Hollandsche Politiek

just another political blog

Tag Archives: PVDA

Verhagen trekt te grote broek aan

Maxime Verhagen eist van de PVV haar dogma’s te laten varen. Daarmee trekt het CDA en het kabinet een veel te grote broek aan. Het CDA is niet in de positie eisen te stellen. Zeker nu niet.

 

In een interview met nu.nl eist  Verhagen van het CDA dat de PVV haar “dogma’s dient te laten varen”. Dit in het kader van een verwachte bezuinigingsronde voorjaar 2012 van circa 5 miljard euro en de recente mededeling van de PVV dat hiervoor de 4 miljard aan ontwikkelingshulp dient te worden aangewend. Dat laatste standpunt lijkt voor het CDA een onmogelijke eis.

 

Hiermee trekt Verhagen een veel te grote broek aan. Mede gezien de desastreuze neerwaartse tendens in de peilingen uitmondend in een schamele tien CDA-zetels enige dagen geleden heeft het CDA niets te eisen. Dat geldt eveneens voor het zittende kabinet.

 

De PVV zit althans momenteel in een onaantastbare zetel: hoog en stabiel in de peilingen, een Europadossier dat steeds meer aanhang krijgt. Plus een Kunduz-dossier dat begin 2012 weer uit de kast komt. Waar D66, GroenLinks en de ChristenUnie steun dienen te geven aan nog een bezuinigingsronde. Van de PVV zal deze steun niet komen.

 

Feitelijk komt het er op neer dat het CDA uiteindelijk haar knopen zal moeten tellen: slikken of stikken. De tijd van eisen stellen is voorbij. De opties die resteren zijn simpel: de ontwikkelingshulp opofferen of het kabinet laten vallen.

 

Ook van PVV-zijde zullen beide opties tegen het licht worden gehouden. De partij zal het CDA en daarmee het kabinet in een knelle wurggreep blijven houden en op het moment dat het haar schikt een definitieve keuze bepalen.

 

Resumerend: de PVV heeft vrijwel alle troeven in handen. De vraag is wanneer zij deze uitspeelt. Ook een hand vol troeven kan verkeerd worden uitgespeeld.


Update:

Extra bezuinigingen zijn mogelijk pas op z’n vroegst nodig in 2013 of 2014. ‘In 2012 zitten we nog redelijk veilig, daarna wordt het moeilijker als de economische situatie zo zorgwekkend blijft.’

Dat maakte minister Jan Kees de Jager (Financiën) vandaag duidelijk bij BNR Nieuwsradio.

 

En daarmee is Maxime Verhagen voorlopig! even uit de wind gezet, lijkt het.

CDA daalt ver beneden NAP

Het congres is voorbij en de knopen worden geteld. Daar blijven er bitter weinig van over voor het CDA als het aan Maurice de Hond ligt. Nu zijn peilingen niet veel meer dan de waan van de dag, maar toch. Het “Mauro-effect” laat diepe sporen na zoals het zich laat aanzien.

 

Gisteren werd op het CDA-najaarscongres een resolutie aangenomen waarin een humaan beleid voor minderjarige asielzoekers wordt bepleit. Niet dat Mauro daar mee gebaat is. Het klinkt in ieder geval even naief als barmhartig. Afijn, volgens de laatste peiling van de Hond is het gepeilde zetelaantal ver beneden het Normaal Amsterdams Peil (NAP) gezakt. Elf zetels! Nog nooit vertoond. Kan het erger? Ja, dat kan. Nog niet de helft van de CDA-stemmers is van plan nog op het CDA te gaan stemmen.

Vreemde snuiters overigens: 70 procent vindt dat Mauro een verblijfsvergunning dient te krijgen maar minder dan 50 procent wil dat dit ook het partijstandpunt wordt. Zo’n 25 procent vindt dan weer dat Mauro maar op het vliegtuig moet worden gezet, Ik kan hier geen bier van brouwen. Of het moet de angst van totale teloorgang zijn als het kabinet zou vallen. Waarna de peilingen van de Hond bij nieuwe verkiezingen dicht bij het CDA-resultaat zou liggen. Minder kan ook…

 

Overigens stijgt de VVD een zetel die dan weer door de PVV wordt verloren, Dat de PvdA iets opkrabbelt en GroenLinks juist de tegenovergestelde kant uit holt doet niet zoveel terzake. De eerste twee genoemde partijen zijn nog steeds goed voor 61 zetels. Dat is een indicatie die veel meer zegt.

