Tjeenk Willink moet subiet ontslagen worden als vicepresident van de Raad van State, zo blijkt uit uit schriftelijke Kamervragen van Wilders aan Balkenende. Bovendien mag eerstgenoemde nooit en te nimmer meer genoemde functie vervullen als het aan de PVV-voorman ligt. Staatsrechterlijk dient Wilders zich enigzins bij te scholen.
Wilders kan termen als “niet onpartijdig, eurofiel en antidemocratisch” zo vaak gebruiken als hij maar wenst; feit is en blijft dat alle leden van de Raad van State worden benoemd voor het leven. Hetgeen in de praktijk inhoud dat leden aftreden op 70-jarige leeftijd. Dat geldt ook voor de thans 68-jarige Tjeenk Willink.
Het heeft er dus op zijn minst alle schijn van dat de PVV-leider enige bijscholing op het gebied van staatsrecht niet zou misstaan.
Tenzij…Wilders wel degelijk op de hoogte is van de regels van het spel. En deze feitelijk onzinnige kamervraag uit de hoge hoed tovert om de korrektheid van de nu lopende informatie in een kwaad en rood gekleurd daglicht te stellen. Nu de PVV op de reservebank is beland dient de staf aangepakt te worden. Dat doet het goed bij de supporters op de tribune die met name een kaartje voor de PVV hebben gekocht. Dat verstilde publiek wordt zo weer eens aangemaand moord & brand te schreeuwen. Hun favoriet moet en zal meespelen.
Dat de staatsrechterlijke spelregels het ontslag van een van de stafleden niet toestaan doet pers saldo niet echt terzake wat Geert Wilders betreft. Stennis op de tribune lijkt het voornaamste doel. Ongetwijfeld met enig succes. De PVV-supporters zullen zeker hun vuvuzela’s laten schallen. Daar zal het dan ook bij blijven. De reservebank is en blijft de verblijfplaats van de PVV.
Een schwalbe langs de zijlijn heeft nog nooit tot succes geleid.
Onder het mom van landsbelang doet PVV-leider Geert Wilders een ultieme smeekbede aan het CDA teneinde een Paars Pluscoalitie te voorkomen.
Voor PVV-leider Geert Wilders komt „een nachtmerrie” uit als er onderhandelingen beginnen over een Paar Plus-pluskabinet van VVD, PvdA, D66 en GroenLinks. Het persbureau ANP berichtte Dat de PVV-voorman CDA-fractievoorzitter Maxime Verhagen op riep met hem en VVD-leider Mark Rutte te onderhandelen om Paars-plus te voorkomen.
Deze ultieme smeekbede van de PVV is in feite niet meer dan een herhaling van zetten. Wilders tracht het servies te redden door te anticiperen op een teleurgestelde CDA. Welke immers in de Paars Plus-variant buiten de boot dreigt te vallen. In de wetenschap dat VVD, PvdA, D66 en GroenLinks maandag onderhandelingen beginnen over het vormen van een kabinet met een welwillende VVD lijkt deze oproep van Wilders geboren uit wanhoop. Het servies is immers al gesneuveld.
Rutte ziet namens de VVD inmiddels voldoende perspectief in Paars Plus. Ook de PvdA, GroenLinks en D66 zien de komende ontwikkelingen met vertrouwen tegemoet. Dit met de wetenschap dat er nog een aantal grote verschillen dienen te worden overbrugt. Kortom: betrokken partijen zien allen mogelijkheden tot het komen van een regeerakkoord. De neuzen wijzen naar het zich laat aanzien dezelfde kant op:
Met de wetenschap dat het CDA bij monde van Maxime Verhagen tijdens het “coalitiedebat” afgelopen week de PVV heeft uitgesloten op primair inhoudelijk onoverbrugbare verschillen welke de basis vormen van het PVV-gedachtengoed kan het CDA in feite geen draai van honderdtachtig graden (meer) maken. Ook de PVV is zich daarvan ongetwijfeld terdege bewust.
De smeekbede van Wilders gericht aan Verhagen kan in het gunstigste geval dan ook niet anders worden uitgelegd dan een toneelspel voor het Nederlandse publiek met als doel de zwarte piet wederom in het CDA-kamp te leggen. Mijns inziens een te doorzichtige manoevre. Eens temeer met de inhoud van het recente “coalitiedebat” nog vers voor ogen.
