Hollandsche Politiek

just another political blog

Tag Archives: verkiezingen

Rutte gaat bord Wilders leeg eten

Door aan te geven dat  een VVD-CDA-PVV-kabinet een uitkomst kunnen zijn na 9 juni heeft VVD-voorman een uiterst slimme tactische zet gedaan op het huidige politieke schaakbord.

Enerzijds ligt het voor de hand dat de beoogde opzet om het bord van de PVV-fractieleider Wilders zoveel als mogelijk leeg te eten hetgeen resulteert zetelwinst voor de VVD en dienovereenkomstig zetelverlies van de PVV een forse kans van slagen heeft. In algemene zin is stemmen op de VDD nog steeds aanzienlijk sociaal-aanvaardbaarder dan een stem op de PVV. Hetgeen niet meer dan een sociaal aanvaardbare vrijbrief is voor vele potentieele PVV-stemmers om te switchen naar de VVD.

Anderzijds minimaliseert deze VVD-actie de uiteindelijke zeteluitkomst met name voor de PVV. Hetgeen er in de praktijk toe kan leiden dat de PVV met een zetelaantal van maximaal vijftien zetels na 9 juni aanstaande weliswaar nog steeds als gedoogsteunpartner kan fungeren, maar met aanzienlijk minder impact.

Het inmiddels alom bekende AOW-embargo van de PVV is en blijft op tafel; de PVV kan het zich niet veroorloven ook haar laatste kroonjuweel op te geven. Niet voor niets wijst Rutte in het voorbijgaan eveneens op het linkse economische profiel van de PVV. ‘Net zo links als de SP.’ In feite houdt Rutte het PVV-publiek een worst voor. De kans op succes is daarbij aanzienlijk.

De vraag rijst daarnaast, of de CDA-stemmer zich gelukkig prijst met de stellingname van Rutte. Weliswaar houdt het CDA bij monde van Balkenende een coalitie met alle partijen open; of de CDA-stemmer zich thuis voelt hierbij is nog maar zeer de vraag.

Het zou zeer wel kunnen dat een en ander aanzienlijke zetelwinst voor de VDD oplevert ten koste van eerstens de PVV en daarnaast ten koste van het CDA. Dit levert weliswaar geen verschuiving op tussen het zogenaamde rechtse blok versus het linkse blok; die strijd lijkt al voor goed beslecht. Wel zou er een verschuiving binnen het rechtse blok in de rede liggen. Met de VVD als winnaar en het CDA en de PVV als verliezers. Waarmee de positie van de VVD andermaal versterkt wordt.

Het bord leeg eten van tenminste de PVV. Naar mijn mening een briljante politieke zet van Rutte. De PVV kan nu slechts lijdelijk toezien; het CDA dient een keuze te maken alle opties open te blijven houden of publiekelijk nuances aan te brengen. Ook voor het CDA staat hiermee veel op het spel.

Paul Wilders

Wilders schoffeert gehandicapten

Het staat lijsttrekkers vanzelfsprekend vrij om journalisten al dan niet te woord te staan. De motivering voor een afwijzing kan soms beneden alle peil en zelfs schofferend zijn. Dit ondervond journaliste Monique Wijnen aan den lijve.

Namens het blad Support Magazine interviewde zij lijsttrekkers over standpunten en beleid voor mensen met een lichamelijke beperking. Gehandicapten derhalve. Bij Geert Wilders kwam ze echter van een wel zeer koude kermis thuis. En met haar alle kiesgerechte lichamelijk gehandicapten.

De PVV-voorman liet weten dat lichamelijk gehandicapten “geen interessante doelgroep vormen” tijdens de recente uitzending van Knevel en van den Brink. En weigerde om die reden het interview.

De vraag rijst hoever je kunt gaan in het schofferen en impliciet denigreren. De conclusie kan niet anders luiden dan: verder dan voor mogelijk werd gehouden. Althans naar mijn persoonlijke maatstaven. Het komt niet vaak voor, maar hier ontbreken mij verder alle woorden.

 

Paul Wilders

De Brinkman campagne

“Het gaat me niet om Geert wilders, het gaat me niet om individu, het gaat me om mijn zoontje die ik het gun om in de toekomst ook nog te kunnen genieten van de PVV als een democratische partij”

Aldus Hero Brinkman in zijn optreden hedenavond bij Knevel en van den Brink waarin hij er voor pleit dat er binnen de partij een jongerenafdeling wordt opgezet.