 

Lazarus stond ooit op uit zijn graf. Nu is dat alweer een tijdje geleden, maar God Only Knows. Zou het CDA dat kunstje ook kunnen flikken?

 

 

 

 

doe normaal is de nieuwe moraal

De Algemene Politieke Beschouwingen maakten pijnlijk duidelijk dat er al tijden iets wezenlijks veranderd is binnen ons politieke bestel. Pijnlijk, omdat partijen en hun parlementariers zich na jaren en jaren nog geen raad weten met het gegeven dat een robbertje straatvechten in woord en gebaar inmiddels een gegeven is. En daarmee de regie vrijwel volledig uit handen geeft.

Onderstaand fragment – slechts een van de velen – is illustratief voor het simpele feit dat “doe normaal” de nieuwe moraal is. Dat kunt u verwerpelijk vinden of toejuichen; dat doet in de praktijk niet wezenlijk terzake.

Zolang partijen en parlementariers blijven weigeren om deze taal, toon en dit gedrag te aanvaarden als een realiteit en als een bok op de haverkist springen hebben ze het simpelweg nog steeds niet begrepen. Met open ogen loopt men in een valkuil. Zoals gebleken is, komt men daar vervolgens niet- of nauwelijks meer uit. Elementaire zaken die daadwerkelijk aandacht eisen raken op de achtergrond.

Minister Donner liet desgevraagd weten op dergelijke persoonlijke aantijgingen slechts te antwoorden met: “oh”. VVD-er Stef Blok wenste slechts na aandrang tijdens de beschouwingen te laten weten dat hij “zich niet wenste te laten provoceren”. Persoonlijk ben ik bepaald geen fan van beiden. Ik kan niet anders dan beiden nageven dat zij het wel degelijk begrepen hebben: neem er kennis van en ga vervolgens over tot de echte orde van de dag. Een voorbeeld voor alle bokken en geiten op de haverkist. Nu en in de toekomst.

Een moreel oordeel geef ik doelbewust niet. Ieder dient voor zich zijn eigen mening vormen. De crux van de boodschap is een duidelijke: “doe normaal man” is onderdeel van de politieke moraal geworden. Daar zullen we het mee moeten doen, leuk of niet. Aan het parlement om na al die jaren dit fait accompli te onderkennen en daar adequaat mee om te gaan. Nederland kan daar alleen maar beter bij varen.

Ploumen zoekt ziel van haar kiezer

De PvdA is de weg en daarmee een groot deel van haar electoraat kwijt geraakt. Gebrek aan visie, competente leiding en bijbehorend stemgedrag in het parlement blijven hun tol eisen. De diverse peilingen zijn wat dat betreft al geruime tijd een niet mis te verstaan teken aan de wand. Feitelijk is de PvdA verworden tot een tweede gedoogpartner van het huidige kabinet naast de PVV. Dus worden de kanonnen gericht op de PVV.

“PVV-leider Geert Wilders pleegt verraad aan zijn kiezers en heeft hun ziel verkocht aan de hoogste bieder, alleen maar om zelf met de regeringspartijen VVD en CDA aan tafel te kunnen zitten. Dat zei PvdA-partijvoorzitter Lilianne Ploumen zaterdag op een ledenraad van de PvdA in Amsterdam.
Ploumen koppelde haar kritiek op Wilders aan de kabinetsplannen. Volgens haar gaat de huur voor de PVV-kiezer omhoog, wordt de zorg duurder, net als de kinderopvang, en gaat er geen cent naar onderwijs.”

Zo sprak Lilianne Ploumen voor eigen parochie vandaag. De koppeling tussen Wilders en de kabinetsplannen mag dan een grote kern van waarheid bevatten, feit is en blijft dat Ploumen angstvallig een blik in de eigen PvdA-spiegel vermijdt. Terwijl die spiegel schreeuwt om aandacht. Cohen en Ploumen zouden er goed aan doen zich verre te houden van termen als “kiezersverraad”. Immers, de mogelijkheden om dit gedoogkabinet aan een voortijdig einde te helpen heeft de PvdA moedwillig voorbij laten gaan. Sterker nog: de PvdA houdt het kabinet willens en wetens in het zadel.

Ploumen doet verwoede pogingen de ziel van haar kiezer op te zoeken en terug te winnen. Het treurige is, dat diezelfde kiezer geen uitgesproken ziel meer terug kan vinden in de PvdA.

