Wel wil hij ”het onderste uit de kan halen” om het geld bestemd voor ontwikkelingshulp als eerste aan te spreken als extra bezuinigingen nodig zijn. Dat klinkt leuk en aardig. In feite speelt de PVV niet meer dan spelletjes met het kabinet.

De goede lezer weet dat hier in feite gezegd wordt: “de PVV wilt nu het kabinet niet op het spel zetten”.

Wilders kiest zijn moment wanneer het hem uitkomt. Is het niet vandaag, dan morgen. Het kabinet doet er goed aan dit voortdurend voor ogen te houden.

De PVV speelt gewoon spelletjes met het kabinet, niet meer en niet minder.

In een interview met nu.nl eist  Verhagen van het CDA dat de PVV haar “dogma’s dient te laten varen”. Dit in het kader van een verwachte bezuinigingsronde voorjaar 2012 van circa 5 miljard euro en de recente mededeling van de PVV dat hiervoor de 4 miljard aan ontwikkelingshulp dient te worden aangewend. Dat laatste standpunt lijkt voor het CDA een onmogelijke eis.

Hiermee trekt Verhagen een veel te grote broek aan. Mede gezien de desastreuze neerwaartse tendens in de peilingen uitmondend in een schamele tien CDA-zetels enige dagen geleden heeft het CDA niets te eisen. Dat geldt eveneens voor het zittende kabinet.

De PVV zit althans momenteel in een onaantastbare zetel: hoog en stabiel in de peilingen, een Europadossier dat steeds meer aanhang krijgt. Plus een Kunduz-dossier dat begin 2012 weer uit de kast komt. Waar D66, GroenLinks en de ChristenUnie steun dienen te geven aan nog een bezuinigingsronde. Van de PVV zal deze steun niet komen.

Feitelijk komt het er op neer dat het CDA uiteindelijk haar knopen zal moeten tellen: slikken of stikken. De tijd van eisen stellen is voorbij. De opties die resteren zijn simpel: de ontwikkelingshulp opofferen of het kabinet laten vallen.

Ook van PVV-zijde zullen beide opties tegen het licht worden gehouden. De partij zal het CDA en daarmee het kabinet in een knelle wurggreep blijven houden en op het moment dat het haar schikt een definitieve keuze bepalen.

Resumerend: de PVV heeft vrijwel alle troeven in handen. De vraag is wanneer zij deze uitspeelt. Ook een hand vol troeven kan verkeerd worden uitgespeeld.

Update:

Extra bezuinigingen zijn mogelijk pas op z’n vroegst nodig in 2013 of 2014. ‘In 2012 zitten we nog redelijk veilig, daarna wordt het moeilijker als de economische situatie zo zorgwekkend blijft.’

Dat maakte minister Jan Kees de Jager (Financiën) vandaag duidelijk bij BNR Nieuwsradio.

En daarmee is Maxime Verhagen voorlopig! even uit de wind gezet, lijkt het.

Een motie om Mauro in Nederland te laten blijven in afwachting van een studievisum werd niet in stemming gebracht maar komt waarschijnlijk volgende week aan de orde. Hoogstwaarschijnlijk is er voor deze motie wel een Kamermeerderheid omdat regeringspartij CDA ook voor is. Da’s allemaal voor de buhne.

De CDA-slappe-knietjes-leden Ad Koppejan en Kathleen Ferrier stemden in lijn met hun fractie tegen de moties. Koppejan liet weten blij te zijn dat binnen zijn partij steun is voor de motie over het studievisum. “Hier staat een gelukkige christendemocraat.” Juist. Als Koppejan en Ferrier staan voor de “christendemocratie”, dan dient de definitie daarvan snel herschreven te worden. Met christelijkheid heeft het inmiddels niets meer te maken.

Mauro zelf liet weten het besluit in de Tweede Kamer ‘heel erg jammer’ te vinden. Hij zei dat in een korte reactie, waarna hij snel het Tweede Kamergebouw verliet.

