Bessems richt zijn pijlen met name op het commercieel succes van een programma dat onder de vlag van de publieke omroep en dus met belastinggeld zou worden gerealiseerd:

…De eindredacteur van DWDD heet Dieuwke Wynia. Zij en Matthijs van Nieuwkerk ‘zijn twee vogels’, zei ze pas in NRC. ‘We schieten overal heen. Zoef zoef.’ Ze vertelde hoe het op de redactie gaat: ‘Er is groot nieuws, of iets anders interessants of belangrijks, en wij kunnen de hoofdpersoon krijgen. Dan vraag ik: hoe spreekt hij? Hm, ehh… saai. Dan zeggen we die hoofdpersoon gewoon weer af.’

Door deze werkwijze is DWDD nooit saai en een groot commercieel succes. Maar: DWDD ís niet commercieel. Er zitten zakken vol belastinggeld in.

Hoe kan dat nou?

De publieke omroep krijgt dat geld toch alleen op voorwaarde dat zij brengt wat van belang is, ook al is dat soms saai?

De vraag is extra urgent omdat Wynia bij de voormalige arbeidersomroep VARA allemaal DWDD-spin-offs gaat maken. Leuk! Maar geef die belastingcenten terug. Of doneer alle oneerlijk bij elkaar geconcurreerde Ster-gelden aan RTL en SBS. Of stap zelf over natuurlijk. De contacten met Van Nieuwkerk schijnen er al jaren te zijn.

 

bron

De vraagstelling van Bessems schampt de kern maar raakt deze niet in het hart.

In plaats van louter en alleen DWDD op de korrel te nemen, is het juister om een bredere context te kiezen:

moet er belastinggeld naar publieke omroepen als deze gelden gebruikt worden voor programma’s die commercie stevig omarmen?

Daar kan een stevige boom over worden opgezet. Bessems heeft gelijk als hij stelt dat er niet voor niets een onderscheid bestaat tussen de publieke – en de commercieele omroep. Beiden hebben een volledig verschillende taak.

Kustaw Bessems heeft ongelijk als hij zich beperkt tot DWDD. De publieke omroep – in dit geval de VARA – dient zich in algemene zin verre te houden van commercie en programmering waarbij het onderscheid met de commercieele omroep niet – of nauwelijks meer te ontdekken valt. Ook Pauw & Witteman schurken inmiddels behoorlijk tegen het DWDD-concept aan.

De publieke omroep, of dat nu de VARA betreft of andere uitzendgerechtigden, dienen zich verre te houden van commercie en zich beperken tot hun kerntaak. Dat is per saldo de enige reden voor het toucheren van belastinggelden.

Zodra de scheidslijn te dun wordt, terecht ter discussie komt te staan of wordt overtreden heeft Bessems gelijk. Belastinggelden worden duur betaald vandaag de dag. Schoenmakers, zeker als ze uit publieke middelen worden betaald, dienen zich verre te houden van welke commercieele leest dan ook.

De oude wijn heet vanaf nu “een intergouvernementeel verdrag”. Met de aantekening dat het Verenigd Koninkrijk niet mee doet. Om die reden wordt het Europese Verdrag niet gewijzigd. Daarmee is het automatisch straffen van landen als de begrotingsregels worden overtreden van de baan. De Europese Commissie zou die straffen moeten uitvoeren, maar juist daarvoor zou het Europese Verdrag moeten worden aangepast.

In het intergouvernementele verdrag beloven alle landen plechtig zich echt aan de begrotingsafspraken te houden. Overtredingen daarvan worden niet meer door de Commissie bestraft. In plaats daarvan zullen landen, wanneer een ander land de nieuwe regels overtreedt naar het Europese Hof moeten stappen. Ofwel, als Italië de regels aan z’n laars lapt kan Nederland de gang naar het hof maken; komt Duitsland een groter begrotingstekort beter uit, dan kan Portugal dat aanvechten.