Zodra de PvdA zich bewust wordt van het verlies van identiteit, visie en leiding gloort er wellicht nieuwe hoop aan de horizon. Dat zou niet alleen voor de PvdA maar ook voor de hele Nederlandse politiek een uitstekende zaak zijn. Hoe eerder, hoe beter.

miljardendebat is een farce

Het “miljoenendebat” blijkt niet meer of minder dan een poppenkast. Zoveel kan nu al worden geconcludeerd. Veel gepraat en weinig, sterker nog: geen wol. De hakken stonden en staan stevig in de grond voor alle betrokken partijen. Plaagstootjes hier, repliekje daar. Kortom, de karavaan trekt vrolijk verder.

Leuk en aardig dat PvdA, SP, GroenLinks en de PvdD de PVV als onderdeel van het aloude politieke spel uitdagen. Helaas is die uitdaging gebaseerd op eigen electoraal gewin en niet meer dan dat. De PVV heeft haar standpunt immers luid en duidelijk kenbaar gemaakt en zal niet van dat standpunt afwijken.

De bal ligt niet bij de PVV; integendeel. Het is aan de oppositie om kleur te bekennen. Met de PvdA als vaandeldrager. Zoveel is duidelijk: wensen de PvdA cum suis het kabinet te laten vallen of zich schikken als de absolute gedoogpartners van datzelfde kabinet? De angst het laten vallen impliceert dat daarmee de steunoperatie in gevaar wordt gebracht is niet meer dan theoretisch.

De uitkomst lijkt voorspelbaar. Met een scheef oog naar de peilingen kiest de PvdA eieren voor haar geld. En zij niet alleen. Dat maakt dit “miljoenendebat” tot een farce en pure tijd- en geldverspilling.

Per saldo zal het huidige gedoogkabinet er tenminste een gedoger bijkrijgen als dit scenario werkelijkheid wordt. En wie twijfelt daar aan?

Ooit had de term “oppositie” inhoud. Naar het zich laat aanzien lijkt het thans tot een hol vat te zijn verworden. Een slechte zaak voor de politiek en haar geloofwaardigheid.

Orwell revisited what is fascism

Er zijn mensen in Nederland die zich grote zorgen maken. Onder andere over het veronderstelde toenemende fascisme binnen de samenleving. Het kan geen kwaad om de term “fascisme” en de betekenis in een historisch breder perspectief te plaatsen dan de waan van de dag. George Orwell schreef daar meer dan vijftig jaren geleden in een nog steeds verrassend actueel artikel over.

De conclusie van Orwell heeft weinig tot niets aan actualiteit verloren:

It will be seen that, as used, the word ‘Fascism’ is almost entirely meaningless. In conversation, of course, it is used even more wildly than in print. I have heard it applied to farmers, shopkeepers, Social Credit, corporal punishment, fox-hunting, bull-fighting, the 1922 Committee, the 1941 Committee, Kipling, Gandhi, Chiang Kai-Shek, homosexuality, Priestley’s broadcasts, Youth Hostels, astrology, women, dogs and I do not know what else.

Yet underneath all this mess there does lie a kind of buried meaning. To begin with, it is clear that there are very great differences, some of them easy to point out and not easy to explain away, between the régimes called Fascist and those called democratic.

Secondly, if ‘Fascist’ means ‘in sympathy with Hitler’, some of the accusations are more justified than others. Thirdly, even the people who recklessly fling the word ‘Fascist’ in every direction attach at any rate an emotional significance to it. By ‘Fascism’ they mean, roughly speaking, something cruel, unscrupulous, arrogant, obscurantist, anti-liberal and anti-working-class. Except for the relatively small number of Fascist sympathizers, almost any (English) person would accept ‘bully’ as a synonym for ‘Fascist’. That is about as near to a definition as this much-abused word has come.

Het bovenstaande kan vrijwel onverkort op vandaag de dag van toepassing worden verklaard. Let wel: bovenstaande tekst is meer dan een halve eeuw oud. Reden genoeg voor al diegenen die Nederland zien verworden tot een fascistische staat om nog eens stevig achter de oren te krabben. “Populisme” mag dan het woord van de dag zijn; die term is van een totaal andere orde.

Nederland en haar bevolking heeft totaal niets met fascisme. Ontevreden? Natuurlijk. Dat hoort bij onze natuur en bij de huidige gedoog-akkoord regering. De laatste is niet meer dan een tijdsgebonden verschijnsel. Golfbewegingen zijn van alle tijden. Aan u de keuze: loopt u mee in de mars der lemmingen die een fascistisch regime in Nederland als nabije realiteit zien?

