Het politieke spel is op de wagen. Momenteel staat de PVV volledig buitenspel tijdens de informatie die een nieuwe ronde ingaat aanstaande maandag onder leiding van informateur Tjeenk Willink. Tegelijkertijd voorspelt Maurice de Hond zes zetels winst voor de PVV. Een combinatie die de kans op regeringsdeelname van de PVV tot vrijwel nul recudeert.

Wat de informatie betreft speelt PVV-leider Wilders het spel als verwacht, door te stellen dat „Het buitenspel zetten van de PVV als grootste winnaar ondemocratisch is”. Dat klinkt aardig naar de buitenwereld maar is feitelijk onjuist. Wilders is staathuishoudkundig uitstekend op de hoogte en weet dat geen enkel democratisch grondrecht geschonden wordt door de huidige gang van zaken. In de praktijk is hij gedwongen zijn eigen druiven te consumeren: het weigeren om samen met de VDD uit te onderhandelen bij afwezigheid van het CDA. Deze druiven blijken bijzonder zuur.

Feit was, is en blijft, dat vanwege onoverbrugbare partijprogrammatische verschillen in combinatie met vraagtekens omtrent de stabiliteit van en binnen de PVV deze laatste door geen van de mogelijke coalitiegenoten als aanvaarbaar werd en wordt beschouwd. Met deze wetenschap is het niet meer dan logisch dat de informatiekaravaan voort trekt en wel zonder de PVV welke zich per saldo zelf buitenspel heeft gezet.

Met betrekking tot de uitkomst van de recente peiling van Maurice de Hond doemt een significant scenario op. Mocht deze peiling een kern van waarheid in zich dragen – opiniepeilers zitten immers wel vaker behoorlijk mis – dan daalt de kans voor de PVV om deel te nemen aan een regeringscoalitie in evenredige mate.

Alhoewel de beruchte “overall links-rechtsverhouding” niet noemenswaardig verschuift zal de bereidheid van VVD en PvdA (gepeild verlies drie zetels voor beiden) alsook het verlies van het CDA (gepeild verlies vier zetels) laatstgenoemde partijen nog verder verwijderen van de PVV. De peiling is voor partijen immers tenminste een indicatie die wijst naar het mogelijk afbrokkelen van hun kiezersbestand ten faveure van de PVV. Geen van de betrokken partijen zien dit als ook maar een minieme basis om met de PVV in zee te gaan. In tegendeel.

Zo kan zich het fenomeen voordoen dat (toekomstige) groei van de PVV, zelfs tot de grootste partij in Nederland, puur politiek gezien in feite een Pyrrhus-overwinning zou blijken. Hoe groter de partij, des te kleiner de kans op coalitiedeelname.

De conclusie lijkt dan ook meer dan gerechvaardigd dat de PVV noch als eindresultaat van de huidige (in)formatie, noch ingeval van toekomstige groei, als daadwerkelijke coalitiepartner uit de bus zal rollen.

Het is daarnaast aan de bereidheid en wil van de overige partijen welke zijn betrokken bij de nu lopende (in)formatie om een en ander tot een goed einde te brengen en te komen tot een werkzame coalitie. Welke in woord en voornamelijk daad de wind uit de zeilen zal nemen van de huidige momentopname zoals die tot uiting komt in de momentopname welke de peiling van Maurice de Hond in feite is.

Paul Wilders