En nog steeds vraagt de Haagse politieke kliek zich af hoe het in vredesnaam mogelijk is dat er totale vervreemding tussen kiezer en politiek Den Haag bestaat. Welnu dames en heren: het politieke spel en belang telt voor u zwaarder dan het belang van de burger. Dat mag slachtoffers kosten. Zoals in dit geval Mauro.

Gisteren werd op het CDA-najaarscongres een resolutie aangenomen waarin een humaan beleid voor minderjarige asielzoekers wordt bepleit. Niet dat Mauro daar mee gebaat is. Het klinkt in ieder geval even naief als barmhartig. Afijn, volgens de laatste peiling van de Hond is het gepeilde zetelaantal ver beneden het Normaal Amsterdams Peil (NAP) gezakt. Elf zetels! Nog nooit vertoond. Kan het erger? Ja, dat kan. Nog niet de helft van de CDA-stemmers is van plan nog op het CDA te gaan stemmen.

Vreemde snuiters overigens: 70 procent vindt dat Mauro een verblijfsvergunning dient te krijgen maar minder dan 50 procent wil dat dit ook het partijstandpunt wordt. Zo’n 25 procent vindt dan weer dat Mauro maar op het vliegtuig moet worden gezet, Ik kan hier geen bier van brouwen. Of het moet de angst van totale teloorgang zijn als het kabinet zou vallen. Waarna de peilingen van de Hond bij nieuwe verkiezingen dicht bij het CDA-resultaat zou liggen. Minder kan ook…

Overigens stijgt de VVD een zetel die dan weer door de PVV wordt verloren, Dat de PvdA iets opkrabbelt en GroenLinks juist de tegenovergestelde kant uit holt doet niet zoveel terzake. De eerste twee genoemde partijen zijn nog steeds goed voor 61 zetels. Dat is een indicatie die veel meer zegt.

Lazarus stond ooit op uit zijn graf. Nu is dat alweer een tijdje geleden, maar God Only Knows. Zou het CDA dat kunstje ook kunnen flikken?

Uitbreiding van het noodfonds tot onvoorstelbare omvang maakt dit fonds tot verzekeraar die mogelijk ook geld gaat lenen bij buitenlandse partijen vooral tot veel meer risico’s voor de Nederlandse burgers gaat leiden. Immers, dat het met Griekenland fout afloopt zodra de “geleende tijd” verstreken is staat als een paal boven water.

Het daadwerkelijke zwaard van Damocles, tenminste op korte termijn is en blijft Italie. Vage en niet tot nauwelijks omschreven toezeggingen, een vrijwel onoverzienbare schuldenlast, corruptie, een regeringsleider welke die naam nauwelijks mag dragen, maffia: de ingredienten voor een deficit. Weliswaar niet morgen maar zeer zeker op de niet al te lange termijn. Dat kan het nu bepaalde noodfonds nooit en te nimmer behappen. Maar wederom: er is voorlopig “tijd gekocht”.

Het Internationale Monetaire Fonds (IMF) leurt met speciale constructies leunend op niet-eurolanden. Die impact is op voorhand te verwaarlozen in het grote geheel.

De Europeese Centrale Bank (ECB) gaat in arren moede haar boekje te buiten: massaal opkopen van obligaties van zwakke landen, met name Ierland, Portugal, Spanje en Italie. Het ECB mag volgens de regel eigenlijk slechts banken die zichzelf niet op de vrije kapitaalmarkt kunnen financieren te hulp schieten. Iedere econoom weet de gevolgen: de inflatie wordt stevig aangewakkerd.

Vervolgens de herkapitalisering van het Europese bankwezen. het IMF sprak eerder over een noodzakelijke verhoging met 200 miljard terwijl er nu ruim 100 miljard is afgesproken. Kortweg: banken worden fors ontzien.