Of kiest u voor een andere blik. In de wetenschap dat fascisme als staatsvorm een 66,66% Tweede Kamermeerderheid vereist en dat zijn 100 zetels, plus daarna goedkeuring van de Eerste Kamer?

De keuze lijkt me niet echt moeilijk. Bezorgdheid? Accoord en terecht. “Fascisme aan de macht in Nederland”? Orwell wist al beter meer dan vijftig jaren geleden.

Het nut van preken voor eigen parochie

Politiek preken voor eigen parochie is inmiddels een algemeen bekend verschijnsel. Hebben de donderpreken van eigen kansel eigenlijk wel enig nut? Het antwoord op die vraag is tweeledig. “Ja” en “nee”.

Nog niet zo erg lang geleden stroomden kerken iedere zondag vol. Met gelovigen van eigen specifiek geloof. Het samenzijn en de onlosmakelijke donderpreek had slechts een enkel doel: het verstevigen van de onderlinge band van de kerkgangers. “Samen sterk” zogezegd. Daarmee was de bijeenkomst gerechtvaardigd en had dus nut. De idee dat aanhangers van een afwijkend geloof als overlopers de eigen kerk in werden gelokt was niet aan de orde.

Vandaag de dag worden religieuze kerken nauwelijks meer bezocht. Ontzuiling enzo. De politieke kerken daarentegen lopen voller en voller. Zeker op de digitale snelweg. Ook deze gebedshuizen zijn streng in de leer. De andersgelovigen worden verketterd, hel en verdoemenis zal hun deel zijn. Wee diegene die zich per ongeluk of met opzet waagt aan een bezoekje zonder zich te conformeren aan het ware geloof: pek en veren is zijn deel. Er is dus eigenlijk bar weinig veranderd in de afgelopen decennia. Je bent voor ons of tegen ons. Niks geen ruimte voor discussie; oprotten en wegwezen.

Een wezenlijk verschil met de tijd van almachtige pastoors, kapelaans, predikanten en aanverwante baasjes van de religieuze kerk springt in het oog. De hogepriesters van de huidige digitale kerken hebben de neiging om hun dogma’s uit te venten. Deze nieuwe missionarissen zijn er van overtuigd dat het mogelijk is zieltjes te winnen. Niet door gebreide borstrokken te verspreiden in Afrika. Nee, gewoon naast de deur in de aanpalende politieke kerk met andersgezindten. Driftig wordt er met de nieuwe politieke bijbels gezwaaid. Onder verwijzing naar oude en zelf gefabriceerde waarheden. Hun eigen waarheden vanzelfsprekend.

Hier gaan de nieuwe kanselpredikers de fout in. Samen met hun hondstrouwe en blindelings volgende politieke goegemeente worden over en weer de messen geslepen en ontaardt iedere confrontatie in scheldkannonades. De andersgelovige wordt uitgemaakt voor rotte vis en vaak (veel) erger. Er kan immers geen andere waarheid bestaan dan de eigen waarheid. Andersgelovigen zijn ketters die eigenlijk niet beter verdienen dan de brandstapel op het slagveld van politieke overtuigingen.

Punt is, dat gelovigen zich nu eenmaal niet laten leiden door intellect. Ze laten zich leiden door geloof. Geloof in hun ene en almachtige waarheid. Wat dat betreft onderscheiden ze zich niet van de paus; die laatste laat zich nog liever vierendelen dan ook maar een seconde zijn geloof ter discussie te stellen. Een in het oog springende gelijkenis.

Zijn we uiteindelijk ook maar een jota opgeschoten? Het lijkt er niet op. Geloof blijft geloof en elkaar virtueel de hersens inslaan blijkt van alle tijden.

Mocht dat het bedoelde nut zijn van het preken dan is de missie geslaagd. Ook al is het slagveld verplaatst van religie naar politiek.

Het treurige is dat uiteindelijk niemand er ook maar een haar beter van wordt. Klaarblijkelijk is de mens bang en klemt zich uit alle macht vast aan de groep waar hij zich bij heeft aangesloten. Zo is de identiteit gewaarborgd en het houvast een veilig lijkende zekerheid. Dat daarvoor de rede en het gezonde eigen verstand moet wijken is van een onpeilbare treurnis.

