Hollandsche Politiek

just another political blog

Tag Archives: VVD

CDA daalt ver beneden NAP

Het congres is voorbij en de knopen worden geteld. Daar blijven er bitter weinig van over voor het CDA als het aan Maurice de Hond ligt. Nu zijn peilingen niet veel meer dan de waan van de dag, maar toch. Het “Mauro-effect” laat diepe sporen na zoals het zich laat aanzien.

 

Gisteren werd op het CDA-najaarscongres een resolutie aangenomen waarin een humaan beleid voor minderjarige asielzoekers wordt bepleit. Niet dat Mauro daar mee gebaat is. Het klinkt in ieder geval even naief als barmhartig. Afijn, volgens de laatste peiling van de Hond is het gepeilde zetelaantal ver beneden het Normaal Amsterdams Peil (NAP) gezakt. Elf zetels! Nog nooit vertoond. Kan het erger? Ja, dat kan. Nog niet de helft van de CDA-stemmers is van plan nog op het CDA te gaan stemmen.

Vreemde snuiters overigens: 70 procent vindt dat Mauro een verblijfsvergunning dient te krijgen maar minder dan 50 procent wil dat dit ook het partijstandpunt wordt. Zo’n 25 procent vindt dan weer dat Mauro maar op het vliegtuig moet worden gezet, Ik kan hier geen bier van brouwen. Of het moet de angst van totale teloorgang zijn als het kabinet zou vallen. Waarna de peilingen van de Hond bij nieuwe verkiezingen dicht bij het CDA-resultaat zou liggen. Minder kan ook…

 

Overigens stijgt de VVD een zetel die dan weer door de PVV wordt verloren, Dat de PvdA iets opkrabbelt en GroenLinks juist de tegenovergestelde kant uit holt doet niet zoveel terzake. De eerste twee genoemde partijen zijn nog steeds goed voor 61 zetels. Dat is een indicatie die veel meer zegt.

 

Lazarus stond ooit op uit zijn graf. Nu is dat alweer een tijdje geleden, maar God Only Knows. Zou het CDA dat kunstje ook kunnen flikken?

 

 

 

 

eurocrisis akkoord lost niets op

Het langverwachte overleg over de eurocrisis lost niets op. Dat kan de enige conclusie zijn na het bestuderen van de uitkomst. Hoogstens wordt er “tijd gekocht”. Terwijl het gevolg van de oorzaak blijft voortwoekeren. Kwijtschelding van 50% van de Griekse schulden aan de banken onvoldoende om Griekenland voldoende lucht te geven om er weer bovenop te komen: De totale Griekse schuld daalt met minder dan 28 procent. De schuld blijft zelfs in 2020 ongeveer net zo hoog als bij het begin van de crisis in Griekenland. En dat is nog niet alles.

Uitbreiding van het noodfonds tot onvoorstelbare omvang maakt dit fonds tot verzekeraar die mogelijk ook geld gaat lenen bij buitenlandse partijen vooral tot veel meer risico’s voor de Nederlandse burgers gaat leiden. Immers, dat het met Griekenland fout afloopt zodra de “geleende tijd” verstreken is staat als een paal boven water.

Het daadwerkelijke zwaard van Damocles, tenminste op korte termijn is en blijft Italie. Vage en niet tot nauwelijks omschreven toezeggingen, een vrijwel onoverzienbare schuldenlast, corruptie, een regeringsleider welke die naam nauwelijks mag dragen, maffia: de ingredienten voor een deficit. Weliswaar niet morgen maar zeer zeker op de niet al te lange termijn. Dat kan het nu bepaalde noodfonds nooit en te nimmer behappen. Maar wederom: er is voorlopig “tijd gekocht”.

Het Internationale Monetaire Fonds (IMF) leurt met speciale constructies leunend op niet-eurolanden. Die impact is op voorhand te verwaarlozen in het grote geheel.