Opmerkenswaardig is het gegeven dat Brinkman stelde dat het plan los staat van de PVV-campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen, maar wel ondersteund wordt door de ‘Brinkman-campagne’.

Wilders zelf heeft vooraf aan Brinkman te kennen gegeven geen voorstander te zijn van dit initiatief. “Het is zijn goed recht” om daarvoor te strijden, aldus de PVV-voorman.

Saillant is de uitspraak van Brinkman dat een deel van de PVV-fractie achter hem staat. Geheel in het verlengde van de identieke uitspraak welke hij ook al bezigde tijdens zijn vurig pleidooi voor een democratisch gestructureerde PVV zo ongeveer een week geleden. Namen, rugnummers noch aantallen wenste Brinkman te geven.

Opmerkelijk is de openlijke erkenning van Brinkman dat ook deze actie pas sinds zeer recent mogelijk is, te weten vanaf het moment dat zijn politieke voortbestaan als Tweede Kamerlid was veilig gesteld. Uitgaande van de premisse dat de PVV bij de komende verkiezingen tenminste elf zetels haalt vanzelfsprekend.

Dit rechtvaardigt de conclusie dat Brinkman er terdege rekening mee heeft gehouden door Wilders te worden afgedankt mocht hij in een te vroeg stadium met eigen initiatieven naar buiten te zijn getreden. Impliciet wordt hiermede de ernst van de interne strijd binnen de PVV op treffende wijze duidelijk gemaakt.

Nu er voor zowel Brinkman als Wilders geen weg meer terug is mag er met recht gesproken worden van een “Brinkman campagne” welke haaks staat op de “Wilders campagne”. Tenminste tot na de komende verkiezingen houden beiden elkaar in een stevige houdgreep. Daar doet het gegeven dat over en weer bezworen wordt dat het op geen enkele wijze dan ook om een machtsstrijd gaat in het geheel niets aan af.

De Brinkman campagne is overduidelijk gericht op de (zeer) jonge kiezer met een PVV-voorkeur. Die groep vormt bepaald geen kleine vijver; integendeel. In combinatie met de eerdere oproep om vooral voorkeurstemmen op hemzelf uit te brengen lijkt ook deze actie van Brinkman eens temeer een strategische zet om zijn positie zo sterk mogelijk te maken. Gegeven zijn vorig initiatief een logisch vervolg. Met uiteindelijk grote consequenties en gevolgen.

Geert Wilders wordt nu geconfronteerd met lijst 5 sub a. De Brinkman campagne draait op volle toeren. Oppositie uit wel zeer onverwachte hoek.

Paul Wilders

Wilders for US President 2012

It would be Mr. Wilders who best represents American ideals and values, and considering that you don’t need a birth certificate to run for American President, I think we ought to run the guy in 2012.

…Zo stelt Pamela Geller zoals moge blijken uit het zeer recent onderstaand filmpje:

Nu de kansen van Wilders om in Nederland het hoogste politieke ambt te gaan bekleden tot een absoluut nulpunt is gedaald, dient zich plotsklaps een aanzienlijk belangrijker alternatief aan: het presidentschap van de Verenigde Staten in 2012. Een ongekende wending met weidse perspectieven, dat moet gezegd.

Nu nog broodnodige steun van AIPAC, David Horowitz, Daniel Pipes en Robert Spencer en het mondiaal bezien hoogste politieke ambt kan als mogelijk alternatief gaan dienen voor Wilders. Omtrent zijn opvolging binnen de PVV lijkt het pleit al beslecht: Hero Brinkman staat al immers al te trappelen van ongeduld.

Onwillekeurig rijst de vraag: is dit de geheime troef die Geert Wilders in de mouw heeft? Was de recente reuring tussen Brinkman en Wilders dan toch een tot in de puntjes geregisseerde show met Amerikaanse ambities van Wilders als achterliggende reden?

Nederland wacht ongetwijfeld met ingehouden adem af….

Paul Wilders

Brinkman wint machtstrijd PVV

Hero Brinkman heeft de machtstrijd binnen de PVV gewonnen. De uitstekende georganiseerde persoonlijke actie heeft het beoogde effect gehad. Sussende woorden van PVV-leider Geert Wilders doen daar niets aan af.

