Hollandsche Politiek

just another political blog

Tag Archives: politiek

Ploumen zoekt ziel van haar kiezer

De PvdA is de weg en daarmee een groot deel van haar electoraat kwijt geraakt. Gebrek aan visie, competente leiding en bijbehorend stemgedrag in het parlement blijven hun tol eisen. De diverse peilingen zijn wat dat betreft al geruime tijd een niet mis te verstaan teken aan de wand. Feitelijk is de PvdA verworden tot een tweede gedoogpartner van het huidige kabinet naast de PVV. Dus worden de kanonnen gericht op de PVV.

“PVV-leider Geert Wilders pleegt verraad aan zijn kiezers en heeft hun ziel verkocht aan de hoogste bieder, alleen maar om zelf met de regeringspartijen VVD en CDA aan tafel te kunnen zitten. Dat zei PvdA-partijvoorzitter Lilianne Ploumen zaterdag op een ledenraad van de PvdA in Amsterdam.
Ploumen koppelde haar kritiek op Wilders aan de kabinetsplannen. Volgens haar gaat de huur voor de PVV-kiezer omhoog, wordt de zorg duurder, net als de kinderopvang, en gaat er geen cent naar onderwijs.”

Zo sprak Lilianne Ploumen voor eigen parochie vandaag. De koppeling tussen Wilders en de kabinetsplannen mag dan een grote kern van waarheid bevatten, feit is en blijft dat Ploumen angstvallig een blik in de eigen PvdA-spiegel vermijdt. Terwijl die spiegel schreeuwt om aandacht. Cohen en Ploumen zouden er goed aan doen zich verre te houden van termen als “kiezersverraad”. Immers, de mogelijkheden om dit gedoogkabinet aan een voortijdig einde te helpen heeft de PvdA moedwillig voorbij laten gaan. Sterker nog: de PvdA houdt het kabinet willens en wetens in het zadel.

Ploumen doet verwoede pogingen de ziel van haar kiezer op te zoeken en terug te winnen. Het treurige is, dat diezelfde kiezer geen uitgesproken ziel meer terug kan vinden in de PvdA.

Zodra de PvdA zich bewust wordt van het verlies van identiteit, visie en leiding gloort er wellicht nieuwe hoop aan de horizon. Dat zou niet alleen voor de PvdA maar ook voor de hele Nederlandse politiek een uitstekende zaak zijn. Hoe eerder, hoe beter.

GroenLinks moet kleur bekennen inzake Kunduz

Minister Hans Hillen verklaarde vandaag dat de politietrainingsmissie in de Afghaanse provincie Kunduz vooral een militaire missie is. In politiek Den Haag werd de missie tot dusver nadrukkelijk als civiel betiteld. Aangezien GroenLinks haar steun louter en alleen aan een civiele missie had verleend kan GroenLinks niet anders dan zo spoedig mogelijk kleur bekennen. Een tussenweg is er niet.

Hillen drukte zich in niet mis te verstane woorden uit:

“Ik heb voortdurend gezegd: we moeten oppassen dat we onze mooie Nederlandse gevoelens niet projecteren op de harde werkelijkheid in een oorlogsgebied. De Kamer kan wel zeggen: het is een civiele missie, maar het is vooral militair.”

Fractievoorzitter Jolande Sap van GroenLinks lijkt verwoede maar tevergeefse pogingen te doen de meubelen te redden. De meubelen zijn immers al vanaf den beginne gesneuveld. Sap wenst dat premier Rutte Hillen tot de orde roept. “Dit is de zoveelste blunder van de minister van Defensie. Als de minister het verschil niet kent tussen inzet van militairen voor civiele doelen of voor militaire doelen, dan vind ik dat zijn geloofwaardigheid in het geding is” zo sprak een verbijsterde Jolande Sap.

Al zou Mark Rutte op enigerlei wijze aan haar verzoek tegemoet wensen te komen, dan is en blijft dat niet meer dan een gotspe. Al tijdenlang kwamen en komen er niet mis te verstane geluiden uit Kunduz zelf die duidelijk maken dat de Afghanen de uitstromers van de missie voor militaire doeleinden in zullen zetten.