Een smeekbede voor de buhne. De karavaan trekt inmiddels gewoon verder.
Alhoewel het informatiekamerdebat nog gaande is, lijkt de conclusie duidelijk. Veel geblaat en weinig wol. Conform hetgeen vooraf viel te verwachten.
Het nog lopende informatiedebat levert veel woorden maar weinig nieuwe inhoud op. Tenzij het debat onverwacht een wending van hondertachtig graden gaat maken is er sprake van niet meer dan herhaling van zetten.
Saillante zaken hebben zich niet voor gedaan. Spaarzame vermeldenswaardige onderwerpen vallen kort samen te vatten:
CDA
Verhagen herhaalde zijn mantra: de opdracht van de (voormalige) informateur was gericht op mogelijke samenwerking tussen VVD en PVV. Daarbij was het CDA geen partij. Met die stellingname kwam hij ongeschonden weg. Weinig verrassend.
VVD
Stelde de PVV voor het blok met de uitnodiging aan Wilders om in de huidige situatie c.q. nu alsnog om de tafel te gaan zitten om tot een basisvergelijk te komen. de PPV-voorman weigert. Verweet de PVV daarnaast te zijn weg gelopen uit de eerste fase en daarmee schuld te dragen ten overstaande van coalitie-onderhandelingen en zijn eigen kiezers.
D66
Pechtold kreeg stevig de mantel uitgeveegd van enerzijds het CDA: “u wijst partijen op voorhand al af, waarmee u geen recht van spreken heeft en Haagse spelletjes speelt”. De VDD strooide en passant extra zout in deze wonde door om dezelfde reden D66 van hypocresie te beschuldigen. Per saldo viel daar geen weerwoord op te formuleren. De prijs die D66 betaalt als fervent voorstander van dit debat. Bepaald niet het beoogde resultaat.
GroenLinks
De pijlen die Halsema afschoot op met name het CDA schampten af op het solide pantser van Verhagen. De VVD gaf terzijde aan dat “de sleutel (onder andere) bij GroenLinks lag wat de randvoorwaarden van de VVD betreft. Een vriendelijke bewoording van “slikken of stikken”. Ook niet direct de uitkomst waar Halsema op zat te wachten.
PVV
Wilders trachtte zijn bekende betoog over de eerste informateronde in ronkende woorden aan de man te brengen. Werd ras door VVD, CDA en anderen in de positie gemanoevreerd dat hij als wegloper schuld had aan de mislukking. Wenste geen antwoord te geven op de vraag van Pechtold/D66 of de PVV voor een democratische rechtstaat staat. Was behoudens zijn spreektijd onzichtbaar.
Voorlopige conclusie
Weinig tot geen nieuws onder de zon. Het initiatief van D66 en GroenLinks lijkt zich eerder tegen deze beiden te hebben gekeerd dan enig voordeel te hebben opgeleverd. Morgen is er weer een dag. Dat Tjeenk Willink de gelegenheid krijgt om aan het echte werk te gaan. Zonder nutteloze tijdverspilling als debatten als deze.
Het politieke spel is op de wagen. Momenteel staat de PVV volledig buitenspel tijdens de informatie die een nieuwe ronde ingaat aanstaande maandag onder leiding van informateur Tjeenk Willink. Tegelijkertijd voorspelt Maurice de Hond zes zetels winst voor de PVV. Een combinatie die de kans op regeringsdeelname van de PVV tot vrijwel nul recudeert.
Wat de informatie betreft speelt PVV-leider Wilders het spel als verwacht, door te stellen dat „Het buitenspel zetten van de PVV als grootste winnaar ondemocratisch is”. Dat klinkt aardig naar de buitenwereld maar is feitelijk onjuist. Wilders is staathuishoudkundig uitstekend op de hoogte en weet dat geen enkel democratisch grondrecht geschonden wordt door de huidige gang van zaken. In de praktijk is hij gedwongen zijn eigen druiven te consumeren: het weigeren om samen met de VDD uit te onderhandelen bij afwezigheid van het CDA. Deze druiven blijken bijzonder zuur.
