Vanaf heden is het mogelijk na registratie commentaar te leveren op nieuwe publicaties.
Mocht u van deze mogelijkheid gebruik wensen te maken bent u van harte welkom.
In verband met normale dagelijkse werkzaamheden bestaat de mogelijkheid dat het even duurt voordat uw commentaar daadwerkelijk gepubliceerd wordt. Graag uw begrip hiervoor.
Fractiewoordvoerder Raymond Knops van het CDA sprak niet mis te verstane woorden namens de voltallige fractie: "Mauro het land uit". Dat was de derde keer dat het CDA kraaide. Immers, het CDA was tot voor kort fel tegen het besluit van Leers om Mauro terug te sturen, maar fractiewoordvoerder Raymond Knops liet zich door Leers overtuigen. Om in bijbelse termen te blijven: er klonk nog twee keer hanengekraai.
Eerst uitte Kathleen Ferrier ferme bezwaren tegen de uitzetting van Mauro. Om vervolgens snel naar de achtergrond te verdwijnen en zich na haar gebruikelijke tromgeroffel te schikken in de partijdiscipline. Hanenkraai nummer een.
Vervolgens liet Ad Koppejan weten zich niet te kunnen vinden in het CDA-standpunt om Mauro uit te zetten. Waarna ook deze fractiegenoot zich netjes conformeerde aan de partijdiscpline. Hanenkraai nummer twee.
Tesamen hebben Ferrier, Knops en Koppejan inmiddels drie keer hun hanenkraai laten horen. Bijbelse navolging is het CDA dus bepaald niet vreemd. Iets dergelijks overkwam volgens de bijbelse geschiedenis Jezus ook al. Verraad toen en verraad nu.
Het lijkt er meer en meer op dat het CDA zich gedraagt conform de verwerpelijke aspecten uit hun Heilige Boek. De partij is de schaamte voorbij; alles voor het pluche.
Uitgeprocedeerd zegt u over Mauro? Zeker. Discretionaire Bevoegdheid van CDA-minister Gerd Leers? Dat had eenvoudig gekund en kan nog steeds. In de menslievende geest die het CDA ooit wel voorstond. Maar ja, dat pluche…
Voor de vorm wordt Mauro nog een onhaalbaar voorstel gedaan. De CDA-fractie wil dat Mauro de mogelijkheid tot een studievisum krijgt. Maar vanavond dient er wel vervroegd gestemd te worden in de Tweede Kamer. Zodat wordt voorkomen dat het CDA-congres zaterdag roet in het eten gooit. Het CDA is verworden tot de partij die haar eigen principes te grabbel heeft gegooid. Dat kan zelfs niet van de PVV gezegd worden. Hoe diep kan een partij zinken. Diep. En nog Dieper.
Het langverwachte overleg over de eurocrisis lost niets op. Dat kan de enige conclusie zijn na het bestuderen van de uitkomst. Hoogstens wordt er “tijd gekocht”. Terwijl het gevolg van de oorzaak blijft voortwoekeren. Kwijtschelding van 50% van de Griekse schulden aan de banken onvoldoende om Griekenland voldoende lucht te geven om er weer bovenop te komen: De totale Griekse schuld daalt met minder dan 28 procent. De schuld blijft zelfs in 2020 ongeveer net zo hoog als bij het begin van de crisis in Griekenland. En dat is nog niet alles.
Uitbreiding van het noodfonds tot onvoorstelbare omvang maakt dit fonds tot verzekeraar die mogelijk ook geld gaat lenen bij buitenlandse partijen vooral tot veel meer risico’s voor de Nederlandse burgers gaat leiden. Immers, dat het met Griekenland fout afloopt zodra de “geleende tijd” verstreken is staat als een paal boven water.
Het daadwerkelijke zwaard van Damocles, tenminste op korte termijn is en blijft Italie. Vage en niet tot nauwelijks omschreven toezeggingen, een vrijwel onoverzienbare schuldenlast, corruptie, een regeringsleider welke die naam nauwelijks mag dragen, maffia: de ingredienten voor een deficit. Weliswaar niet morgen maar zeer zeker op de niet al te lange termijn. Dat kan het nu bepaalde noodfonds nooit en te nimmer behappen. Maar wederom: er is voorlopig “tijd gekocht”.
Het Internationale Monetaire Fonds (IMF) leurt met speciale constructies leunend op niet-eurolanden. Die impact is op voorhand te verwaarlozen in het grote geheel.
De Europeese Centrale Bank (ECB) gaat in arren moede haar boekje te buiten: massaal opkopen van obligaties van zwakke landen, met name Ierland, Portugal, Spanje en Italie. Het ECB mag volgens de regel eigenlijk slechts banken die zichzelf niet op de vrije kapitaalmarkt kunnen financieren te hulp schieten. Iedere econoom weet de gevolgen: de inflatie wordt stevig aangewakkerd.
