Hollandsche Politiek

just another political blog

Tag Archives: politiek

Denemarken moet Nederland achterna

In het Groenboek voor het Europese migratiebeleid van Eurocommissaris Cecilia Malmström is het migratiebeleid voor de komende jaren vastgelegd. De Europese Unie kan zich uitstekend vinden in de inhoud hiervan. Behalve Denemarken. Dit land heeft een zogenaamde “opt-out” bedongen. 

 

Na de recente Deense verkiezingen zijn de politieke bordjes daar stevig verhangen. In die mate dat deze opt-out niet meer past bij de huidige politieke machtsverhoudingen in Denemarken.

 

Het zou de Deense overheid dan ook meer dan sieren als ze dit relikwie van de voorgaande regering zo snel mogelijk aan de wilgen te hangen. Opt-outafspraken zijn immers in de grond van de zaak gewoonweg kunstmatige barsten binnen de Europese Unie die gebaat is met zoveel mogelijk uniformiteit.

 

Daarnaast gaat van opt-outafspraken een ongewenste precedentwerking uit; heb je er een, dan staat de deur open voor meerdere leden van de Europese Unie om eveens een dergelijke afspraak te bedingen met betrekking tot welk issue dan ook.

 

Een dergelijke ontwikkeling dient dan ook ik de kiem gesmoord te worden; De EU zou daar alleen maar hechter en uniformer van worden.

 

Om deze en om morele en ethische redenen zou Denemarken er goed aan doen op zo kort mogelijke termijn af te zien van genoemde bedongen opt-out.

 

Denemarken moet Nederland achterna en niet vice versa. De Europese Unie is gestoeld op uniformiteit. Opt-outafspraken verzwakken haar positie. Een positie die toch al zwaar onder vuur ligt op monetaire en overige gebieden.

PVV speelt spelletjes met kabinet

PVV-leider Wilders is er niet op uit het kabinet op het spel te zetten, zo verklaarde hij vandaag aan nu.nl.

 

Wel wil hij ”het onderste uit de kan halen” om het geld bestemd voor ontwikkelingshulp als eerste aan te spreken als extra bezuinigingen nodig zijn. Dat klinkt leuk en aardig. In feite speelt de PVV niet meer dan spelletjes met het kabinet.

 

 

De goede lezer weet dat hier in feite gezegd wordt: “de PVV wilt nu het kabinet niet op het spel zetten”.

 

 

Wilders kiest zijn moment wanneer het hem uitkomt. Is het niet vandaag, dan morgen. Het kabinet doet er goed aan dit voortdurend voor ogen te houden.

 

 

De PVV speelt gewoon spelletjes met het kabinet, niet meer en niet minder.

Verhagen trekt te grote broek aan

Maxime Verhagen eist van de PVV haar dogma’s te laten varen. Daarmee trekt het CDA en het kabinet een veel te grote broek aan. Het CDA is niet in de positie eisen te stellen. Zeker nu niet.

 

In een interview met nu.nl eist  Verhagen van het CDA dat de PVV haar “dogma’s dient te laten varen”. Dit in het kader van een verwachte bezuinigingsronde voorjaar 2012 van circa 5 miljard euro en de recente mededeling van de PVV dat hiervoor de 4 miljard aan ontwikkelingshulp dient te worden aangewend. Dat laatste standpunt lijkt voor het CDA een onmogelijke eis.

 

Hiermee trekt Verhagen een veel te grote broek aan. Mede gezien de desastreuze neerwaartse tendens in de peilingen uitmondend in een schamele tien CDA-zetels enige dagen geleden heeft het CDA niets te eisen. Dat geldt eveneens voor het zittende kabinet.

 

De PVV zit althans momenteel in een onaantastbare zetel: hoog en stabiel in de peilingen, een Europadossier dat steeds meer aanhang krijgt. Plus een Kunduz-dossier dat begin 2012 weer uit de kast komt. Waar D66, GroenLinks en de ChristenUnie steun dienen te geven aan nog een bezuinigingsronde. Van de PVV zal deze steun niet komen.

 

Feitelijk komt het er op neer dat het CDA uiteindelijk haar knopen zal moeten tellen: slikken of stikken. De tijd van eisen stellen is voorbij. De opties die resteren zijn simpel: de ontwikkelingshulp opofferen of het kabinet laten vallen.