Kortom: zelfs stringente overeenkomsten om toekomstige schuldencrises te voorkomen blijkt een onmogelijkheid. Nog afgezien van de vraag of deze door Duitsland en Nederland gewenste straffen zoden aan de dijk gezet zouden hebben. Straf is immers altijd mosterd na de maaltijd; het kwaad is al geschied. Straf impliceert eveneens een monetaire sanctie voor een land in monetaire moeilijkheden. Waarmee dat land nog eens extra de financiele modder in wordt gedrukt.

Daarnaast wordt op geen enkele wijze de kern van de huidige schuldencrisis aangepakt. Het probleem wordt door de ECB, het IMF en de EU simpelweg vooruit geschoven. Juist daarmee wordt op termijn het vertrouwen niet terug gewonnen, maar ondermijnd.

Er staat de EU, maar ook Rusland en de VS, een zeer zware recessie te wachten. Een zeer trieste constatering die de hopeloze verdeeldheid van de EU en de politiek nogmaals onderstreept.

Na de recente Deense verkiezingen zijn de politieke bordjes daar stevig verhangen. In die mate dat deze opt-out niet meer past bij de huidige politieke machtsverhoudingen in Denemarken.

Het zou de Deense overheid dan ook meer dan sieren als ze dit relikwie van de voorgaande regering zo snel mogelijk aan de wilgen te hangen. Opt-outafspraken zijn immers in de grond van de zaak gewoonweg kunstmatige barsten binnen de Europese Unie die gebaat is met zoveel mogelijk uniformiteit.

Daarnaast gaat van opt-outafspraken een ongewenste precedentwerking uit; heb je er een, dan staat de deur open voor meerdere leden van de Europese Unie om eveens een dergelijke afspraak te bedingen met betrekking tot welk issue dan ook.

Een dergelijke ontwikkeling dient dan ook ik de kiem gesmoord te worden; De EU zou daar alleen maar hechter en uniformer van worden.

Om deze en om morele en ethische redenen zou Denemarken er goed aan doen op zo kort mogelijke termijn af te zien van genoemde bedongen opt-out.

Denemarken moet Nederland achterna en niet vice versa. De Europese Unie is gestoeld op uniformiteit. Opt-outafspraken verzwakken haar positie. Een positie die toch al zwaar onder vuur ligt op monetaire en overige gebieden.

Wel wil hij ”het onderste uit de kan halen” om het geld bestemd voor ontwikkelingshulp als eerste aan te spreken als extra bezuinigingen nodig zijn. Dat klinkt leuk en aardig. In feite speelt de PVV niet meer dan spelletjes met het kabinet.

De goede lezer weet dat hier in feite gezegd wordt: “de PVV wilt nu het kabinet niet op het spel zetten”.

Wilders kiest zijn moment wanneer het hem uitkomt. Is het niet vandaag, dan morgen. Het kabinet doet er goed aan dit voortdurend voor ogen te houden.

De PVV speelt gewoon spelletjes met het kabinet, niet meer en niet minder.

In een interview met nu.nl eist  Verhagen van het CDA dat de PVV haar “dogma’s dient te laten varen”. Dit in het kader van een verwachte bezuinigingsronde voorjaar 2012 van circa 5 miljard euro en de recente mededeling van de PVV dat hiervoor de 4 miljard aan ontwikkelingshulp dient te worden aangewend. Dat laatste standpunt lijkt voor het CDA een onmogelijke eis.

Hiermee trekt Verhagen een veel te grote broek aan. Mede gezien de desastreuze neerwaartse tendens in de peilingen uitmondend in een schamele tien CDA-zetels enige dagen geleden heeft het CDA niets te eisen. Dat geldt eveneens voor het zittende kabinet.

De PVV zit althans momenteel in een onaantastbare zetel: hoog en stabiel in de peilingen, een Europadossier dat steeds meer aanhang krijgt. Plus een Kunduz-dossier dat begin 2012 weer uit de kast komt. Waar D66, GroenLinks en de ChristenUnie steun dienen te geven aan nog een bezuinigingsronde. Van de PVV zal deze steun niet komen.

Feitelijk komt het er op neer dat het CDA uiteindelijk haar knopen zal moeten tellen: slikken of stikken. De tijd van eisen stellen is voorbij. De opties die resteren zijn simpel: de ontwikkelingshulp opofferen of het kabinet laten vallen.