PVV Wilders smeekbede aan CDA

Onder het mom van landsbelang doet PVV-leider Geert Wilders een ultieme smeekbede aan het CDA teneinde een Paars Pluscoalitie te voorkomen.

Voor PVV-leider Geert Wilders komt „een nachtmerrie” uit als er onderhandelingen beginnen over een Paar Plus-pluskabinet van VVD, PvdA, D66 en GroenLinks. Het persbureau ANP berichtte Dat de PVV-voorman CDA-fractievoorzitter Maxime Verhagen op riep met hem en VVD-leider Mark Rutte te onderhandelen om Paars-plus te voorkomen.

Deze ultieme smeekbede van de PVV is in feite niet meer dan een herhaling van zetten. Wilders tracht het servies te redden door te anticiperen op een teleurgestelde CDA. Welke immers in de Paars Plus-variant buiten de boot dreigt te vallen. In de wetenschap dat VVD, PvdA, D66 en GroenLinks maandag onderhandelingen beginnen over het vormen van een kabinet met een welwillende VVD lijkt deze oproep van Wilders geboren uit wanhoop. Het servies is immers al gesneuveld.

Rutte ziet namens de VVD inmiddels voldoende perspectief in Paars Plus. Ook de PvdA, GroenLinks en D66 zien de komende ontwikkelingen met vertrouwen tegemoet. Dit met de wetenschap dat er nog een aantal grote verschillen dienen te worden overbrugt. Kortom: betrokken partijen zien allen mogelijkheden tot het komen van een regeerakkoord. De neuzen wijzen naar het zich laat aanzien dezelfde kant op:

Met de wetenschap dat het CDA bij monde van Maxime Verhagen tijdens het “coalitiedebat” afgelopen week de PVV heeft uitgesloten op primair inhoudelijk onoverbrugbare verschillen welke de basis vormen van het PVV-gedachtengoed kan het CDA in feite geen draai van honderdtachtig graden (meer) maken. Ook de PVV is zich daarvan ongetwijfeld terdege bewust.

De smeekbede van Wilders gericht aan Verhagen kan in het gunstigste geval dan ook niet anders worden uitgelegd dan een toneelspel voor het Nederlandse publiek met als doel de zwarte piet wederom in het CDA-kamp te leggen. Mijns inziens een te doorzichtige manoevre. Eens temeer met de inhoud van het recente “coalitiedebat” nog vers voor ogen.

Een smeekbede voor de buhne. De karavaan trekt inmiddels gewoon verder.

Paul Wilders

Kamerdebat: veel geblaat en weinig wol

Alhoewel het informatiekamerdebat nog gaande is, lijkt de conclusie duidelijk. Veel geblaat en weinig wol. Conform hetgeen vooraf viel te verwachten.

Het nog lopende informatiedebat levert veel woorden maar weinig nieuwe inhoud op. Tenzij het debat onverwacht een wending van hondertachtig graden gaat maken is er sprake van niet meer dan herhaling van zetten.

Saillante zaken hebben zich niet voor gedaan. Spaarzame vermeldenswaardige onderwerpen vallen kort samen te vatten:

CDA

Verhagen herhaalde zijn mantra: de opdracht van de (voormalige) informateur was gericht op mogelijke samenwerking tussen VVD en PVV. Daarbij was het CDA geen partij. Met die stellingname kwam hij ongeschonden weg. Weinig verrassend.

VVD

Stelde de PVV voor het blok met de uitnodiging aan Wilders om in de huidige situatie c.q. nu alsnog om de tafel te gaan zitten om tot een basisvergelijk te komen. de PPV-voorman weigert. Verweet de PVV daarnaast te zijn weg gelopen uit de eerste fase en daarmee schuld te dragen ten overstaande van coalitie-onderhandelingen en zijn eigen kiezers.

D66

Pechtold kreeg stevig de mantel uitgeveegd van enerzijds het CDA: “u wijst partijen op voorhand al af, waarmee u geen recht van spreken heeft en Haagse spelletjes speelt”. De VDD strooide en passant extra zout in deze wonde door om dezelfde reden D66 van hypocresie te beschuldigen. Per saldo viel daar geen weerwoord op te formuleren. De prijs die D66 betaalt als fervent voorstander van dit debat. Bepaald niet het beoogde resultaat.