Groenlinks kan niet anders dan definitief kleur bekennen. Vasthouden aan het eerder ingenomen standpunt en dus de voltallige Tweede Kamersteun voor deze missie intrekken, hetgeen tenminste van ruggegraat zou getuigen – of na enig politiek gespartel mee blijven lopen in het gareel. Hetgeen door haar electoraat bepaald niet in dank zal worden afgenomen.

“Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald” is een welbekend Nederlands spreekwoord dat Jolande Sap in deze kwestie het beste voor ogen kan houden. Daarmee is de geloofwaardigheid van GroenLinks gewaarborgd in deze kwestie en haar electoraat niet in de steek gelaten.

moordcartoon Soeterbroek

Francisco van Jole heeft in zijn hoedanigheid als eindverantwoordelijke voor Joop.nl toestemming verleend voor plaatsing van een cartoon van de hand van Adriaan Soeterbroek. Niets op tegen. Zij het dat het hier een moordcartoon op Geert Wilders betreft. De terechte vraag rijst of hiermee niet alleen een morele grens verre wordt overschreden maar tevens een juridische grens. Op de eerste vraag kan slechts met een volmondig “ja” worden beantwoord. Wat de juridische vraag betreft kan ik kort zijn: een juridische procedure dient uitkomst te bieden. Wat mij betreft met een veroordeling van zowel de VARA, van Jole en Soeterbroek als resultaat.

Zoals bekend ben ik een fervent tegenstander van de standpunten van de PVV en dus ook de standpunten van Geert Wilders. Daar is in de loop der jaren niets aan veranderd.

Feit blijft, dat er morele en juridische grenzen zijn aan de uitingswijze van een standpunt. Of deze nu over gedachtengoed of personen gaan. Het publiceren van een cartoon waarin welke persoon dan ook wordt vermoord, hoe “ludiek” (sic) ook bedoeld, is simpelweg moreel verwerpelijk, beneden welke beschavingsvorm dan ook en wellicht gevaarlijk voor de persoon in kwestie. Juristen en rechterlijke macht mogen wat mij betreft oordeel vellen over het wettelijk aspekt van deze abjecte publicatie.

In algemene zin rijst inmiddels de vraag waar Joop.nl onder leiding van Francisco van Jole mee bezig is. Vanzelfsprekend is er geen enkel bezwaar om een opinieplatform te bestieren met een uitgesproken kleur en voorkeur. Uitstekend zelfs. Verwacht mag worden dat er wel grenzen in acht worden genomen. Een journalistiek uitgangspunt dat onderschreven wordt door elke zichzelf respecterende journalist, periodiek en eveneens elke uitzendgemachtigde.

Helaas kan niet anders dan worden vastgesteld dat Joop.nl al geruime tijd in een neerwaartse spiraal terecht gekomen is wat het merendeel van de inhoud van de aldaar gepubliceerde artikelen betreft. Reden voldoende voor ondergetekende om ruime tijd geleden te bedanken als columnist aldaar. Aan deze neerwaartse spiraal blijkt vooralsnog geen einde te komen. Integendeel. Een bijzonder spijtige zaak. Mijns inziens zou de VARA als eindverantwoordelijke er goed aan doen het bestaansrecht van Joop.nl stevig tegen het licht te houden. Waarbij ook de positie van Francisco van Jole op kritische wijze wordt bezien. Wellicht dat de uitkomst van een dergelijke evaluatie resulteert in een online periodiek dat de toets der kritiek wel kan doorstaan. Dat kan zowel Joop.nl als haar publiek ten goede komen.

update: Vara-coryfeeen Claudia de Breij en Giel Beelen hebben zich inmiddels nadrukkelijk gedistantieerd van de moordcartoon en op persoonlijke titel excuses aangeboden. Chapeau! Fatsoen blijkt niet geheel en al verdwenen. Wie volgt?

Finse bom onder reddingsplan

Finland heeft een akkoord gesloten met het noodlijdende Griekenland. Het land krijgt een miljard euro onderpand in ruil voor noodleningen. Betaalt Athene niet terug, dan houdt Helsinki het onderpand. Oostenrijk en Nederland (welk land volgt?) wensen eenzelfde akkoord. Een bom onder het totale reddingsplan.