Publiceerde ik onlangs over de coup van Brinkman welke door PVV-voorman Geert Wilders werd gesust als “niet chique” maar “bespreekbaar op termijn en toegestaan”, de conclusie kan niet anders zijn dat Hero Brinkman per saldo het pleit in zijn voordeel heeft geslecht.

Daar doet het gegeven dat Brinkman ten overstaande van Peter Middelkoop van depers erkende “heel ontzettend op zijn flikker te hebben gehad” van Geert Wilders niets aan af.

Evident is inmiddels dat de actie van Brinkman wel degelijk een eenmans-actie is geweest en derhalve geen geniaal politiek een-tweetje opgezet binnen de PVV zelve. Derhalve zijn een aantal conclusies gerechtvaardigd:

Machtsfaktor
De machtsverhoudingen binnen de PVV zijn wezenlijk veranderd. Mocht tot zeer recent de PVV als een uniform blok beschouwd worden met Geert Wilders als enige en blindelings gevolgde regisseur, dan is dat beeld publiekelijke bijgesteld. Brinkman (met gevolg binnen de PVV) heeft het aangedurfd zijn politieke leider publiekelijk te passeren. Met succes en zonder verregaande consequenties voor zijn persoon. Een interne reprimande kan niet als consequentie met enige impact worden aangemerkt. Naar buiten toe mag de soevereine alleenheerschappij van Wilders ongebroken lijken; binnenskamers is Brinkman plus interne aanhang een machtsfactor van belang geworden. Een visie die ook tenminste een deel van de buitenwacht onderkent. Een gegeven waar Wilders niet omheen kan.

Democratisering
Brinkman verdient alle lof voor zijn poging democratisering binnen de PVV op de agenda te zetten. Alhoewel ik persoonlijk zeer grote bezwaren heb tegen de boodschap en de vorm welke door de PVV worden uitgedragen kan ik niet anders dan fervent voorstander zijn van democratie en zeker democratie binnen politieke partijen. De PVV is daar geen uitzondering op. Het feit dat Brinkman democratisering binnen de PVV op de agenda heeft gezet impliceert dat hieraan niet meer voorbij kan worden gegaan. Geert Wilders mag dan pogen dit onderwerp zover mogelijk voor zich uit te schuiven; de termijn is vanaf nu eindig. Dit op straffe van verregaande oppositie binnen een smaldeel binnen de PVV onder aanvoering van Brinkman. Ultimo kan oneindig vooruit schuiven leiden tot scheuring van de PVV. Een scenario waar Wilders bepaald niet op zit te wachten.

Kortom: er rest slechts een enkele conclusie. Hero Brinkman heeft de machtstrijd binnen de PVV gewonnen. Niet in de zin van totale machtsovername. Wel in het vormen van een machtsblok van groot belang binnen de PVV. En dat mag met recht een paleisrevolutie genoemd worden.

Paul Wilders

PVV coup Hero Brinkman

Binnen de PVV zijn de tekenen van een heuse coup aan het licht getreden. Hero Brinkman passeert oprichter en enig lid Geert Wilders en roept op tot volledige democratisering van de PVV. Dit kan niet anders dan worden uitgelegd als een daadwerkelijke machtstrijd binnen de PVV terwijl de verkiezingscampagne in volle gang is.

Hedenavond werd de coup als volgt verwoord door Hero Brinkman tijdens de uitzending van Pauw & Witteman:

Ter veiligheidstelling van zijn eigen positie binnen de PVV liet Brinkman een en ander gepaard gaan met een dringende oproep om voorkeurstemmen op zijn persoon. Dit brengt Geert Wilders in een bijzonder lastig parket. Enerzijds wordt deze actie van Brinkman (die tevens liet weten dat meerdere fractieleden zijn koers delen) door Wilders ongetwijfeld voldoende geacht om hem uit de PVV-fractie te verwijderen. Deze vorm van muiterij wordt in vrijwel geen enkele partij en al zeker niet door Geert Wilders geaccepteerd. Anderzijds kan Wilders niet (nog) meer LPF-achtige situaties permitteren door Brinkman de deur te wijzen.

Dat de PVV inmiddels meer en meer LPF-trekjes vertoont mag voor iedereen – voorstander dan wel tegenstander – overduidelijk zijn. Het doemscenario dat door Geert Wilders kost wat kost vermeden wenste te worden. De realiteit heeft Wilders echter achterhaald. Temeer daar Brinkman binnen de fractie niet alleen blijkt te staan.