De Europeese Centrale Bank (ECB) gaat in arren moede haar boekje te buiten: massaal opkopen van obligaties van zwakke landen, met name Ierland, Portugal, Spanje en Italie. Het ECB mag volgens de regel eigenlijk slechts banken die zichzelf niet op de vrije kapitaalmarkt kunnen financieren te hulp schieten. Iedere econoom weet de gevolgen: de inflatie wordt stevig aangewakkerd.

Vervolgens de herkapitalisering van het Europese bankwezen. het IMF sprak eerder over een noodzakelijke verhoging met 200 miljard terwijl er nu ruim 100 miljard is afgesproken. Kortweg: banken worden fors ontzien.

Conclusie: dit akkoord pakt de oorzaak van de eurocrisis niet tot nauwelijks aan. Het blijft dure pleisters plakken op wonden zonder de oorzaak van de ziekte aan te pakken. De “gewonnen tijd” is niet meer of minder dan uitstel van executie. Linksom of rechtsom, uiteindelijk wordt de prijs betaald door u en ik, de belastingbetalende burger.

Eens te meer is gebleken dat de term “Europeese Unie” een samenraapsel is van landen met verschillende politieke en economische belangen die uiteindelijk met hand en tand verdedigd worden. Zolang dit het geval blijft mag gevoeglijk de term “Unie” met groffe korrels zout genomen worden. Tegen een onvoorstelbaar grote prijs voor haar inwoners.

doe normaal is de nieuwe moraal

De Algemene Politieke Beschouwingen maakten pijnlijk duidelijk dat er al tijden iets wezenlijks veranderd is binnen ons politieke bestel. Pijnlijk, omdat partijen en hun parlementariers zich na jaren en jaren nog geen raad weten met het gegeven dat een robbertje straatvechten in woord en gebaar inmiddels een gegeven is. En daarmee de regie vrijwel volledig uit handen geeft.

Onderstaand fragment – slechts een van de velen – is illustratief voor het simpele feit dat “doe normaal” de nieuwe moraal is. Dat kunt u verwerpelijk vinden of toejuichen; dat doet in de praktijk niet wezenlijk terzake.

Zolang partijen en parlementariers blijven weigeren om deze taal, toon en dit gedrag te aanvaarden als een realiteit en als een bok op de haverkist springen hebben ze het simpelweg nog steeds niet begrepen. Met open ogen loopt men in een valkuil. Zoals gebleken is, komt men daar vervolgens niet- of nauwelijks meer uit. Elementaire zaken die daadwerkelijk aandacht eisen raken op de achtergrond.

Minister Donner liet desgevraagd weten op dergelijke persoonlijke aantijgingen slechts te antwoorden met: “oh”. VVD-er Stef Blok wenste slechts na aandrang tijdens de beschouwingen te laten weten dat hij “zich niet wenste te laten provoceren”. Persoonlijk ben ik bepaald geen fan van beiden. Ik kan niet anders dan beiden nageven dat zij het wel degelijk begrepen hebben: neem er kennis van en ga vervolgens over tot de echte orde van de dag. Een voorbeeld voor alle bokken en geiten op de haverkist. Nu en in de toekomst.

Een moreel oordeel geef ik doelbewust niet. Ieder dient voor zich zijn eigen mening vormen. De crux van de boodschap is een duidelijke: “doe normaal man” is onderdeel van de politieke moraal geworden. Daar zullen we het mee moeten doen, leuk of niet. Aan het parlement om na al die jaren dit fait accompli te onderkennen en daar adequaat mee om te gaan. Nederland kan daar alleen maar beter bij varen.

miljardendebat is een farce

Het “miljoenendebat” blijkt niet meer of minder dan een poppenkast. Zoveel kan nu al worden geconcludeerd. Veel gepraat en weinig, sterker nog: geen wol. De hakken stonden en staan stevig in de grond voor alle betrokken partijen. Plaagstootjes hier, repliekje daar. Kortom, de karavaan trekt vrolijk verder.

Leuk en aardig dat PvdA, SP, GroenLinks en de PvdD de PVV als onderdeel van het aloude politieke spel uitdagen. Helaas is die uitdaging gebaseerd op eigen electoraal gewin en niet meer dan dat. De PVV heeft haar standpunt immers luid en duidelijk kenbaar gemaakt en zal niet van dat standpunt afwijken.