De Finse onderpand-eisen werden op 21 juli opgenomen in een overeenkomst tussen Europese leiders. Afgesproken is dat Griekenland geld op een rekening van de Finse staat zal storten in ruil voor de lening. Dit geld zal Finland investeren in veilige obligaties van andere AAA-landen. Wanneer Griekenland de lening terugbetaalt, krijgt het de niet alleen het onderpand, maar ook de hierop behaalde rente terug.

Critici wijzen er wel op dat het geld dat als onderpand dient, in feite afkomstig is van andere Europese landen (als bijvoorbeeld Nederland). Daardoor kan deze ‘truc’ niet door alle landen worden gedaan. De Finse econoom Reijo Heiskanen zegt hierover tegen Bloomberg: ‘Dit is eigenlijk zogenaamd freerider-gedrag. Finland laat nu anderen voor de risico’s opdraaien.’

En daarmee is een heuse en krachtige bom onder het gehele reddingsplan gelegd dat immers gebaseerd is op een “evenredig solidariteitsbeginsel”. Zodra landen op individuele basis exclusieve extra waarborgen realiseren, of het nu Griekenland, wellicht in de toekomst Spanje en Italie betreft valt de bodem uit het solidariteitsbeginsel. “Ieder voor zich, God voor ons allen” komt dan dichter bij de waarheid. Waarmee de verdeeldheid binnen de EU nogmaals wordt bevestigd.

Als kers op de taart heeft een onderzoek van het Institut für Wirtschaftsforschung uitgewezen dat Nederland jaarlijks 10 miljard euro meer kwijt zijn aan rente als de eurolanden besluiten gezamenlijk obligaties te gaan uitgeven. Een bedrag dat wordt omstreden, maar toch.

Conclusie is en blijft dat de term “unie” in Europees verband in de praktijk een contradictio in terminis is. En daarmee het uitzicht op een gestructureerde zoektocht naar daadwerkelijke aanpak aan de wortel nagenoeg tot de onmogelijkheden behoort. Een brevet van onvermogen en onmacht. Waar Europa een zware prijs betaalt en nog zal gaan betalen.

update: inmiddels hebben de overige EU-landen Finland laten weten dat ze geen voorkeurspositie krijgt onder het motto “met zijn allen of niemand”. Daarmee is de (Finse) kou bepaald nog niet uit de lucht, integendeel. Deze blamage heeft voor nog meer reuring geleid. Het onderling vertrouwen is verder afgebrokkeld. Bovenstaande conclusie blijft in essentie recht overeind staan.

miljardendebat is een farce

Het “miljoenendebat” blijkt niet meer of minder dan een poppenkast. Zoveel kan nu al worden geconcludeerd. Veel gepraat en weinig, sterker nog: geen wol. De hakken stonden en staan stevig in de grond voor alle betrokken partijen. Plaagstootjes hier, repliekje daar. Kortom, de karavaan trekt vrolijk verder.

Leuk en aardig dat PvdA, SP, GroenLinks en de PvdD de PVV als onderdeel van het aloude politieke spel uitdagen. Helaas is die uitdaging gebaseerd op eigen electoraal gewin en niet meer dan dat. De PVV heeft haar standpunt immers luid en duidelijk kenbaar gemaakt en zal niet van dat standpunt afwijken.

De bal ligt niet bij de PVV; integendeel. Het is aan de oppositie om kleur te bekennen. Met de PvdA als vaandeldrager. Zoveel is duidelijk: wensen de PvdA cum suis het kabinet te laten vallen of zich schikken als de absolute gedoogpartners van datzelfde kabinet? De angst het laten vallen impliceert dat daarmee de steunoperatie in gevaar wordt gebracht is niet meer dan theoretisch.

De uitkomst lijkt voorspelbaar. Met een scheef oog naar de peilingen kiest de PvdA eieren voor haar geld. En zij niet alleen. Dat maakt dit “miljoenendebat” tot een farce en pure tijd- en geldverspilling.

Per saldo zal het huidige gedoogkabinet er tenminste een gedoger bijkrijgen als dit scenario werkelijkheid wordt. En wie twijfelt daar aan?

Ooit had de term “oppositie” inhoud. Naar het zich laat aanzien lijkt het thans tot een hol vat te zijn verworden. Een slechte zaak voor de politiek en haar geloofwaardigheid.

CDA quo vadis?