Feit was, is en blijft, dat vanwege onoverbrugbare partijprogrammatische verschillen in combinatie met vraagtekens omtrent de stabiliteit van en binnen de PVV deze laatste door geen van de mogelijke coalitiegenoten als aanvaarbaar werd en wordt beschouwd. Met deze wetenschap is het niet meer dan logisch dat de informatiekaravaan voort trekt en wel zonder de PVV welke zich per saldo zelf buitenspel heeft gezet.
Met betrekking tot de uitkomst van de recente peiling van Maurice de Hond doemt een significant scenario op. Mocht deze peiling een kern van waarheid in zich dragen – opiniepeilers zitten immers wel vaker behoorlijk mis – dan daalt de kans voor de PVV om deel te nemen aan een regeringscoalitie in evenredige mate.
Alhoewel de beruchte “overall links-rechtsverhouding” niet noemenswaardig verschuift zal de bereidheid van VVD en PvdA (gepeild verlies drie zetels voor beiden) alsook het verlies van het CDA (gepeild verlies vier zetels) laatstgenoemde partijen nog verder verwijderen van de PVV. De peiling is voor partijen immers tenminste een indicatie die wijst naar het mogelijk afbrokkelen van hun kiezersbestand ten faveure van de PVV. Geen van de betrokken partijen zien dit als ook maar een minieme basis om met de PVV in zee te gaan. In tegendeel.
Zo kan zich het fenomeen voordoen dat (toekomstige) groei van de PVV, zelfs tot de grootste partij in Nederland, puur politiek gezien in feite een Pyrrhus-overwinning zou blijken. Hoe groter de partij, des te kleiner de kans op coalitiedeelname.
De conclusie lijkt dan ook meer dan gerechvaardigd dat de PVV noch als eindresultaat van de huidige (in)formatie, noch ingeval van toekomstige groei, als daadwerkelijke coalitiepartner uit de bus zal rollen.
Het is daarnaast aan de bereidheid en wil van de overige partijen welke zijn betrokken bij de nu lopende (in)formatie om een en ander tot een goed einde te brengen en te komen tot een werkzame coalitie. Welke in woord en voornamelijk daad de wind uit de zeilen zal nemen van de huidige momentopname zoals die tot uiting komt in de momentopname welke de peiling van Maurice de Hond in feite is.
Stelde PVV-voorman Geert Wilders krap twaalf uren geleden geen breekpunten te laten vallen omdat zulks kiezersbedrog zou zijn ten overstaande van Witteman tijdens het slotdebat, dan is daar rap verandering in gekomen. Een verhoging van de AOW-leeftijd is geen breekpunt meer voor Geert Wilders als de PVV in een kabinet met VVD en CDA kan meedoen.
Wilders erkende donderdag voorafgaande aan de eerste fractievergadering na de verkiezingen dat dit een ”nuancering” van een eerder standpunt is.
Tijdens de verkiezingscampagne stelde Wilders altijd dat de verhoging van de AOW-leeftijd het enige breekpunt voor de PVV is. Nu houdt hij het erop dat het ”voor ons een heel belangrijk punt” is.
Een coalitie waarvan de PVV deel kan uitmaken, zou Wilders echter niet hierop kapot laten gaan, zeker niet als dat een alternatief kan bieden aan een kabinet waarin de PvdA zou zitten. Hij meent wel dat er alternatieven zijn te vinden voor een hogere AOW-leeftijd.
Wilders gaf opnieuw aan graag in een kabinet met de VVD en het CDA te willen. Zo’n rechtse regering zou 76 zetels tellen. ”Dat is hartstikke goed nieuws”.
Commentaar mijnerzijds:
Ten eerste, als er een enkel schoolvoorbeeld van kiezersbedrog genoemd moet worden, dan heeft de PVV-stemmer van nog geen vierentwintig uur geleden deze nu gevonden. Dames en heren, uw stem is door de PVV-fractieleider met graagte geincasseerd. Uw reden(en) om op de PVV te stemmen worden vervolgens achteloos terzijde geschoven. U stem was veel waard; uw belang en mening daarentegen wordt bij het grof vuil gezet.