De bal ligt niet bij de PVV; integendeel. Het is aan de oppositie om kleur te bekennen. Met de PvdA als vaandeldrager. Zoveel is duidelijk: wensen de PvdA cum suis het kabinet te laten vallen of zich schikken als de absolute gedoogpartners van datzelfde kabinet? De angst het laten vallen impliceert dat daarmee de steunoperatie in gevaar wordt gebracht is niet meer dan theoretisch.

De uitkomst lijkt voorspelbaar. Met een scheef oog naar de peilingen kiest de PvdA eieren voor haar geld. En zij niet alleen. Dat maakt dit “miljoenendebat” tot een farce en pure tijd- en geldverspilling.

Per saldo zal het huidige gedoogkabinet er tenminste een gedoger bijkrijgen als dit scenario werkelijkheid wordt. En wie twijfelt daar aan?

Ooit had de term “oppositie” inhoud. Naar het zich laat aanzien lijkt het thans tot een hol vat te zijn verworden. Een slechte zaak voor de politiek en haar geloofwaardigheid.

CDA quo vadis?

Participeer je in een minderheidskabinet met gedoogsteun, blijkt per saldo dat je de enige partij bent welke gereduceerd wordt tot een marge-partij. Een conclusie waar het CDA niet meer omheen kan. Sterker: de vooruitzichten op verbetering zijn verder weg dan ooit. Daar waar de VVD en de PVV zich schijnbaar moeiteloos handhaven in de electorale gunst, ziet het CDA haar electoraat afkalven. En afkalven. En nogmaals afkalven.

Op 10 april 2010 voorspelde ik al dat de PVV nimmer de intentie had om anders dan als gedoogpartner haar medewerking te verlenen aan een minderheidsregering; de “wurgslang-variant”. Nu, welgeteld vijftien maanden later, is duidelijk dat de wurgslang zich met name uitgeleefd heeft op het CDA. De partij die willens en wetens de slang om haar eigen nek heeft gedrapeerd.

De overweging dat regeringsdeelname een betere optie zou zijn dan een plek in de oppositiebankjes is een miskleun van de eerste orde gebleken. Wat resteert is een partij in verwarring, zonder eigen daadkracht, gebrek aan visie en leiding. Verworden van een van de grote partijen tot een partij in de marge.

Quo vadis, CDA? Blijft u als een konijn zitten in de felle schijnwerpers van de VVD en de PVV zolang als de huidige regeerperiode duurt? Apathisch hagelschot op hagelschot incasserend in de wetenschap dat uw oorspronkelijk electoraat daarmee verder en verder uit het zicht verdwijnt? Met de kans dat er enkele kikkers uit uw kruiwagen springen?

Of kiest u voor beweging, de weg naar mogelijk electoraal herstel. distantieert u zich, in plaats van pogingen om mee te huilen met de wolven in het bos waar u zich mee heeft ingelaten. U weet als geen ander dat deze wolven uw geluid niet huilen. Bovendien huilen zij beter en overtuigender dan u. Hetgeen uw doelgroep maar al te duidelijk doorziet.

Tijd voor een eigen visie, herwonnen daadkracht. Uw doelgroep zou zich tenminste voor een deel weer in u herkennen. Wellicht niet van vandaag op morgen. Feit blijft, dat met de huidige boa om uw nek er zeker geen weg naar herstel lonkt. Integendeel.

Dus nogmaals: Quo vadis? De keuze is aan u. In de wetenschap dat de thans ingeslagen weg dood loopt. Krachtig leiderschap en moed zijn in deze een eerste vereiste. Angst de slechtste raadgever.

Orwell revisited what is fascism

Er zijn mensen in Nederland die zich grote zorgen maken. Onder andere over het veronderstelde toenemende fascisme binnen de samenleving. Het kan geen kwaad om de term “fascisme” en de betekenis in een historisch breder perspectief te plaatsen dan de waan van de dag. George Orwell schreef daar meer dan vijftig jaren geleden in een nog steeds verrassend actueel artikel over.