Conclusie: dit akkoord pakt de oorzaak van de eurocrisis niet tot nauwelijks aan. Het blijft dure pleisters plakken op wonden zonder de oorzaak van de ziekte aan te pakken. De “gewonnen tijd” is niet meer of minder dan uitstel van executie. Linksom of rechtsom, uiteindelijk wordt de prijs betaald door u en ik, de belastingbetalende burger.

Eens te meer is gebleken dat de term “Europeese Unie” een samenraapsel is van landen met verschillende politieke en economische belangen die uiteindelijk met hand en tand verdedigd worden. Zolang dit het geval blijft mag gevoeglijk de term “Unie” met groffe korrels zout genomen worden. Tegen een onvoorstelbaar grote prijs voor haar inwoners.

Onderstaand fragment – slechts een van de velen – is illustratief voor het simpele feit dat “doe normaal” de nieuwe moraal is. Dat kunt u verwerpelijk vinden of toejuichen; dat doet in de praktijk niet wezenlijk terzake.

Zolang partijen en parlementariers blijven weigeren om deze taal, toon en dit gedrag te aanvaarden als een realiteit en als een bok op de haverkist springen hebben ze het simpelweg nog steeds niet begrepen. Met open ogen loopt men in een valkuil. Zoals gebleken is, komt men daar vervolgens niet- of nauwelijks meer uit. Elementaire zaken die daadwerkelijk aandacht eisen raken op de achtergrond.

Minister Donner liet desgevraagd weten op dergelijke persoonlijke aantijgingen slechts te antwoorden met: “oh”. VVD-er Stef Blok wenste slechts na aandrang tijdens de beschouwingen te laten weten dat hij “zich niet wenste te laten provoceren”. Persoonlijk ben ik bepaald geen fan van beiden. Ik kan niet anders dan beiden nageven dat zij het wel degelijk begrepen hebben: neem er kennis van en ga vervolgens over tot de echte orde van de dag. Een voorbeeld voor alle bokken en geiten op de haverkist. Nu en in de toekomst.

Een moreel oordeel geef ik doelbewust niet. Ieder dient voor zich zijn eigen mening vormen. De crux van de boodschap is een duidelijke: “doe normaal man” is onderdeel van de politieke moraal geworden. Daar zullen we het mee moeten doen, leuk of niet. Aan het parlement om na al die jaren dit fait accompli te onderkennen en daar adequaat mee om te gaan. Nederland kan daar alleen maar beter bij varen.

Leuk en aardig dat PvdA, SP, GroenLinks en de PvdD de PVV als onderdeel van het aloude politieke spel uitdagen. Helaas is die uitdaging gebaseerd op eigen electoraal gewin en niet meer dan dat. De PVV heeft haar standpunt immers luid en duidelijk kenbaar gemaakt en zal niet van dat standpunt afwijken.

De bal ligt niet bij de PVV; integendeel. Het is aan de oppositie om kleur te bekennen. Met de PvdA als vaandeldrager. Zoveel is duidelijk: wensen de PvdA cum suis het kabinet te laten vallen of zich schikken als de absolute gedoogpartners van datzelfde kabinet? De angst het laten vallen impliceert dat daarmee de steunoperatie in gevaar wordt gebracht is niet meer dan theoretisch.

De uitkomst lijkt voorspelbaar. Met een scheef oog naar de peilingen kiest de PvdA eieren voor haar geld. En zij niet alleen. Dat maakt dit “miljoenendebat” tot een farce en pure tijd- en geldverspilling.

Per saldo zal het huidige gedoogkabinet er tenminste een gedoger bijkrijgen als dit scenario werkelijkheid wordt. En wie twijfelt daar aan?

Ooit had de term “oppositie” inhoud. Naar het zich laat aanzien lijkt het thans tot een hol vat te zijn verworden. Een slechte zaak voor de politiek en haar geloofwaardigheid.