In algemene zin ligt het voor de hand dat afgezien van komende ontwikkelingen binnen de PVV en de electorale gevolgen daarvan, de PVV als mogelijke coalitiepartner zich heeft gediskwalificeerd ten overstaande van alle overige partijen. Het LPF-scenario is wat regeringscoalities betreft een jonge erfenis, welke door geen enkele coalitie zal worden gewenst. En terecht. De Nederlandse samenleving heeft geen enkele behoefte en baat bij een herhaling van deze zwarte bladzijde in haar bestaan. Integendeel.

Duidelijk moge zijn, dat een stem voor de deels muitende PVV thans wel de meest ongewisse en slechte keuze is die er te maken valt. Zelfs de meest fervente PVV-aanhanger zou er goed aan doen de stemkeuze te wijzigen. Al was het alleen maar om de stem niet verloren te laten gaan. Geert Wilders is de controle kwijt. Met of zonder handhaving van Hero Brinkman. Daar kan ook de grootste PVV-aanhanger niet meer om heen.

Paul Wilders

PVV de leugen regeert

De PVV heeft ons allen weer eens verblijd met een nieuw promotie-spotje. Niets nieuws onder de politieke zon. Reclamespotjes worden door meerdere partijen als medium gebruikt om hun politieke waar te slijten. Zodra echter de inhoud van de reclame aanwijsbaar misleidende en onware informatie bevat, wordt het een ander verhaal. De leugen regeert dan. Zoals evident is in het geval van deze PVV-promo.

 

Niet verrassend ligt de nadruk in wederom weer eens op de massa-immigratie en alle doemscenario’s welke daaraan verbonden zijn volgens de PVV. Leuk en aardig, maar dan dient de basis van de uitgevente boodschap wel dienen te kloppen. Het Centraal Bureau voor de Statistiek is wat dat betreft een uitstekende en onpartijdig instituut.

De statistieken van het CBS laten een totaal ander beeld zien. Nog sprekender: CBS. Waarmee de onderbouwing van de PVV-promo volledig onderuit wordt gehaald.

Er resteert derhalve maar een enkele conclusie: de leugen regeert bij de PVV. Zelfs ingeval van preken voor eigen parochie mag het PVV-publiek er op rekenen tenminste door haar eigen club als volwaardig te worden aangezien. Spijtig te constateren dat zelfs dat teveel gevraagd is.

Paul Wilders

PVV: Impasse

Opgedragen aan de PVV, dit toepasselijke gedicht van de te vroeg overleden dichter Jan Eijkelboom. Zonder nadere interpretatie. Zoals bij elke kunstvorm is deze geheel voorbehouden aan de lezer zelve.


Impasse

Ik liep in een straat
die doodliep,
op het spoor van iemand
die hier gelopen had
maar die nu dood was.
In kieren tussen de keien
groeide fris gras
want doodlopende straten
bieden meer levenskans
dan straten die doorlopen
naar mensen die
nog volop leven.

bron:

J. Eijkelboom – “Wat blijft komt nooit terug”
Uitgeverij De Arbeidspers
ISBN 90 295 15813

Paul Wilders

PVV, de agenda van Islamofobie en Nationalisme

De PVV heeft bij monde van Geert Wilders vandaag haar verkiezingsprogramma gepresenteerd onder de pakkende titel “‘De agenda voor hoop en optimisme”. Bij nadere beschouwing dekt slogan “De agenda voor Islamofobie en Nationalisme” de lading aanzienlijk beter.

De Hollandsche vlag van de PVV dekt bij nadere beschouwing bepaald niet de lading: hoop en optimisme is ver te zoeken. Integendeel: angst, islamafobie en verregaand nationalisme kenmerken het overigens niet door het CPB doorberekende programma. In vogelvlucht enkele in het oog springende door de PVV aangeboden oplossingen:

1. Etnische registratie van iedereen. Inclusief vermelding “Antilliaan”.
“Iedereen” impliceert vanzelfsprekend veel meer dan “Antilliaan”. Het opdelen van de Nederlandse bevolking naar etnische afkomst heeft simpelweg geen enkele toegevoegde waarde op welke wijze dan ook. Conclusie: het betreft hier niet meer of minder dan pure stigmatisering. Een abjecte maatregel welke niet alleen de maatschappelijke coherentie ondergraaft, doch tevens connotaties oproept.