De conclusie van Orwell heeft weinig tot niets aan actualiteit verloren:

It will be seen that, as used, the word ‘Fascism’ is almost entirely meaningless. In conversation, of course, it is used even more wildly than in print. I have heard it applied to farmers, shopkeepers, Social Credit, corporal punishment, fox-hunting, bull-fighting, the 1922 Committee, the 1941 Committee, Kipling, Gandhi, Chiang Kai-Shek, homosexuality, Priestley’s broadcasts, Youth Hostels, astrology, women, dogs and I do not know what else.

Yet underneath all this mess there does lie a kind of buried meaning. To begin with, it is clear that there are very great differences, some of them easy to point out and not easy to explain away, between the régimes called Fascist and those called democratic.

Secondly, if ‘Fascist’ means ‘in sympathy with Hitler’, some of the accusations are more justified than others. Thirdly, even the people who recklessly fling the word ‘Fascist’ in every direction attach at any rate an emotional significance to it. By ‘Fascism’ they mean, roughly speaking, something cruel, unscrupulous, arrogant, obscurantist, anti-liberal and anti-working-class. Except for the relatively small number of Fascist sympathizers, almost any (English) person would accept ‘bully’ as a synonym for ‘Fascist’. That is about as near to a definition as this much-abused word has come.

Het bovenstaande kan vrijwel onverkort op vandaag de dag van toepassing worden verklaard. Let wel: bovenstaande tekst is meer dan een halve eeuw oud. Reden genoeg voor al diegenen die Nederland zien verworden tot een fascistische staat om nog eens stevig achter de oren te krabben. “Populisme” mag dan het woord van de dag zijn; die term is van een totaal andere orde.

Nederland en haar bevolking heeft totaal niets met fascisme. Ontevreden? Natuurlijk. Dat hoort bij onze natuur en bij de huidige gedoog-akkoord regering. De laatste is niet meer dan een tijdsgebonden verschijnsel. Golfbewegingen zijn van alle tijden. Aan u de keuze: loopt u mee in de mars der lemmingen die een fascistisch regime in Nederland als nabije realiteit zien?

Of kiest u voor een andere blik. In de wetenschap dat fascisme als staatsvorm een 66,66% Tweede Kamermeerderheid vereist en dat zijn 100 zetels, plus daarna goedkeuring van de Eerste Kamer?

De keuze lijkt me niet echt moeilijk. Bezorgdheid? Accoord en terecht. “Fascisme aan de macht in Nederland”? Orwell wist al beter meer dan vijftig jaren geleden.

Het nut van preken voor eigen parochie

Politiek preken voor eigen parochie is inmiddels een algemeen bekend verschijnsel. Hebben de donderpreken van eigen kansel eigenlijk wel enig nut? Het antwoord op die vraag is tweeledig. “Ja” en “nee”.

Nog niet zo erg lang geleden stroomden kerken iedere zondag vol. Met gelovigen van eigen specifiek geloof. Het samenzijn en de onlosmakelijke donderpreek had slechts een enkel doel: het verstevigen van de onderlinge band van de kerkgangers. “Samen sterk” zogezegd. Daarmee was de bijeenkomst gerechtvaardigd en had dus nut. De idee dat aanhangers van een afwijkend geloof als overlopers de eigen kerk in werden gelokt was niet aan de orde.

Vandaag de dag worden religieuze kerken nauwelijks meer bezocht. Ontzuiling enzo. De politieke kerken daarentegen lopen voller en voller. Zeker op de digitale snelweg. Ook deze gebedshuizen zijn streng in de leer. De andersgelovigen worden verketterd, hel en verdoemenis zal hun deel zijn. Wee diegene die zich per ongeluk of met opzet waagt aan een bezoekje zonder zich te conformeren aan het ware geloof: pek en veren is zijn deel. Er is dus eigenlijk bar weinig veranderd in de afgelopen decennia. Je bent voor ons of tegen ons. Niks geen ruimte voor discussie; oprotten en wegwezen.