 

Ook van PVV-zijde zullen beide opties tegen het licht worden gehouden. De partij zal het CDA en daarmee het kabinet in een knelle wurggreep blijven houden en op het moment dat het haar schikt een definitieve keuze bepalen.

 

Resumerend: de PVV heeft vrijwel alle troeven in handen. De vraag is wanneer zij deze uitspeelt. Ook een hand vol troeven kan verkeerd worden uitgespeeld.


Update:

Extra bezuinigingen zijn mogelijk pas op z’n vroegst nodig in 2013 of 2014. ‘In 2012 zitten we nog redelijk veilig, daarna wordt het moeilijker als de economische situatie zo zorgwekkend blijft.’

Dat maakte minister Jan Kees de Jager (Financiën) vandaag duidelijk bij BNR Nieuwsradio.

 

En daarmee is Maxime Verhagen voorlopig! even uit de wind gezet, lijkt het.

Dion Graus wil Polizei dabei

Dion Graus heeft er schoon genoeg van. De duvel en zijn ouwe moer mogen te pas maar voornamelijk te onpas schrijven en publiceren wat ze maar willen. Het is mooi geweest met die persvrijheid. Presse Polizei dabei!

 

Heb je het voor elkaar gekregen dat drie verkeersbrigadiers, vier gepensioneerde dorpsbromsnorren met platte sabel en een aantal gepromoveerde parkeerwachten samen als Animal Cops Brigade alle poezen in nood uit Nederlandse bomen halen, is het weer niet goed.

 

In een Kamerdebat over de inspectie van de veesector kreeg Marcia Nieuwenhuis, publiciste voor De Pers, de de Grause wind stevig van voren. Ze had de euvele moed gehad ergens begin oktober 2011 terecht te publiceren dat de zogenoemde ‘animalcops’ alleen zullen worden ingezet bij mishandeling van huisdieren in plaats van dieren in de agrarische sector, waarvoor zij bedoeld waren.

 

Dat kwam hard aan bij Dion. Ondanks het gegeven dat het artikel van Nieuwenhuis grondig was gefundeerd middels de WOB, brieste Graus dat er aan de hufterigheid en schofterigheid paal en perk gesteld diende te worden: Perspolitie!

 

Herr Graus mochte ja Presse Polizei dabei! Op de keper beschouwd kan een normaal mens er eigenlijk alleen maar om schateren. Mocht Graus al niet de clown van de Tweede Kamer zijn, dan is hij nu toch een heel eind op weg. De goede man kan imiddels niet meer serieus genomen worden. Dus laten we dat dan ook vooral niet doen.

 

Grappige samenloop: de PVV staat nu juist een verruiming van de meningsvrijheid voor en eist op dit moment in het Europese Parlement dat de Europese Commissie een documentaire vrijgeeft.

 

Graus doet er beter aan zichzelf de mond te snoeren. Dat gaat hem in commissies al behoorlijk goed af is onlangs gebleken. Gerechtvaardigde zelfcensuur is verre te prefereren boven idioterie als Presse Polizei.

 

Ondertussen loopt de Spaanse Yield op naar 7%. Da’s ernstigere en gevaarlijkere koek. Er zal wel weer geschreeuwd worden dat de ECB weer eens moet handelen. “Window dressing” heet dat in goed Spaans.

Uitstel executie voor Griekenland

Nu Papandreou een vertrouwensstemming in het parlement heeft overleefd is de kou bepaald nog niet uit de lucht. Voorlopig is er slechts uitstel van executie gewonnen. Wellicht dat een gecontroleerd deficit uiteindelijk tot de mogelijkheden gaat behoren. Dat is winst, maar een faillissement van Griekenland blijft onvermijdelijk.

 

Vervroegde verkiezingen zijn niet aan de orde; de enige weg om uit de problemen te komen, is dat er een regering van nationale eenheid komt, zei de Griekse premier. Zaterdag gaat hij in overleg met de Griekse president over mogelijke coalities.

 

Helaas raakt ook dit de kern van de zaak niet zoals ik al eerder schreef. Uiteindelijk “valt een kei niet te villen” zoals een Belgische econoom het onlangs treffend omschreef. Griekenland is uiteindelijk niet te redden.