Op 10 april 2010 voorspelde ik al dat de PVV nimmer de intentie had om anders dan als gedoogpartner haar medewerking te verlenen aan een minderheidsregering; de “wurgslang-variant”. Nu, welgeteld vijftien maanden later, is duidelijk dat de wurgslang zich met name uitgeleefd heeft op het CDA. De partij die willens en wetens de slang om haar eigen nek heeft gedrapeerd.

De overweging dat regeringsdeelname een betere optie zou zijn dan een plek in de oppositiebankjes is een miskleun van de eerste orde gebleken. Wat resteert is een partij in verwarring, zonder eigen daadkracht, gebrek aan visie en leiding. Verworden van een van de grote partijen tot een partij in de marge.

Quo vadis, CDA? Blijft u als een konijn zitten in de felle schijnwerpers van de VVD en de PVV zolang als de huidige regeerperiode duurt? Apathisch hagelschot op hagelschot incasserend in de wetenschap dat uw oorspronkelijk electoraat daarmee verder en verder uit het zicht verdwijnt? Met de kans dat er enkele kikkers uit uw kruiwagen springen?

Of kiest u voor beweging, de weg naar mogelijk electoraal herstel. distantieert u zich, in plaats van pogingen om mee te huilen met de wolven in het bos waar u zich mee heeft ingelaten. U weet als geen ander dat deze wolven uw geluid niet huilen. Bovendien huilen zij beter en overtuigender dan u. Hetgeen uw doelgroep maar al te duidelijk doorziet.

Tijd voor een eigen visie, herwonnen daadkracht. Uw doelgroep zou zich tenminste voor een deel weer in u herkennen. Wellicht niet van vandaag op morgen. Feit blijft, dat met de huidige boa om uw nek er zeker geen weg naar herstel lonkt. Integendeel.

Dus nogmaals: Quo vadis? De keuze is aan u. In de wetenschap dat de thans ingeslagen weg dood loopt. Krachtig leiderschap en moed zijn in deze een eerste vereiste. Angst de slechtste raadgever.

De conclusie van Orwell heeft weinig tot niets aan actualiteit verloren:

It will be seen that, as used, the word ‘Fascism’ is almost entirely meaningless. In conversation, of course, it is used even more wildly than in print. I have heard it applied to farmers, shopkeepers, Social Credit, corporal punishment, fox-hunting, bull-fighting, the 1922 Committee, the 1941 Committee, Kipling, Gandhi, Chiang Kai-Shek, homosexuality, Priestley’s broadcasts, Youth Hostels, astrology, women, dogs and I do not know what else.

Secondly, if ‘Fascist’ means ‘in sympathy with Hitler’, some of the accusations are more justified than others. Thirdly, even the people who recklessly fling the word ‘Fascist’ in every direction attach at any rate an emotional significance to it. By ‘Fascism’ they mean, roughly speaking, something cruel, unscrupulous, arrogant, obscurantist, anti-liberal and anti-working-class. Except for the relatively small number of Fascist sympathizers, almost any (English) person would accept ‘bully’ as a synonym for ‘Fascist’. That is about as near to a definition as this much-abused word has come.

Het bovenstaande kan vrijwel onverkort op vandaag de dag van toepassing worden verklaard. Let wel: bovenstaande tekst is meer dan een halve eeuw oud. Reden genoeg voor al diegenen die Nederland zien verworden tot een fascistische staat om nog eens stevig achter de oren te krabben. “Populisme” mag dan het woord van de dag zijn; die term is van een totaal andere orde.

Nederland en haar bevolking heeft totaal niets met fascisme. Ontevreden? Natuurlijk. Dat hoort bij onze natuur en bij de huidige gedoog-akkoord regering. De laatste is niet meer dan een tijdsgebonden verschijnsel. Golfbewegingen zijn van alle tijden. Aan u de keuze: loopt u mee in de mars der lemmingen die een fascistisch regime in Nederland als nabije realiteit zien?