Ten tweede moge het duidelijk zijn dat Geert Wilders alle kaarten zet op een VVD/PVV/CDA-coalitie. De PVV-stemmer van gisteren doet er goed aan al vandaag rekening te houden met de grote waarschijnlijkheid dat nog meer redenen om op de PVV te stemmen in de prullebak verdwijnen. Met dank voor uw stem en tot een volgende keer.
Wellicht stelt u daar tegenover dat politiek nu eenmaal geven en nemen is. U heeft gelijk: u heeft uw stem gegeven. de PVV heeft deze met graagte genomen. En naar blijkt niet alleen uw stem…
Na een bewogen en unieke Tweede Kamerverkiezingen dient te worden vastgesteld dat Nederland een forse ruk naar rechts heeft gemaakt. Het politieke landschap is daarmee drastisch veranderd. Nederland is vanaf heden opgedeeld in twee machtsblokken. Waarbij de grote winst voor zowel de PVV als de VVD haar stempel drukt en het voortouw genomen heeft.
Op de eerste plaats is een democratische felicitatie aan de enige echte winnaars op zijn plaats. Geert Wilders heeft mijn persoonlijke felicitaties kort na afgelopen middernacht reeds ontvangen. Mark Rutte feliciteer ik bij deze. Ook bij het politieke schaakspel hoort mijns inziens een felicitatie voor de winnaar(s). Dat geldt eveneens in het geval dat de politieke, maatschappelijke en sociale standpunten diametraal staan ten opzichte van de persoonlijke visie. Zoals het geval is bij ondergetekende.
Dat gezegd zijnde: de verkiezingsuitslag liegt er niet om. Nog afgezien van de nog volgende uitkomst van de “buitenlandstemmers” welke mijns inziens grotendeels ten goede zullen komen aan de VVD.
Klaarblijkelijk is de boodschap van de VVD “eigen portefeuille eerst” in zeer goede aarde gevallen bij een groot deel van de Nederlandse kiezer. Al dient opgemerkt dat voor Rutte c.s. de verkiezingen geen week uitstel hadden kunnen velen gezien de vroege piek voorbije week en de ingezette terugval sindsdien. Vroeg, maar net niet te vroeg gepiekt lijkt hier een gerechtvaardigde conclusie.
Het sinds nu beruchte “gordijntjes-effect” (anders stemmen dan publiekelijk kenbaar maken) heeft de PVV bepaald geen windeieren gelegd. Een effect dat door alle beroepsmatige koffiedik-kijkers wederom zwaar is onderschat. Hetgeen overigens eveneens gesteld mag worden met betrekking tot een niet onaanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking. Hier kunnen lessen worden geleerd, zoveel staat vast.
In het oog springen daarnaast een tweetal factoren met betrekking tot de landslide welke op het conto van de PVV kan worden geschreven.
Op de eerste plaats blijkt de PVV haar winst te halen uit alle politieke windstreken, van uiterst links, het midden en uiterst rechts. Bij zowel laag, midden als hoog opgeleiden. Uit steden en regio’s waar het “immigratie issue” en Islam geen enkele dan wel een zeer te verwaarlozen rol spelen. En vanzelfsprekend bij dat deel van de kiezers die op welke wijze dan ook in het dagelijkse leven wel degelijk last ondervinden van een losgeslagen minderheid.
Tweedens is de “Limburg factor” een overduidelijk onderschat fenomeen gebleken zoals visueel blijkt uit onderstaand fragment:
In Limburg speelt het Islam-issue niet of nauwelijks. Er is derhalve een andere en specifiek provinciegebonden reden ten grondslag te liggen aan de klinkende winst van de PVV in deze provincie. Deze reden is tweeledig. Enerzijds de totale ineenstorting van het CDA welke van oudsher Limburg als een sterk bastion mocht beschouwen als het op verkiezingen aankwam.
Anderzijds het gegeven dat Limburg en haar inwoners zich op allerlei gebieden (nog) steeds achtergesteld voelen ten opzichte van andere provincies in combinatie met het gegeven dat het besef is doorgedrongen dat “een van hun” als machtsfactor een compensatie kon gaan bieden voor het al genoemde gevoel van achterstelling. Als geboren Limburger kan ik u verzekeren dat deze factor zonder enige twijfel een grote rol heeft gespeeld.