 

Dat Moody’s de kredietwaardigheid van Cyprus inmiddels verlaagd heeft tot vrijwel de junk-status was te verwachten gezien de nauwe verbondenheid met Griekenland. Ook Cyprus zal terug moeten vallen op het Europese noodfonds.

 

Italie is en blijft met haar onmetelijke staatsschuld het grootste gevaar voor de Europese Unie en de euro. Onder curatele van het IMF. Dat lijkt mooi en aardig, maar uiteindelijk ligt de beslissingsbevoegdheid bij de Italiaanse regering en volksvertegenwoordiging zelf. De impact van het IMF mag dan ook niet overschat worden.

 

De Nederlandse Bank (DNB) stelde al dat ophoging van het noodfonds tot 1000 miljard euro, onvoldoende is om besmetting van grote economieën te voorkomen. Om de financieringslast van Italië en Spanje van de komende twee jaar volledig te kunnen dragen is er tenminste 1500 miljard euro nodig. Let wel: voor een periode van slechts twee jaar!

Uitstel van executie voor Griekenland en de strop hangt klaar voor Italie. Het voorkomen van “besmetting van grote economieën” lijkt meer en meer een eufemisme te worden.

Geen verblijfsvergunning voor Mauro

Een meerderheid van de Tweede Kamer heeft vanmiddag twee moties over een verblijfsvergunning van de jonge Angolees Mauro Manuel verworpen. Met dank aan het CDA. Nederlandse medemenselijkheid is tot een absoluut dieptepunt gedaald binnen ons politiek bestel.

Een motie om Mauro in Nederland te laten blijven in afwachting van een studievisum werd niet in stemming gebracht maar komt waarschijnlijk volgende week aan de orde. Hoogstwaarschijnlijk is er voor deze motie wel een Kamermeerderheid omdat regeringspartij CDA ook voor is. Da’s allemaal voor de buhne.

 

De CDA-slappe-knietjes-leden Ad Koppejan en Kathleen Ferrier stemden in lijn met hun fractie tegen de moties. Koppejan liet weten blij te zijn dat binnen zijn partij steun is voor de motie over het studievisum. “Hier staat een gelukkige christendemocraat.” Juist. Als Koppejan en Ferrier staan voor de “christendemocratie”, dan dient de definitie daarvan snel herschreven te worden. Met christelijkheid heeft het inmiddels niets meer te maken.

 

Mauro zelf liet weten het besluit in de Tweede Kamer ‘heel erg jammer’ te vinden. Hij zei dat in een korte reactie, waarna hij snel het Tweede Kamergebouw verliet.

 

En nog steeds vraagt de Haagse politieke kliek zich af hoe het in vredesnaam mogelijk is dat er totale vervreemding tussen kiezer en politiek Den Haag bestaat. Welnu dames en heren: het politieke spel en belang telt voor u zwaarder dan het belang van de burger. Dat mag slachtoffers kosten. Zoals in dit geval Mauro.

De CDA haan kraaide drie keer voor Mauro

Fractiewoordvoerder Raymond Knops van het CDA sprak niet mis te verstane woorden namens de voltallige fractie: "Mauro het land uit". Dat was de derde keer dat het CDA kraaide. Immers, het CDA was tot voor kort fel tegen het besluit van Leers om Mauro terug te sturen, maar fractiewoordvoerder Raymond Knops liet zich door Leers overtuigen. Om in bijbelse termen te blijven: er klonk nog twee keer hanengekraai.

 

Eerst uitte Kathleen Ferrier ferme bezwaren tegen de uitzetting van Mauro. Om vervolgens snel naar de achtergrond te verdwijnen en zich na haar gebruikelijke tromgeroffel te schikken in de partijdiscipline. Hanenkraai nummer een.

 

Vervolgens liet Ad Koppejan weten zich niet te kunnen vinden in het CDA-standpunt om Mauro uit te zetten. Waarna ook deze fractiegenoot zich netjes conformeerde aan de partijdiscpline. Hanenkraai nummer twee.