Een wezenlijk verschil met de tijd van almachtige pastoors, kapelaans, predikanten en aanverwante baasjes van de religieuze kerk springt in het oog. De hogepriesters van de huidige digitale kerken hebben de neiging om hun dogma’s uit te venten. Deze nieuwe missionarissen zijn er van overtuigd dat het mogelijk is zieltjes te winnen. Niet door gebreide borstrokken te verspreiden in Afrika. Nee, gewoon naast de deur in de aanpalende politieke kerk met andersgezindten. Driftig wordt er met de nieuwe politieke bijbels gezwaaid. Onder verwijzing naar oude en zelf gefabriceerde waarheden. Hun eigen waarheden vanzelfsprekend.

Hier gaan de nieuwe kanselpredikers de fout in. Samen met hun hondstrouwe en blindelings volgende politieke goegemeente worden over en weer de messen geslepen en ontaardt iedere confrontatie in scheldkannonades. De andersgelovige wordt uitgemaakt voor rotte vis en vaak (veel) erger. Er kan immers geen andere waarheid bestaan dan de eigen waarheid. Andersgelovigen zijn ketters die eigenlijk niet beter verdienen dan de brandstapel op het slagveld van politieke overtuigingen.

Punt is, dat gelovigen zich nu eenmaal niet laten leiden door intellect. Ze laten zich leiden door geloof. Geloof in hun ene en almachtige waarheid. Wat dat betreft onderscheiden ze zich niet van de paus; die laatste laat zich nog liever vierendelen dan ook maar een seconde zijn geloof ter discussie te stellen. Een in het oog springende gelijkenis.

Zijn we uiteindelijk ook maar een jota opgeschoten? Het lijkt er niet op. Geloof blijft geloof en elkaar virtueel de hersens inslaan blijkt van alle tijden.

Mocht dat het bedoelde nut zijn van het preken dan is de missie geslaagd. Ook al is het slagveld verplaatst van religie naar politiek.

Het treurige is dat uiteindelijk niemand er ook maar een haar beter van wordt. Klaarblijkelijk is de mens bang en klemt zich uit alle macht vast aan de groep waar hij zich bij heeft aangesloten. Zo is de identiteit gewaarborgd en het houvast een veilig lijkende zekerheid. Dat daarvoor de rede en het gezonde eigen verstand moet wijken is van een onpeilbare treurnis.

paspoortmotie gaat Wilders door het stof?

De VVD-fractie in de Tweede Kamer ziet er geen probleem in dat staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner (Volksgezondheid) een dubbel paspoort heeft. Dat heeft een woordvoerder van de fractie maandagavond gezegd.

Voor de VVD-fractie is het dubbele paspoort van de staatssecretaris geen issue. ”Wij zien er geen probleem in en wachten de motie en de inhoud van het debat af”, zei de woordvoerder van de VVD-fractie.

Alhoewel de laatste mededeling nog ruimte laat, heeft de VVD zich na enkele dagen beraad klaarblijkelijk volledig achter staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner geschaard. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald lijkt de conclusie. Zie in deze context dit artikel van mijn hand.

Mocht de VVD onverkort op het ingenomen standpunt blijven staan, dan moet de PVV met de billen bloot:

De in te dienen motie dermate vrijblijvend formuleren dat afwijzing kan worden geaccepteerd. De simpelste nooduitgang uit dit wespennest. Maar wel een met consequenties. Eerstens degradeert de PVV haar motie tot Haagse bluf en niet meer dan holle rethoriek. Waarmee de toon gezet wordt voor eventuele nieuwe moties in de toekomst: “veel geschreeuw maar weinig wol”. Waarmee het imago een stevige deuk op loopt. Immers, de PVV laat zich voorstaan op “een man een man, een woord een woord”. Daarvan blijft weinig zoniet niets over. Ergo: Wilders gaat door het stof. Deze partij blufpoker wordt glansrijk door Rutte c.s. gewonnen.