Al met al heeft de ruk naar rechts Nederland in een positie gemanoevreerd waarbij het vormen van een coalitie vrijwel tot de onmogelijkheden behoort.
Rutte c.q. de VVD heeft het voortouw strak in handen. Nagekomen “buitenland-stemmen” kunnen de VVD eenvoudig aan een extra zetel helpen. Waarmee in principe de deur naar een VVD/PVV/CDA-coalitie zoniet open, dan toch op zijn minst op een stevige kier staat. Primaire voorwaarde is de lakmoesproef welke de PVV dan moet doorstaan: opgeven dan wel zware concessies aan haar breekpunten, zoals het AOW-embargo. Daaruit zal blijken of de PVV daadwerkelijk wenst te gaan regeren of niet. Alhoewel het CDA er goed aan zou doen in de oppositie te haar wonden te likken en haar zaken weer zo goed als mogelijk op een rijtje te krijgen is het zomaar mogelijk dat – na het wegvallen van Balkenende – participatie in deze coalitie op weinig weerstand zal stuiten binnenskamers. Daarmee zou Nederland te maken krijgen met het meest rechtse kabinet in haar politieke geschiedenis. Voor vele Nederlanders een nachtmerrie-scenario. Mijzelve incluis.
Naar mijn mening kan er gerekend, geschoven en wat dies niet meer zij worden als het gaat om een mogelijke Paarse, Paars-Plus of welke andere coalitiemogelijkheid dan ook: een dergelijke optie is realistisch bezien niet meer dan een theoretische. Hoe graag zo ongeveer de helft van de Nederlandse stemmers anders zouden willen zien, mijn persoon inbegrepen.
De conclusie van dit al belooft vooralsnog niet veel goeds. Een ultra-rechts VVD/PVV/CDA-kabinet met consequenties die eenieder eenvoudig in kan vullen en met onverhoopte consequenties welke een scheuring kan opleveren in Nederland ingeval bijvoorbeeld groepen extreme PVV-aanhangers op grond van de PVV-winst een vrijbrief tot eigenmachtig optreden zien ten opzichte van alles wat maar riekt naar de Islam en moslims. De gevolgen van zo’n scenario zijn van dien aard dat ik persoonlijk ze niet wil visualiseren.
Er resteert daarnaast mijns inziens slechts een enkel alternatief: VVD/PVV komen er niet uit in de (in)formatie. Het “rondje over links” levert per saldo geen resultaat op. Binnen luttele maanden na heden mogen wij allen nogmaals de gang naar de stembus maken. In de hoop en met het bewustzijn van de verantwoordelijkheid van eenieder om niet in herhaling te vallen.
Nederlandse ingezetenen zijn slechts gebaat met een regerbaar land, zonder reeele kansen op sociaal-verwerpelijke excessen. Dat geldt voor iedereen, PVV-aanhangers, VVD-ers inbegrepen. Kortom: voor ons allemaal.
Hero Brinkman is de overtuiging toegedaan dat PVV-voorman Geert Wilders hem als een serieuze bedreiging ziet als Brinkman veel voorkeurstemmen krijgt op 9 juni 2010.
De voor- en nadelen van een “open microfoontje. In dit geval een wel zeer verhelderende uitspraak van Hero Brinkman ten overstaande van jeugdig publiek. Kijk en luistert u even mee:
Vertrouwen is bepaald geen gemeengoed binnen de PVV, zoveel is wel duidelijk. Brinkman “kent Geert” zoals hij overduidelijk stelt. Ik verwijs u in dit kader nog even naar mijn eerdere publicaties De coup van Brinkman en Brinkman wint machtsstrijd PVV.
Er resteert slechts een enkele conclusie: Brinkman wordt al geruime tijd door Wilders gewantrouwd en op zijn beurt was en is Brinkman zich daar terdege van bewust.
Welke uitkomst de verkiezingen op 9 juni 2010 ook moge zijn voor de PVV, de barsten waren voor de goede verstaander al duidelijk en worden nogmaals benadrukt.