Ook van PVV-zijde zullen beide opties tegen het licht worden gehouden. De partij zal het CDA en daarmee het kabinet in een knelle wurggreep blijven houden en op het moment dat het haar schikt een definitieve keuze bepalen.

Resumerend: de PVV heeft vrijwel alle troeven in handen. De vraag is wanneer zij deze uitspeelt. Ook een hand vol troeven kan verkeerd worden uitgespeeld.

Update:

Extra bezuinigingen zijn mogelijk pas op z’n vroegst nodig in 2013 of 2014. ‘In 2012 zitten we nog redelijk veilig, daarna wordt het moeilijker als de economische situatie zo zorgwekkend blijft.’

Dat maakte minister Jan Kees de Jager (Financiën) vandaag duidelijk bij BNR Nieuwsradio.

En daarmee is Maxime Verhagen voorlopig! even uit de wind gezet, lijkt het.

Heb je het voor elkaar gekregen dat drie verkeersbrigadiers, vier gepensioneerde dorpsbromsnorren met platte sabel en een aantal gepromoveerde parkeerwachten samen als Animal Cops Brigade alle poezen in nood uit Nederlandse bomen halen, is het weer niet goed.

In een Kamerdebat over de inspectie van de veesector kreeg Marcia Nieuwenhuis, publiciste voor De Pers, de de Grause wind stevig van voren. Ze had de euvele moed gehad ergens begin oktober 2011 terecht te publiceren dat de zogenoemde ‘animalcops’ alleen zullen worden ingezet bij mishandeling van huisdieren in plaats van dieren in de agrarische sector, waarvoor zij bedoeld waren.

Dat kwam hard aan bij Dion. Ondanks het gegeven dat het artikel van Nieuwenhuis grondig was gefundeerd middels de WOB, brieste Graus dat er aan de hufterigheid en schofterigheid paal en perk gesteld diende te worden: Perspolitie!

Herr Graus mochte ja Presse Polizei dabei! Op de keper beschouwd kan een normaal mens er eigenlijk alleen maar om schateren. Mocht Graus al niet de clown van de Tweede Kamer zijn, dan is hij nu toch een heel eind op weg. De goede man kan imiddels niet meer serieus genomen worden. Dus laten we dat dan ook vooral niet doen.

Grappige samenloop: de PVV staat nu juist een verruiming van de meningsvrijheid voor en eist op dit moment in het Europese Parlement dat de Europese Commissie een documentaire vrijgeeft.

Graus doet er beter aan zichzelf de mond te snoeren. Dat gaat hem in commissies al behoorlijk goed af is onlangs gebleken. Gerechtvaardigde zelfcensuur is verre te prefereren boven idioterie als Presse Polizei.

Ondertussen loopt de Spaanse Yield op naar 7%. Da’s ernstigere en gevaarlijkere koek. Er zal wel weer geschreeuwd worden dat de ECB weer eens moet handelen. “Window dressing” heet dat in goed Spaans.

In grote lijnen is de bedoeling van deze besprekingen om het euro-blok grondig te herstructureren: sterke economisch geintegreerde landen delen en voeren de euro. De overigen vallen gewoonweg af.

Alhoewel het tot op heden tot verkennende besprekingen en overleg blijft is de discussie zelf al een teken aan de wand.

Leest u het volledige (Engelstalige) artikel bij Reuters.

Economen binnen het IMF wisten al ruim twee jaar geleden dat Griekenland praktisch failliet was, maar onder druk van Griekse functionarissen kwamen hun waarschuwingen niet in een officieel IMF-rapport te staan. Lees de New York Times van 5 november 2011 er op na.

Bob Traa, een van de schrijvers van het rapport, schreef kort daarna een nieuwe die vernietigend was voor Griekenland. “Als Griekenland een bedrijf zou zijn, was het failliet”, schreef hij. Ook waarschuwde hij dat de Griekse problemen rampzalige gevolgen zouden kunnen hebben voor de rest van Europa.