Participeer je in een minderheidskabinet met gedoogsteun, blijkt per saldo dat je de enige partij bent welke gereduceerd wordt tot een marge-partij. Een conclusie waar het CDA niet meer omheen kan. Sterker: de vooruitzichten op verbetering zijn verder weg dan ooit. Daar waar de VVD en de PVV zich schijnbaar moeiteloos handhaven in de electorale gunst, ziet het CDA haar electoraat afkalven. En afkalven. En nogmaals afkalven.

Op 10 april 2010 voorspelde ik al dat de PVV nimmer de intentie had om anders dan als gedoogpartner haar medewerking te verlenen aan een minderheidsregering; de “wurgslang-variant”. Nu, welgeteld vijftien maanden later, is duidelijk dat de wurgslang zich met name uitgeleefd heeft op het CDA. De partij die willens en wetens de slang om haar eigen nek heeft gedrapeerd.

De overweging dat regeringsdeelname een betere optie zou zijn dan een plek in de oppositiebankjes is een miskleun van de eerste orde gebleken. Wat resteert is een partij in verwarring, zonder eigen daadkracht, gebrek aan visie en leiding. Verworden van een van de grote partijen tot een partij in de marge.

Quo vadis, CDA? Blijft u als een konijn zitten in de felle schijnwerpers van de VVD en de PVV zolang als de huidige regeerperiode duurt? Apathisch hagelschot op hagelschot incasserend in de wetenschap dat uw oorspronkelijk electoraat daarmee verder en verder uit het zicht verdwijnt? Met de kans dat er enkele kikkers uit uw kruiwagen springen?

Of kiest u voor beweging, de weg naar mogelijk electoraal herstel. distantieert u zich, in plaats van pogingen om mee te huilen met de wolven in het bos waar u zich mee heeft ingelaten. U weet als geen ander dat deze wolven uw geluid niet huilen. Bovendien huilen zij beter en overtuigender dan u. Hetgeen uw doelgroep maar al te duidelijk doorziet.

Tijd voor een eigen visie, herwonnen daadkracht. Uw doelgroep zou zich tenminste voor een deel weer in u herkennen. Wellicht niet van vandaag op morgen. Feit blijft, dat met de huidige boa om uw nek er zeker geen weg naar herstel lonkt. Integendeel.

Dus nogmaals: Quo vadis? De keuze is aan u. In de wetenschap dat de thans ingeslagen weg dood loopt. Krachtig leiderschap en moed zijn in deze een eerste vereiste. Angst de slechtste raadgever.

Orwell revisited what is fascism

Er zijn mensen in Nederland die zich grote zorgen maken. Onder andere over het veronderstelde toenemende fascisme binnen de samenleving. Het kan geen kwaad om de term “fascisme” en de betekenis in een historisch breder perspectief te plaatsen dan de waan van de dag. George Orwell schreef daar meer dan vijftig jaren geleden in een nog steeds verrassend actueel artikel over.

De conclusie van Orwell heeft weinig tot niets aan actualiteit verloren:

It will be seen that, as used, the word ‘Fascism’ is almost entirely meaningless. In conversation, of course, it is used even more wildly than in print. I have heard it applied to farmers, shopkeepers, Social Credit, corporal punishment, fox-hunting, bull-fighting, the 1922 Committee, the 1941 Committee, Kipling, Gandhi, Chiang Kai-Shek, homosexuality, Priestley’s broadcasts, Youth Hostels, astrology, women, dogs and I do not know what else.

Yet underneath all this mess there does lie a kind of buried meaning. To begin with, it is clear that there are very great differences, some of them easy to point out and not easy to explain away, between the régimes called Fascist and those called democratic.

Secondly, if ‘Fascist’ means ‘in sympathy with Hitler’, some of the accusations are more justified than others. Thirdly, even the people who recklessly fling the word ‘Fascist’ in every direction attach at any rate an emotional significance to it. By ‘Fascism’ they mean, roughly speaking, something cruel, unscrupulous, arrogant, obscurantist, anti-liberal and anti-working-class. Except for the relatively small number of Fascist sympathizers, almost any (English) person would accept ‘bully’ as a synonym for ‘Fascist’. That is about as near to a definition as this much-abused word has come.