 

Tesamen hebben Ferrier, Knops en Koppejan inmiddels drie keer hun hanenkraai laten horen. Bijbelse navolging is het CDA dus bepaald niet vreemd. Iets dergelijks overkwam volgens de bijbelse geschiedenis Jezus ook al. Verraad toen en verraad nu.

 

Het lijkt er meer en meer op dat het CDA zich gedraagt conform de verwerpelijke aspecten uit hun Heilige Boek. De partij is de schaamte voorbij; alles voor het pluche.

 

Uitgeprocedeerd zegt u over Mauro? Zeker. Discretionaire Bevoegdheid van CDA-minister Gerd Leers? Dat had eenvoudig gekund en kan nog steeds. In de menslievende geest die het CDA ooit wel voorstond. Maar ja, dat pluche…

 

Voor de vorm wordt Mauro nog een onhaalbaar voorstel gedaan. De CDA-fractie wil dat Mauro de mogelijkheid tot een studievisum krijgt. Maar vanavond dient er wel vervroegd gestemd te worden in de Tweede Kamer. Zodat wordt voorkomen dat het CDA-congres zaterdag roet in het eten gooit. Het CDA is verworden tot de partij die haar eigen principes te grabbel heeft gegooid. Dat kan zelfs niet van de PVV gezegd worden. Hoe diep kan een partij zinken. Diep. En nog Dieper.

eurocrisis akkoord lost niets op

Het langverwachte overleg over de eurocrisis lost niets op. Dat kan de enige conclusie zijn na het bestuderen van de uitkomst. Hoogstens wordt er “tijd gekocht”. Terwijl het gevolg van de oorzaak blijft voortwoekeren. Kwijtschelding van 50% van de Griekse schulden aan de banken onvoldoende om Griekenland voldoende lucht te geven om er weer bovenop te komen: De totale Griekse schuld daalt met minder dan 28 procent. De schuld blijft zelfs in 2020 ongeveer net zo hoog als bij het begin van de crisis in Griekenland. En dat is nog niet alles.

Uitbreiding van het noodfonds tot onvoorstelbare omvang maakt dit fonds tot verzekeraar die mogelijk ook geld gaat lenen bij buitenlandse partijen vooral tot veel meer risico’s voor de Nederlandse burgers gaat leiden. Immers, dat het met Griekenland fout afloopt zodra de “geleende tijd” verstreken is staat als een paal boven water.

Het daadwerkelijke zwaard van Damocles, tenminste op korte termijn is en blijft Italie. Vage en niet tot nauwelijks omschreven toezeggingen, een vrijwel onoverzienbare schuldenlast, corruptie, een regeringsleider welke die naam nauwelijks mag dragen, maffia: de ingredienten voor een deficit. Weliswaar niet morgen maar zeer zeker op de niet al te lange termijn. Dat kan het nu bepaalde noodfonds nooit en te nimmer behappen. Maar wederom: er is voorlopig “tijd gekocht”.

Het Internationale Monetaire Fonds (IMF) leurt met speciale constructies leunend op niet-eurolanden. Die impact is op voorhand te verwaarlozen in het grote geheel.

De Europeese Centrale Bank (ECB) gaat in arren moede haar boekje te buiten: massaal opkopen van obligaties van zwakke landen, met name Ierland, Portugal, Spanje en Italie. Het ECB mag volgens de regel eigenlijk slechts banken die zichzelf niet op de vrije kapitaalmarkt kunnen financieren te hulp schieten. Iedere econoom weet de gevolgen: de inflatie wordt stevig aangewakkerd.

Vervolgens de herkapitalisering van het Europese bankwezen. het IMF sprak eerder over een noodzakelijke verhoging met 200 miljard terwijl er nu ruim 100 miljard is afgesproken. Kortweg: banken worden fors ontzien.

Conclusie: dit akkoord pakt de oorzaak van de eurocrisis niet tot nauwelijks aan. Het blijft dure pleisters plakken op wonden zonder de oorzaak van de ziekte aan te pakken. De “gewonnen tijd” is niet meer of minder dan uitstel van executie. Linksom of rechtsom, uiteindelijk wordt de prijs betaald door u en ik, de belastingbetalende burger.

Eens te meer is gebleken dat de term “Europeese Unie” een samenraapsel is van landen met verschillende politieke en economische belangen die uiteindelijk met hand en tand verdedigd worden. Zolang dit het geval blijft mag gevoeglijk de term “Unie” met groffe korrels zout genomen worden. Tegen een onvoorstelbaar grote prijs voor haar inwoners.