Ondanks Grieks protest werd dit laatste rapport wel integraal in de openbaarheid gebracht. De toenmalige ECB-president Trichet nam in al zijn wijsheid het rapport niet serieus.

Hiermee is het IMF ontmaskerd als niet meer of minder dan een speelbal van de politiek. Als Griekenland het IMF kan manipuleren, kan in principe ieder land een en hetzelfde. Daarmee heeft de betrouwbaarheid van het IMF meer dan een stevige knauw gekregen.

Terecht wantrouwen verspreidt zich als een olievlek. De vraag rijst welke instantie vandaag de dag nog welk als betrouwbaar kan worden aangemerkt. Een ontwikkeling die nationaal, Europees en mondiaal grote schade aan kan richten.

Vervroegde verkiezingen zijn niet aan de orde; de enige weg om uit de problemen te komen, is dat er een regering van nationale eenheid komt, zei de Griekse premier. Zaterdag gaat hij in overleg met de Griekse president over mogelijke coalities.

Helaas raakt ook dit de kern van de zaak niet zoals ik al eerder schreef. Uiteindelijk “valt een kei niet te villen” zoals een Belgische econoom het onlangs treffend omschreef. Griekenland is uiteindelijk niet te redden.

Dat Moody’s de kredietwaardigheid van Cyprus inmiddels verlaagd heeft tot vrijwel de junk-status was te verwachten gezien de nauwe verbondenheid met Griekenland. Ook Cyprus zal terug moeten vallen op het Europese noodfonds.

Italie is en blijft met haar onmetelijke staatsschuld het grootste gevaar voor de Europese Unie en de euro. Onder curatele van het IMF. Dat lijkt mooi en aardig, maar uiteindelijk ligt de beslissingsbevoegdheid bij de Italiaanse regering en volksvertegenwoordiging zelf. De impact van het IMF mag dan ook niet overschat worden.

De Nederlandse Bank (DNB) stelde al dat ophoging van het noodfonds tot 1000 miljard euro, onvoldoende is om besmetting van grote economieën te voorkomen. Om de financieringslast van Italië en Spanje van de komende twee jaar volledig te kunnen dragen is er tenminste 1500 miljard euro nodig. Let wel: voor een periode van slechts twee jaar!

Uitstel van executie voor Griekenland en de strop hangt klaar voor Italie. Het voorkomen van “besmetting van grote economieën” lijkt meer en meer een eufemisme te worden.

De financieele wereld staat uiteraard op zijn kop. Het IMF zal zich twee- nee, driemaal bedenken een volgende tranche van 8 miljard euro te betalen. Nu zestig procent van de Grieken volgens peilingen een hardgrondig “nee” zullen zeggen tegen steun vanuit de EU en een reddingspakket voor de euro is een ongecontroleerd faillisement van Griekenland vrijwel onafwendbaar.

De kans op het gevreesde domino-effect wordt daarmee bijzonder groot. Italie zal ondanks alle mooie beloftes van Berlusconi de eerste kandidaat zijn om het Griekse scenario: deficit – te volgen. Spanje, Ierland staan daarna in het rijtje dominostenen.

Op 27 oktober schreef ik al dat het eurocrisis-akkoord niets op levert en er slechts “tijd gekocht” wordt. Zoals het er nu uitziet blijft er ook van die gekochte tijd weinig tot niets over.

De vooruitzichten op korte en langere termijn zullen desastreus zijn. Niet alleen voor Griekenland, Italie, Spanje en Ierland; voor heel Europa en zelfs op mondiaal niveau. Het kapitaal dat hiermee verloren dreigt te gaan is onmetelijk van omvang. Zware recessie(s), beurskrach, fors groeiende inflatie zijn doembeelden die werkelijkheid lijken te worden. Uiteindelijk zal iedere burger zwaar getroffen worden.

U noemt mij wellicht een ras-pessimist. Welnu: volgt u de Amerikaanse en Europese beurskoerzen vandaag eens om te beginnen. Het bovenstaande is naar mijn mening een reeele visie. Ik wens ons allen sterkte in de komende reeks van jaren.