Het bovenstaande kan vrijwel onverkort op vandaag de dag van toepassing worden verklaard. Let wel: bovenstaande tekst is meer dan een halve eeuw oud. Reden genoeg voor al diegenen die Nederland zien verworden tot een fascistische staat om nog eens stevig achter de oren te krabben. “Populisme” mag dan het woord van de dag zijn; die term is van een totaal andere orde.

Nederland en haar bevolking heeft totaal niets met fascisme. Ontevreden? Natuurlijk. Dat hoort bij onze natuur en bij de huidige gedoog-akkoord regering. De laatste is niet meer dan een tijdsgebonden verschijnsel. Golfbewegingen zijn van alle tijden. Aan u de keuze: loopt u mee in de mars der lemmingen die een fascistisch regime in Nederland als nabije realiteit zien?

Of kiest u voor een andere blik. In de wetenschap dat fascisme als staatsvorm een 66,66% Tweede Kamermeerderheid vereist en dat zijn 100 zetels, plus daarna goedkeuring van de Eerste Kamer?

De keuze lijkt me niet echt moeilijk. Bezorgdheid? Accoord en terecht. “Fascisme aan de macht in Nederland”? Orwell wist al beter meer dan vijftig jaren geleden.

Het nut van preken voor eigen parochie

Politiek preken voor eigen parochie is inmiddels een algemeen bekend verschijnsel. Hebben de donderpreken van eigen kansel eigenlijk wel enig nut? Het antwoord op die vraag is tweeledig. “Ja” en “nee”.

Nog niet zo erg lang geleden stroomden kerken iedere zondag vol. Met gelovigen van eigen specifiek geloof. Het samenzijn en de onlosmakelijke donderpreek had slechts een enkel doel: het verstevigen van de onderlinge band van de kerkgangers. “Samen sterk” zogezegd. Daarmee was de bijeenkomst gerechtvaardigd en had dus nut. De idee dat aanhangers van een afwijkend geloof als overlopers de eigen kerk in werden gelokt was niet aan de orde.

Vandaag de dag worden religieuze kerken nauwelijks meer bezocht. Ontzuiling enzo. De politieke kerken daarentegen lopen voller en voller. Zeker op de digitale snelweg. Ook deze gebedshuizen zijn streng in de leer. De andersgelovigen worden verketterd, hel en verdoemenis zal hun deel zijn. Wee diegene die zich per ongeluk of met opzet waagt aan een bezoekje zonder zich te conformeren aan het ware geloof: pek en veren is zijn deel. Er is dus eigenlijk bar weinig veranderd in de afgelopen decennia. Je bent voor ons of tegen ons. Niks geen ruimte voor discussie; oprotten en wegwezen.

Een wezenlijk verschil met de tijd van almachtige pastoors, kapelaans, predikanten en aanverwante baasjes van de religieuze kerk springt in het oog. De hogepriesters van de huidige digitale kerken hebben de neiging om hun dogma’s uit te venten. Deze nieuwe missionarissen zijn er van overtuigd dat het mogelijk is zieltjes te winnen. Niet door gebreide borstrokken te verspreiden in Afrika. Nee, gewoon naast de deur in de aanpalende politieke kerk met andersgezindten. Driftig wordt er met de nieuwe politieke bijbels gezwaaid. Onder verwijzing naar oude en zelf gefabriceerde waarheden. Hun eigen waarheden vanzelfsprekend.

Hier gaan de nieuwe kanselpredikers de fout in. Samen met hun hondstrouwe en blindelings volgende politieke goegemeente worden over en weer de messen geslepen en ontaardt iedere confrontatie in scheldkannonades. De andersgelovige wordt uitgemaakt voor rotte vis en vaak (veel) erger. Er kan immers geen andere waarheid bestaan dan de eigen waarheid. Andersgelovigen zijn ketters die eigenlijk niet beter verdienen dan de brandstapel op het slagveld van politieke overtuigingen.

Punt is, dat gelovigen zich nu eenmaal niet laten leiden door intellect. Ze laten zich leiden door geloof. Geloof in hun ene en almachtige waarheid. Wat dat betreft onderscheiden ze zich niet van de paus; die laatste laat zich nog liever vierendelen dan ook maar een seconde zijn geloof ter discussie te stellen. Een in het oog springende gelijkenis.

Zijn we uiteindelijk ook maar een jota opgeschoten? Het lijkt er niet op. Geloof blijft geloof en elkaar virtueel de hersens inslaan blijkt van alle tijden.