2. Heropvoedingskampen
In onder meer de Verenigde Staten zijn met deze maatregel ervaringen opgedaan. Uit onderzoeken is gebleken dat de resultaten te verwaarlozen zijn. Afgezien van dit gegeven horen dit soort pseudo-oplossingen niet thuis in een samenleving als de onze. Het Nederlandse strafrecht is en dient de basis te zijn voor welke vorm van strafmaten dan ook. Conclusie: een pseudo-oplossing zonder enige rechtsgrond en mogelijk resultaat. Gebakken lucht zo u wilt.

3. De Islam is vooral een politieke ideologie en kan dus op geen enkele manier aanspraak maken op de voorrechten van een godsdienst.
Oude wijn in oude PVV-zakken. De Nederlandse grondwet is overduidelijk wat dit uitgekauwde onderwerp betreft. Ook de PVV kan daar niet omheen. Conclusie: wellicht aardig als borrelpraat in de kroeg ingeval van langdurige stilte. Ver van de realiteit.

4. Verbied de boerka en de Koran, belast hoofddoekjes.
Klaarblijkelijk is de “kopvoddentaks” nog niet begraven, de Koran nog steeds veroordeeld tot boekverbranding. Conclusie: De Islamofobe teneur krijgt voor zover nog nodig steeds duidelijker vorm.

5. Registratie van dubbele nationaliteiten.
Meer van hetzelfde. Zie mijn commentaar onder 1. hierboven.

6. Geen mensen met een dubbele nationaliteit in regering, parlement, Provinciale Staten, gemeenteraden en bepaalde overheidsfuncties.
Een discriminatoir voorstel van de eerste orde waarmee een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking buiten de samenleving wordt gesteld. Punt 1. en punt 5. bovenvernoemd krijgen hiermee daadwerkelijk praktische inhoud. Conclusie: een voorstel Nederland onwaardig. Plaatsvervangende schaamte is hier meer dan gepast. De PVV fungeert eens temeer als splijtzwam en werpt cohesie en wederzijds respect verre van zich.

7. Stoppen re-integratie, het werkt niet en kost miljarden.
Een maatregel welke niet meer of minder kan beogen groepen direct en op termijn te isoleren van de Nederlandse samenleving. Hetgeen vanuit PVV-optiek niet anders dan kan leiden tot een grotere groep mensen welke het predikaat “ongewenst” opgeplakt zullen krijgen. Conclusie: verwerpelijke en sociaal-schadelijke maatregel.

8. Geen uitkering voor boerkadraagsters of mensen die slecht Nederlands spreken.
Het net sluit zich meer en meer. Wederom het sociaal isoleren en maatschappelijk straffen op grond van…klederdracht???

9. Stop islamisering in de zorg, stop voortrekken allochtonen en illegalen.
Islam, allochtonen en illegalen worden gemakshalve op een grote “PVV-hoop” gegooid. Wat vervolgens deze kretologie exact inhoud blijft onduidelijk en op geen enkele wijze onderbouwd. Conclusie: anticiperen op onderbuikgevoelens.

10. Strijd tegen Islam moet het kernpunt van ons buitenlands politiek beleid worden.
Tunnelvisie ten top. Nederlandse buitenlandse politiek heeft een scala van andere, zwaarwegendere kernpunten welke prioriteit hebben boven deze op pure angst gebaseerde stellingname.

Bovenstaand een willekeurige greep uit het PVV-programma. De lijst kan zonder moeite worden aangevuld. Mocht u het programma eens door willen lezen, dan kunt u hier terecht.

Wat biedt het PVV-programma daarnaast? 10.000 extra politie-agenten en extra zorg. Plus een marginaal belastingvoordeel in schijf II. Inderdaad: met dit totaalpakket biedt de PVV de kiezer alle oplossingen aan om sociaal en economisch het tij te doen keren, nietwaar? Helaas. De constatering is op zijn plaats dat zulks verre van het geval is.

Tenslotte. Geert Wilders benadrukte in zijn presentatie vele keren niet vies te zijn van een “gedoogrol” ingeval de PVV geen onderdeel zal vormen van de komende regereringscoalitie. Dit sluit wonderwel aan bij mijn eerdere publicatie dat de PVV niet wil regeren. Het lijkt er meer en meer op, dat die optie de enige is welke de PVV uiteindelijk nog rest.