DE ontmenselijking van het CDA

Ooit had het CDA het sociale belang van de burger hoog in het vaandel staan. Die tijd ligt inmiddels achter ons. CDA-minister Leers gooit de uitgeprocedeerde Mauro het land uit. Geen uitzondering op de regel ditmaal vanwege “het scheppen van precedentwerking”. Leers en het CDA verworden tot een dependance van de PVV. Om die conclusie kan inmiddels geen weldenkende mens meer omheen.

De pseudo-CDAers Kathleen Ferrier wil voor de vorm en om haar eigen geschonden imago op te poetsen nog een debat, Ad Koppejan houdt zich zekerheidshalve nog even op de vlakte. Mirjam Sterk heeft de euvele moed om de schuld van Mauro’s uitzetting aan de pers te wijten.

Op 15 augustus 2011 publiceerde ik al een overduidelijk artikel over het CDA. Hetgeen nu met Mauro gebeurt is niet alleen een bevestiging van laatstgenoemd artikel. De praktijk blijkt nog schrijnender. Het CDA is inmidels een kreupele bijwagen geworden van de PVV. Niets meer en niets minder.

De vraag rijst op het CDA nog bestaansrecht heeft anders dan een niche-partijtje in de politieke marge. Nu de basisprincipes een voor een de prullebak in verdwijnen of al zijn verdwenen lijkt het antwoord voor de hand te liggen. Geen enkele CDA-aanhanger zou zich kunnen conformeren met een partij die in daden niet meer opkomt voor haar principes.

Het CDA is in verregaande mate ontmenselijkt, ontbreekt het aan leiderschap, richting. Een forse electorale afstraffing bij komende verkiezingen lijkt voor de hand te liggen. Zeer terecht. Nogmaals: “CDA, quo vadis?”.

update: De ChristenUnie heeft blijkbaar wel een hart; men wenst een hoofdelijke stemming. Hulde.

doe normaal is de nieuwe moraal

De Algemene Politieke Beschouwingen maakten pijnlijk duidelijk dat er al tijden iets wezenlijks veranderd is binnen ons politieke bestel. Pijnlijk, omdat partijen en hun parlementariers zich na jaren en jaren nog geen raad weten met het gegeven dat een robbertje straatvechten in woord en gebaar inmiddels een gegeven is. En daarmee de regie vrijwel volledig uit handen geeft.

Onderstaand fragment – slechts een van de velen – is illustratief voor het simpele feit dat “doe normaal” de nieuwe moraal is. Dat kunt u verwerpelijk vinden of toejuichen; dat doet in de praktijk niet wezenlijk terzake.

Zolang partijen en parlementariers blijven weigeren om deze taal, toon en dit gedrag te aanvaarden als een realiteit en als een bok op de haverkist springen hebben ze het simpelweg nog steeds niet begrepen. Met open ogen loopt men in een valkuil. Zoals gebleken is, komt men daar vervolgens niet- of nauwelijks meer uit. Elementaire zaken die daadwerkelijk aandacht eisen raken op de achtergrond.

Minister Donner liet desgevraagd weten op dergelijke persoonlijke aantijgingen slechts te antwoorden met: “oh”. VVD-er Stef Blok wenste slechts na aandrang tijdens de beschouwingen te laten weten dat hij “zich niet wenste te laten provoceren”. Persoonlijk ben ik bepaald geen fan van beiden. Ik kan niet anders dan beiden nageven dat zij het wel degelijk begrepen hebben: neem er kennis van en ga vervolgens over tot de echte orde van de dag. Een voorbeeld voor alle bokken en geiten op de haverkist. Nu en in de toekomst.

Een moreel oordeel geef ik doelbewust niet. Ieder dient voor zich zijn eigen mening vormen. De crux van de boodschap is een duidelijke: “doe normaal man” is onderdeel van de politieke moraal geworden. Daar zullen we het mee moeten doen, leuk of niet. Aan het parlement om na al die jaren dit fait accompli te onderkennen en daar adequaat mee om te gaan. Nederland kan daar alleen maar beter bij varen.