Mocht de PVV al in de situatie terecht komen dat coalitiedeelname of zelfs een gedoogsteunfunctie als optie aan de orde zou blijken, dan is een en ander reden temeer voor overige politieke partijen om zich te bezinnen. Geen van allen zitten te wachten op een herhaling van het jammerlijke LPF-scenario.
De kiezer heeft altijd gelijk. Deze stelling klinkt op het eerste zicht als een vanzelfsprekendheid. Het is echter zeer de vraag of de kiezer ook zijn gelijk daadwerkelijk krijgt.
Daar zit u dan. In het restaurant van de Nederlandse politiek. Aan een mooi tafeltje aan het raam, ondertussen de glanzende menukaart zorgvuldig bestuderend. Die zorgvuldigheid is terecht: in de regel krijgt u slechts eenmaal in de vier jaren de gelegenheid om aan te schuiven in dit restaurant. Het is dus zaak om ieder gerecht aan een grondige inspectie te onderwerpen alvorens uw keuze te maken.
Dat laatste blijkt nog een hele klus. Niet alleen belooft ieder gerecht u de beste smaakervaring. Onder uw ogen blijken de ingredienten terwijl u leest van samenstelling te veranderen. Blijkbaar staan er meerdere koks in de keuken. Waarvan een niet onaanzienlijk aantal de samenstelling van hun gerecht nu eenmaal graag tussentijds wijzigen. Dat maakt uw keuze er niet bepaald eenvoudiger.
Ook het feit dat een of meerdere koks, soms zelfs tegelijkertijd, aan uw tafel verschijnen om hun gerecht als de enige juiste keuze aan te prijzen draagt niet direct bij aan het maken van uw keuze. Verdiept in de menukaart staan ze ook nog eens meermaals aan uw tafel. Om u mede te delen dat ze ingredient van overige koks bij nader inzien ook hebben opgenomen. Of juist weer verwijderd.
In aanvang amuseert u zich wel met deze kakafonie van af en aanstormende koks. Na de zoveelste keer is de lol er echter voor u behoorlijk af. Sommigen onder u zijn dit theater moe en sommeren de koks in de keuken te blijven. Velen laten zich het zoveelste bezoek aanleunen. Alsof deze wederkerende bezoeken de gerechten ook daadwerkelijk beter zouden laten smaken. U weet diep in uw hart dat dit niet zo is; de enige maatstaf is immers de smaak van datgene wat straks op uw bord verschijnt. Maar in de tussentijd bent u enigzins verslaafd geraakt aan het theater der koks. Ook al lijkt de laatste voorstelling steeds meer op de daaraan voorafgaande.
Desalniettemin heeft u uiteindelijk uw keuze gemaakt. Op het lijstje naast uw bord vult u het hokje behorende bij het menu van uw keuze keurig rood met het daartoe bestemde potlood. In afwachting van – laat ons zeggen – de overheerlijke spaghetti Bolognaise. U, de kiezer heeft gekozen.
In de keuken speelt er zich buiten uw zicht echter een bijzonder tafereel af. Een aantal koks buigen zich over uw bestelling en gaan uitvoerig in gesprek. Soms op amicale en vaak op onvriendelijke wijze. Druk wordt er onderhandeld over het weglaten van ingredient zus, het uitruilen tegen ingredient zo, het toevoegen van een nieuw ingedrient als compromis. Uiteindelijk komen de chefs morrend en wel tot een vergelijk.
Groot is uw verbazing en verbijstering zodra uw bestelling met enige zwier wordt geserveerd. In de hutspot die dampend voor u staat vind u met enige moeite inderdaad onmiskenbaar ingredienten van de door u zorgvuldig gekozen spaghetti Bolognese terug. Tussen de aardappels, tuinbonen, varkenspootjes en wat dies niet meer zij.
Een herinnering aan uw vorige bezoek aan het restaurant van de Nederlandse politiek doemt plotseling voor u op: “dit heb ik eerder meegemaakt” vloekt u binnensmonds. Een ware conclusie. Helaas: u zult het met dit bord moeten doen. Terug zenden naar de keuken behoort niet tot de mogelijkheden in dit etablisement.
De kiezer heeft altijd gelijk. Het zijn echter de koks die bekokstoven. En uiteindelijk de maaltijd bepalen. Die maaltijd valt nogal eens zwaar op de maag, zoveel concludeert u na de zoveelste hap van de hutspot.