Als tweede optie kan de PVV de motie formuleren zoals aangekondigd. Consequent, zonder enig voorbehoud en met bijbehorend stemgedrag van de volledige fractie. Kortom: de rug recht houden en staan voor principes en uitgangspunten. Zo wordt Wilders gekend en gewaardeerd door zijn achterban. Dit scenario is in feite de enige echte lakmoesproef. De PVV proeft de nieren van de regeringscoalitie. Het spel is op de wagen en de bal ligt bij de regeringscoalitie: slikken of stikken. Welke uitkomst dit ook zal hebben, feit is dat Wilders niet buigt en evenmin door het stof gaat.

Als laatste optie komt er in de praktijk geen motie van PVV-zijde. Theoretisch maar desalniettemin mogelijk. In feite zou dat neerkomen op de ultieme knieval van de PVV. Persoonlijk zie ik dit niet als een daadwerkelijke optie voor de PVV.

Wel beschouwd is deze kwestie niet meer of minder een krachtproef. Is de PVV verworden tot het “Haagsche pluche” – spelletjes spelen voor de publieke buhne en aloude achterkamertjespolitiek, kortom alles waar ze zich in woord tegen afzet – of is het de PVV menens en is de rug inderdaad zo recht als bij voortduring wordt gesteld.

Het antwoord weten wij binnenkort. En het zal een veelzeggend antwoord zijn.

Wilders gedoogt eigen vleeskeuring niet

Geert Wilders wil dat de kersverse staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner haar Zweedse nationaliteit opgeeft. Dat heeft hij zaterdag bekendgemaakt.

Hij wenst dat de kersverse staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner haar Zweedse nationaliteit opgeeft en wel zo snel mogelijk. Dat heeft hij vandaag bekendgemaakt.

Hij zal dat de CDA-bewindsvrouw vragen in een motie die hij zal indienen tijdens het debat over de regeringsverklaring. Dit debat begint dinsdag 26 oktober en wordt de dag erna voortgezet met de antwoorden van premier Rutte. Tevens gaf hij te kennen niet op de hoogte te zijn geweest van de dubbele nationaliteit van Veldhuijzen van Zanten-Hyllner.

Zoals ik al aangaf heb ikzelf en met mij ongetwijfeld vele anderen geen probleem met de dubbele nationaliteit van Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner. Vastgesteld dient echter te worden, dat de PVV-voorman in dezen consequent blijft en is in zijn stellingname.

Wellicht ziet Wilders een mogelijke conflict of interests met betrekking tot het feit dat Zweden het recht op gezondheidszorg en scholing voor illegalen serieus overweegt
zoals hier is aangekondigd. Een overweging die Wilders een gruwel is en haaks staat op hetgeen de PVV voorstaat.

De onlosmakelijke vraag rijst wel de vraag wat de consequenties zullen zijn van de door Wilders in te dienen motie.

De steun van zowel de VVD-fractie alsook de CDA-fractie zijn nagenoeg zeker benodigd om deze aangenomen te krijgen. Een dergelijk scenario betekent niet meer of minder dan een zeer diepe knieval van de regeringscoalitie; zij gaat op die wijze diep door het stof voor de PVV. Waarmee de de wurggreep en feitelijke machtspositie van de PVV op bijzonder pijnlijke wijze glashelder wordt gemaakt en de verhoudingen direct op scherp worden gesteld. Het voortbestaan van de prille coalitie wordt vooralsnog wel veilig gesteld.

Als tweede optie kan de motie niet de benodigde steun krijgen en derhalve verworpen worden. Dit lijkt mij voor Wilders een onaanvaardbaar scenario. Immers, op deze wijze worden de rollen per saldo omgedraaid; de PVV dient een diepe knieval te maken. Waarmee de macht van het gedogen wordt ondermijnd en verwordt tot een teken van onmacht. Wilders is er de persoon niet naar om zich op deze wijze te laten wegzetten. Het voortbestaan van de coalitie is in dat geval zeer twijfelachtig.