Paul Wilders

De PVV wilt niet regeren

Anders dan door velen wordt verondersteld is het nooit de bedoeling geweest van de PVV om daadwerkelijk te gaan regeren. Althans niet na de eerstvolgende Tweede Kamer-verkiezingen. De daadwerkelijke strategie is niet meer of minder dan de “boa constrictor-variant”. Een minderheidskabinet met gedoogsteun van de PVV.

Wilders zelf lichtte al een tipje van deze sluier op in het interview van 13 januari 2010 in de Elsevier. Daarin gaf hij omonwonden aan gedoogsteun te willen verlenen aan een minderheidskabinet bestaande uit CDA en VVD. Vanzelfsprekend met de toevoeging dat de PVV zelf graag mee zou willen regeren. Dat laatste slechts omwille van een zo groot mogelijk electoraal gewin. Waarmee de wurgkracht van de PVV alleen maar zou toenemen. Nu duidelijk is dat de PVV onverkort vasthoudt aan haar laatste kroonjuweel – handhaving van de huidige AOW-leeftijd heeft zij zichzelf doelbewust buiten de orde geplaatst. Wat Wilders voor de buhne ook moge beweren.

Mijn overtuiging dat het de PVV nooit te doen is geweest om te participeren in een regeringscoalitie publiceerde ik al op 28 februari 2010. In de tussentijd worden de contouren van het politieke landschap steeds duidelijker. De daadwerkelijke agenda van de PVV tekent zich eveneens scherper en scherper af. Zetten we de meest relevante constateringen eens op een rijtje.

Op de eerste plaats lijken de kaarten in grote lijnen wel geschud. Een viertal partijen schurken wat electoraal succes betreft tegen elkaar aan; De Partij van de Arbeid, het CDA, de VVD en de PVV.

Op de tweede plaats: Welke partij de grootste wordt alsmede eventuele onderlinge verschuivingen er nog plaats gaan vinden doet er vanuit PVV-optiek niet bijzonder veel toe. De scherp aangezette contrasten tussen bijvoorbeeld PvdA en VVD, het oud zeer tussen CDA en PvdA, de electorale terugtocht van D66; veel zoniet alles wijst er op de mogelijkheid dat een meerderheids-regeringscoalitie zoniet onmogelijk, dan toch een bijzonder moeilijke zaak zal worden. Natuurlijk worden de diverse soepen niet zo heet gegeten als thans opgediend. De hakken zijn daarentegen ditmaal ongekend stevig in het zand gezet. Met als gevolg dat wisselgeld beperkt en duur is.

Ten derde: de PVV kan het zich niet veroorloven om voor de zoveelste keer water bij haar al zo sterk verdunde wijn te doen. De geloofwaardigheid is bij een aanzienlijk deel van de potentieele PVV-aanhang al aan aanzienlijke erosie onderhevig. Het AOW-standpunt kan derhalve gewoonweg niet geofferd worden.

De conclusie van het bovenstaande is voor de goede verstaander duidelijk. De PVV wenste en wenst niet te regeren. Althans: niet op actief-participerende wijze. De kaarten zijn daarentegen gezet op het Deense model die ik duidelijkheidshalve omschrijf als de “boa constrictor variant”. Het passief-participerende mee-regeren.

Wellicht zult u na het lezen van het bovenstaande uw hoofd schudden, in de overtuiging dat deze PVV-strategie weliswaar een aardige theoretische beschouwing is maar niet meer dan dat. De praktijk zal in uw optiek er zonder enige twijfel anders uit gaan zien. CDA, VVD en toch zeker PvdA zullen zich toch nooit en te nimmer in de houdgreep laten nemen van de PVV?

Vanzelfsprekend zit geen enkel mogelijk minderheidskabinet te wachten op een wurg-scenario als geschetst. Daar staat tegenover dat de kans op het vormen van een meerderheidscoalitie een bijzonder langdurige, uitermatie moeizame en ultimo wellicht onmogelijke opgave kan blijken. Mocht dat laatste het geval zijn, dan blijven er weinig opties over.

En zo zou het zomaar kunnen, dat de PVV die coalitiedeelname niet op de agenda heeft staan uiteindelijk toch regeert. Op het eerste zicht een contradictio in terminis. Bij nadere beschouwing een blauwdruk welke niet achteloos terzijde mag en kan worden geschoven.

Paul Wilders