Of kiest u voor een andere blik. In de wetenschap dat fascisme als staatsvorm een 66,66% Tweede Kamermeerderheid vereist en dat zijn 100 zetels, plus daarna goedkeuring van de Eerste Kamer?

De keuze lijkt me niet echt moeilijk. Bezorgdheid? Accoord en terecht. “Fascisme aan de macht in Nederland”? Orwell wist al beter meer dan vijftig jaren geleden.

Nog niet zo erg lang geleden stroomden kerken iedere zondag vol. Met gelovigen van eigen specifiek geloof. Het samenzijn en de onlosmakelijke donderpreek had slechts een enkel doel: het verstevigen van de onderlinge band van de kerkgangers. “Samen sterk” zogezegd. Daarmee was de bijeenkomst gerechtvaardigd en had dus nut. De idee dat aanhangers van een afwijkend geloof als overlopers de eigen kerk in werden gelokt was niet aan de orde.

Vandaag de dag worden religieuze kerken nauwelijks meer bezocht. Ontzuiling enzo. De politieke kerken daarentegen lopen voller en voller. Zeker op de digitale snelweg. Ook deze gebedshuizen zijn streng in de leer. De andersgelovigen worden verketterd, hel en verdoemenis zal hun deel zijn. Wee diegene die zich per ongeluk of met opzet waagt aan een bezoekje zonder zich te conformeren aan het ware geloof: pek en veren is zijn deel. Er is dus eigenlijk bar weinig veranderd in de afgelopen decennia. Je bent voor ons of tegen ons. Niks geen ruimte voor discussie; oprotten en wegwezen.

Een wezenlijk verschil met de tijd van almachtige pastoors, kapelaans, predikanten en aanverwante baasjes van de religieuze kerk springt in het oog. De hogepriesters van de huidige digitale kerken hebben de neiging om hun dogma’s uit te venten. Deze nieuwe missionarissen zijn er van overtuigd dat het mogelijk is zieltjes te winnen. Niet door gebreide borstrokken te verspreiden in Afrika. Nee, gewoon naast de deur in de aanpalende politieke kerk met andersgezindten. Driftig wordt er met de nieuwe politieke bijbels gezwaaid. Onder verwijzing naar oude en zelf gefabriceerde waarheden. Hun eigen waarheden vanzelfsprekend.

Hier gaan de nieuwe kanselpredikers de fout in. Samen met hun hondstrouwe en blindelings volgende politieke goegemeente worden over en weer de messen geslepen en ontaardt iedere confrontatie in scheldkannonades. De andersgelovige wordt uitgemaakt voor rotte vis en vaak (veel) erger. Er kan immers geen andere waarheid bestaan dan de eigen waarheid. Andersgelovigen zijn ketters die eigenlijk niet beter verdienen dan de brandstapel op het slagveld van politieke overtuigingen.

Punt is, dat gelovigen zich nu eenmaal niet laten leiden door intellect. Ze laten zich leiden door geloof. Geloof in hun ene en almachtige waarheid. Wat dat betreft onderscheiden ze zich niet van de paus; die laatste laat zich nog liever vierendelen dan ook maar een seconde zijn geloof ter discussie te stellen. Een in het oog springende gelijkenis.

Zijn we uiteindelijk ook maar een jota opgeschoten? Het lijkt er niet op. Geloof blijft geloof en elkaar virtueel de hersens inslaan blijkt van alle tijden.

Mocht dat het bedoelde nut zijn van het preken dan is de missie geslaagd. Ook al is het slagveld verplaatst van religie naar politiek.

Het treurige is dat uiteindelijk niemand er ook maar een haar beter van wordt. Klaarblijkelijk is de mens bang en klemt zich uit alle macht vast aan de groep waar hij zich bij heeft aangesloten. Zo is de identiteit gewaarborgd en het houvast een veilig lijkende zekerheid. Dat daarvoor de rede en het gezonde eigen verstand moet wijken is van een onpeilbare treurnis.