Resteert de derde en tevens meest voor de hand liggende optie: Rutte c.s. nemen de komende dagen de tijd om Veldhuijzen van Zanten-Hyllner te bewegen haar Zweedse nationaliteit op te geven. Mocht zulks niet tot resultaat leiden, dan zal ze met zachte doch ferme hand gedwongen worden van haar functie af te zien. Waarmee het probleem de facto is opgelost.

Het blijft afwachten. Feit is en blijft dat in elk scenario er stevige barsten ontstaan tussen betrokken partijen VVD, CDA en PVV. Nu niet direct een start die uitzicht biedt op een stabiel en langdurig voortbestaan.

De PVV zal niet regeren

Het politieke spel is op de wagen. Momenteel staat de PVV volledig buitenspel tijdens de informatie die een nieuwe ronde ingaat aanstaande maandag onder leiding van informateur Tjeenk Willink. Tegelijkertijd voorspelt Maurice de Hond zes zetels winst voor de PVV. Een combinatie die de kans op regeringsdeelname van de PVV tot vrijwel nul recudeert.

Wat de informatie betreft speelt PVV-leider Wilders het spel als verwacht, door te stellen dat „Het buitenspel zetten van de PVV als grootste winnaar ondemocratisch is”. Dat klinkt aardig naar de buitenwereld maar is feitelijk onjuist. Wilders is staathuishoudkundig uitstekend op de hoogte en weet dat geen enkel democratisch grondrecht geschonden wordt door de huidige gang van zaken. In de praktijk is hij gedwongen zijn eigen druiven te consumeren: het weigeren om samen met de VDD uit te onderhandelen bij afwezigheid van het CDA. Deze druiven blijken bijzonder zuur.

Feit was, is en blijft, dat vanwege onoverbrugbare partijprogrammatische verschillen in combinatie met vraagtekens omtrent de stabiliteit van en binnen de PVV deze laatste door geen van de mogelijke coalitiegenoten als aanvaarbaar werd en wordt beschouwd. Met deze wetenschap is het niet meer dan logisch dat de informatiekaravaan voort trekt en wel zonder de PVV welke zich per saldo zelf buitenspel heeft gezet.

Met betrekking tot de uitkomst van de recente peiling van Maurice de Hond doemt een significant scenario op. Mocht deze peiling een kern van waarheid in zich dragen – opiniepeilers zitten immers wel vaker behoorlijk mis – dan daalt de kans voor de PVV om deel te nemen aan een regeringscoalitie in evenredige mate.

Alhoewel de beruchte “overall links-rechtsverhouding” niet noemenswaardig verschuift zal de bereidheid van VVD en PvdA (gepeild verlies drie zetels voor beiden) alsook het verlies van het CDA (gepeild verlies vier zetels) laatstgenoemde partijen nog verder verwijderen van de PVV. De peiling is voor partijen immers tenminste een indicatie die wijst naar het mogelijk afbrokkelen van hun kiezersbestand ten faveure van de PVV. Geen van de betrokken partijen zien dit als ook maar een minieme basis om met de PVV in zee te gaan. In tegendeel.

Zo kan zich het fenomeen voordoen dat (toekomstige) groei van de PVV, zelfs tot de grootste partij in Nederland, puur politiek gezien in feite een Pyrrhus-overwinning zou blijken. Hoe groter de partij, des te kleiner de kans op coalitiedeelname.

De conclusie lijkt dan ook meer dan gerechvaardigd dat de PVV noch als eindresultaat van de huidige (in)formatie, noch ingeval van toekomstige groei, als daadwerkelijke coalitiepartner uit de bus zal rollen.

Het is daarnaast aan de bereidheid en wil van de overige partijen welke zijn betrokken bij de nu lopende (in)formatie om een en ander tot een goed einde te brengen en te komen tot een werkzame coalitie. Welke in woord en voornamelijk daad de wind uit de zeilen zal nemen van de huidige momentopname zoals die tot uiting komt in de momentopname welke de peiling van Maurice de Hond in feite is.

Paul Wilders