Mocht dat het bedoelde nut zijn van het preken dan is de missie geslaagd. Ook al is het slagveld verplaatst van religie naar politiek.

Het treurige is dat uiteindelijk niemand er ook maar een haar beter van wordt. Klaarblijkelijk is de mens bang en klemt zich uit alle macht vast aan de groep waar hij zich bij heeft aangesloten. Zo is de identiteit gewaarborgd en het houvast een veilig lijkende zekerheid. Dat daarvoor de rede en het gezonde eigen verstand moet wijken is van een onpeilbare treurnis.

Het vrije woord en normvervaging

Mijn leven lang ben ik een fervent voorstander van het vrije woord. Dat was zo, dat is zo en dat zal zo blijven. Vrijheid van meningsuiting is een van de pijlers van onze Nederlandse samenleving en dat moet vooral zo blijven. Voor- en tegenstanders van welk onderwerp dan ook kunnen hun mening zo vrijelijk ventileren via alle media die zich daartoe openstellen. Ikzelf hanteer de norm dat het er behoorlijk stevig aan toe mag gaan. Prima zelfs. Maar dan wel op een voorwaarde.

Diegenen die de moeite hebben genomen mijn artikelen hier en elders te lezen, zullen concluderen dat ik bepaald geen fan ben van het gedachtengoed van de PVV – integendeel zelfs. Ik heb altijd getracht mijn kritiek zo zakelijk mogelijk te houden en me verre te houden van het gooien met modder. Gooien met modder en het overschrijden van elementaire menselijke waarden zijn naar mijn mening simpelweg uit den boze.

Daar zijn voldoende platformen voor; van GeenStijl tot Krapuul en Artikel7 om er maar een willekeurig drietal te noemen. De lijst is uiteraard veel en veel langer. Vrijheid blijheid; wat mij betreft gaan ze allen hun gang maar.

Het doet mij bepaald geen genoegen om te constateren dat intussen ook het VARA-medium Joop meer en meer is opgeschoven van weliswaar stevig gekleurde berichtgeving met name op politiek gebied naar het niveau waar het smijten met modder eerder regel dan uitzondering is. Temeer daar Joop.nl mijn toestemming heeft om artikelen van mijn hand over te nemen. Cartoon(s) die over mijn schreef gaan, artikelen van Karel Kanits en Michael Blok om er maar een tweetal bij naam te noemen: hier verwordt het uitstekende recht op het vrije woord tot niet meer dan normvervaging.

Een forse stap te ver. Althans voor mij. Dit artikel is dan ook het laatste waarvoor Joop.nl toestemming heeft om te publiceren. Mocht daar van hun kant behoefte en de benodigde moed voor aanwezig zijn.

Ik ben geen tegenstander van hard spel. Zolang het spel fair gespeeld wordt. Diegenen die het plezierig vinden om mijn artikelen te blijven lezen zijn hier, op de mirror-site of wellicht in de toekomst bij andere media van harte welkom.

PVV en nieuwe koers mensen in plaats van ideologie

Da’s kras. Daar waar de PVV tot op heden het standpunt verkondigde dat het “niet om de mensen, maar om de (Islamitische) ideologie gaat, maakte Geert Wilders tijdens het Kamerdebat van vandaag een draai van maar liefst 180 graden. Het blijkt uiteindelijk wel degelijk om mensen te gaan: het “Islamitisch stemvee”

Kijk en luister even mee:

De spreekwoordelijke aap komt uiteindelijk dan toch uit de mouw. En, om in spreekwoorden te blijven: “al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding”. In dit geval op maat gesneden, dit oude spreekwoord.

Zoals u wellicht weet, heb ik mij voorgenomen om zo weinig mogelijk (meer) aandacht te besteden aan de PVV. Ik huldig het adagium “ook slechte reclame is uiteindelijk reclame”.

Laat dit een uitzondering op de regel zijn. Geert Wilders zet een Nederlandse bevolkingsgroep weg als “stemvee”. Een analogie met dieren welke niets meer te maken heeft met welke ideologie dan ook. Een belediging die zijn weerga niet kent.

Hier laat ik het bij. Plaatsvervangende schaamte is wat mij rest. Een bijzonder schrale troost, maar daar zult u het mee moeten doen.