GroenLinks

De pijlen die Halsema afschoot op met name het CDA schampten af op het solide pantser van Verhagen. De VVD gaf terzijde aan dat “de sleutel (onder andere) bij GroenLinks lag wat de randvoorwaarden van de VVD betreft. Een vriendelijke bewoording van “slikken of stikken”. Ook niet direct de uitkomst waar Halsema op zat te wachten.

PVV

Wilders trachtte zijn bekende betoog over de eerste informateronde in ronkende woorden aan de man te brengen. Werd ras door VVD, CDA en anderen in de positie gemanoevreerd dat hij als wegloper schuld had aan de mislukking. Wenste geen antwoord te geven op de vraag van Pechtold/D66 of de PVV voor een democratische rechtstaat staat. Was behoudens zijn spreektijd onzichtbaar.

Voorlopige conclusie

Weinig tot geen nieuws onder de zon. Het initiatief van D66 en GroenLinks lijkt zich eerder tegen deze beiden te hebben gekeerd dan enig voordeel te hebben opgeleverd. Morgen is er weer een dag. Dat Tjeenk Willink de gelegenheid krijgt om aan het echte werk te gaan. Zonder nutteloze tijdverspilling als debatten als deze.

Paul Wilders

De PVV zal niet regeren

Het politieke spel is op de wagen. Momenteel staat de PVV volledig buitenspel tijdens de informatie die een nieuwe ronde ingaat aanstaande maandag onder leiding van informateur Tjeenk Willink. Tegelijkertijd voorspelt Maurice de Hond zes zetels winst voor de PVV. Een combinatie die de kans op regeringsdeelname van de PVV tot vrijwel nul recudeert.

Wat de informatie betreft speelt PVV-leider Wilders het spel als verwacht, door te stellen dat „Het buitenspel zetten van de PVV als grootste winnaar ondemocratisch is”. Dat klinkt aardig naar de buitenwereld maar is feitelijk onjuist. Wilders is staathuishoudkundig uitstekend op de hoogte en weet dat geen enkel democratisch grondrecht geschonden wordt door de huidige gang van zaken. In de praktijk is hij gedwongen zijn eigen druiven te consumeren: het weigeren om samen met de VDD uit te onderhandelen bij afwezigheid van het CDA. Deze druiven blijken bijzonder zuur.

Feit was, is en blijft, dat vanwege onoverbrugbare partijprogrammatische verschillen in combinatie met vraagtekens omtrent de stabiliteit van en binnen de PVV deze laatste door geen van de mogelijke coalitiegenoten als aanvaarbaar werd en wordt beschouwd. Met deze wetenschap is het niet meer dan logisch dat de informatiekaravaan voort trekt en wel zonder de PVV welke zich per saldo zelf buitenspel heeft gezet.

Met betrekking tot de uitkomst van de recente peiling van Maurice de Hond doemt een significant scenario op. Mocht deze peiling een kern van waarheid in zich dragen – opiniepeilers zitten immers wel vaker behoorlijk mis – dan daalt de kans voor de PVV om deel te nemen aan een regeringscoalitie in evenredige mate.

Alhoewel de beruchte “overall links-rechtsverhouding” niet noemenswaardig verschuift zal de bereidheid van VVD en PvdA (gepeild verlies drie zetels voor beiden) alsook het verlies van het CDA (gepeild verlies vier zetels) laatstgenoemde partijen nog verder verwijderen van de PVV. De peiling is voor partijen immers tenminste een indicatie die wijst naar het mogelijk afbrokkelen van hun kiezersbestand ten faveure van de PVV. Geen van de betrokken partijen zien dit als ook maar een minieme basis om met de PVV in zee te gaan. In tegendeel.

Zo kan zich het fenomeen voordoen dat (toekomstige) groei van de PVV, zelfs tot de grootste partij in Nederland, puur politiek gezien in feite een Pyrrhus-overwinning zou blijken. Hoe groter de partij, des te kleiner de kans op coalitiedeelname.

De conclusie lijkt dan ook meer dan gerechvaardigd dat de PVV noch als eindresultaat van de huidige (in)formatie, noch ingeval van toekomstige groei, als daadwerkelijke coalitiepartner uit de bus zal rollen.

Het is daarnaast aan de bereidheid en wil van de overige partijen welke zijn betrokken bij de nu lopende (in)formatie om een en ander tot een goed einde te brengen en te komen tot een werkzame coalitie. Welke in woord en voornamelijk daad de wind uit de zeilen zal nemen van de huidige momentopname zoals die tot uiting komt in de momentopname welke de peiling van Maurice de Hond in feite is.

Paul Wilders