Terwijl u afrekent neemt u zich heilig voor om het Genootschap van Nederlandse Politieke Koks (GNPK) te bewegen tot de dwingende maatregel om minder koks toe te laten in de keuken van de Nederlandse politiek. Al uw vrienden, kennissen en buren zult u mobiliseren. “Die koksdrempel moet naar minimaal 5 procent, liever nog naar een procent of tien”.
Ook uw vriendenkring en collega’s kunnen zich vinden in uw idee. Op de gebruikelijke dwarsliggers na. “Maar die zul je altijd houden” houd u zichzelf voor.
De brandende vraag is: zit u over een jaar of vier wederom aan de hutspot? Of heeft u daad bij woord gevoegd en en masse de GNPK tot andere gedachten gedwongen?
PVV-voorman Geert Wilders verklaarde onomwonden hedenavond dat Moslims een normaal en goed leven verdienen in Nederland. Daarmee neemt hij op niet mis te verstane wijze afstand van verregaande andersluidende standpunten over de Islam en Moslims dan hij tot op heden verkondigde.
Tijdens het Jeugdjournaal Verkiezingsuitzending van hedenavond sprak PVV-fractieleider gedenkwaardige woorden. “Moslims verdienen een normaal en goed leven in Nederland” zo liet hij de Nederlandse jeugd en en passant de volwassen Nederlandse bevolking weten.
Een late, maar daarom niet minder bewonderenswaardige ommekeer wat denkbeelden en standpunten betreft als het Moslims en impliciet dus de Islam betreft. Daarnaast verdient Wilders alle lof deze nieuwe boodschap nog een ruim aantal dagen voor de verkiezingen van 9 juni aanstaande kenbaar te maken.
Het argument dat door vele potentieele PVV-kiezers doorslag gaf om op de PVV te stemmen op 9 juni lijkt hiermee door Wilders zelf voor goed van tafel te zijn geveegd.
Er resteert dus nog slechts een enkel argument om wel voor de PVV te kiezen: handhaving van de AOW-leeftijd op vijfenzestig jaar. Dit maakt de keuze wederom aanzienlijk eenvoudiger en overzichtelijker. Temeer daar de PVV de enige politieke partij is die de AOW-leeftijd als breekpunt heeft geformuleert.
Kijkt en luistert u mee, vanaf ca. 41 minuten en 40 seconden van het Jeugdjournaal van hedenavond:
Ook bij de PVV blijkt een verkiezingsprogramma derhalve niet heilig en aan aanpassingen onderhevig. Naar mijn bescheiden mening ten goede. Hulde daarvoor.
Staatssecretaris Van Bijsterveldt, de nummer vijf op de CDA-lijst, heeft verklaard dat het CDA de voorkeur geeft aan een coalitie met de VDD, D66 en GroenLinks. Van Bijsterveldt noemt de PVV een partij van stilstand en “dat leidt meestal tot achteruitgang”.
Het CDA wil geen partijen uitsluiten. “Maar het is wel heel belangrijk dat er een coalitie komt, die hervormingezind is”, aldus Van Bijsterveldt. Volgens haar zijn de VVD, D66 en GroenLinks, net als het CDA, partijen die pleiten voor onder meer een sterke economie en voor solidariteit.
Ze denkt dat een coalitie met D66 mogelijk is, ondanks de tegengestelde standpunten over de hypotheekrenteaftrek. En de VVD wil wel “desastreuze ingrepen in de zorg”, stelt ze. Maar deze tegenstellingen zijn overbrugbaar.
Aldus verklaarde Van Bijsterveldt ten overstaande van de NOS vandaag:
Een voorzichtig maar desalniettemin duidelijk statement van het CDA. De omschrijving van de PVV is tenminste veelzeggend. In deze fase van de verkiezingsstrijd mag een dergelijk statement op zijn minst opmerkelijk genoemd worden. Zonder uitsluiting van partijen lijkt het CDA in voorzichtige start te maken met het bekennen van kleur. Enigzins te verwachten en in de lijn van mijn vorig artikel Rutte gaat bord Wilders leeg eten. Laat ons zien hoe het spel zich verder ontwikkelt.