Vervolgens de herkapitalisering van het Europese bankwezen. het IMF sprak eerder over een noodzakelijke verhoging met 200 miljard terwijl er nu ruim 100 miljard is afgesproken. Kortweg: banken worden fors ontzien.
Conclusie: dit akkoord pakt de oorzaak van de eurocrisis niet tot nauwelijks aan. Het blijft dure pleisters plakken op wonden zonder de oorzaak van de ziekte aan te pakken. De “gewonnen tijd” is niet meer of minder dan uitstel van executie. Linksom of rechtsom, uiteindelijk wordt de prijs betaald door u en ik, de belastingbetalende burger.
Eens te meer is gebleken dat de term “Europeese Unie” een samenraapsel is van landen met verschillende politieke en economische belangen die uiteindelijk met hand en tand verdedigd worden. Zolang dit het geval blijft mag gevoeglijk de term “Unie” met groffe korrels zout genomen worden. Tegen een onvoorstelbaar grote prijs voor haar inwoners.
Ooit had het CDA het sociale belang van de burger hoog in het vaandel staan. Die tijd ligt inmiddels achter ons. CDA-minister Leers gooit de uitgeprocedeerde Mauro het land uit. Geen uitzondering op de regel ditmaal vanwege “het scheppen van precedentwerking”. Leers en het CDA verworden tot een dependance van de PVV. Om die conclusie kan inmiddels geen weldenkende mens meer omheen.
De pseudo-CDAers Kathleen Ferrier wil voor de vorm en om haar eigen geschonden imago op te poetsen nog een debat, Ad Koppejan houdt zich zekerheidshalve nog even op de vlakte. Mirjam Sterk heeft de euvele moed om de schuld van Mauro’s uitzetting aan de pers te wijten.
Op 15 augustus 2011 publiceerde ik al een overduidelijk artikel over het CDA. Hetgeen nu met Mauro gebeurt is niet alleen een bevestiging van laatstgenoemd artikel. De praktijk blijkt nog schrijnender. Het CDA is inmidels een kreupele bijwagen geworden van de PVV. Niets meer en niets minder.
De vraag rijst op het CDA nog bestaansrecht heeft anders dan een niche-partijtje in de politieke marge. Nu de basisprincipes een voor een de prullebak in verdwijnen of al zijn verdwenen lijkt het antwoord voor de hand te liggen. Geen enkele CDA-aanhanger zou zich kunnen conformeren met een partij die in daden niet meer opkomt voor haar principes.
Het CDA is in verregaande mate ontmenselijkt, ontbreekt het aan leiderschap, richting. Een forse electorale afstraffing bij komende verkiezingen lijkt voor de hand te liggen. Zeer terecht. Nogmaals: “CDA, quo vadis?”.
update: De ChristenUnie heeft blijkbaar wel een hart; men wenst een hoofdelijke stemming. Hulde.
De Algemene Politieke Beschouwingen maakten pijnlijk duidelijk dat er al tijden iets wezenlijks veranderd is binnen ons politieke bestel. Pijnlijk, omdat partijen en hun parlementariers zich na jaren en jaren nog geen raad weten met het gegeven dat een robbertje straatvechten in woord en gebaar inmiddels een gegeven is. En daarmee de regie vrijwel volledig uit handen geeft.
Onderstaand fragment – slechts een van de velen – is illustratief voor het simpele feit dat “doe normaal” de nieuwe moraal is. Dat kunt u verwerpelijk vinden of toejuichen; dat doet in de praktijk niet wezenlijk terzake.
Zolang partijen en parlementariers blijven weigeren om deze taal, toon en dit gedrag te aanvaarden als een realiteit en als een bok op de haverkist springen hebben ze het simpelweg nog steeds niet begrepen. Met open ogen loopt men in een valkuil. Zoals gebleken is, komt men daar vervolgens niet- of nauwelijks meer uit. Elementaire zaken die daadwerkelijk aandacht eisen raken op de achtergrond.
Minister Donner liet desgevraagd weten op dergelijke persoonlijke aantijgingen slechts te antwoorden met: “oh”. VVD-er Stef Blok wenste slechts na aandrang tijdens de beschouwingen te laten weten dat hij “zich niet wenste te laten provoceren”. Persoonlijk ben ik bepaald geen fan van beiden. Ik kan niet anders dan beiden nageven dat zij het wel degelijk begrepen hebben: neem er kennis van en ga vervolgens over tot de echte orde van de dag. Een voorbeeld voor alle bokken en geiten op de haverkist. Nu en in de toekomst.
Een moreel oordeel geef ik doelbewust niet. Ieder dient voor zich zijn eigen mening vormen. De crux van de boodschap is een duidelijke: “doe normaal man” is onderdeel van de politieke moraal geworden. Daar zullen we het mee moeten doen, leuk of niet. Aan het parlement om na al die jaren dit fait accompli te onderkennen en daar adequaat mee om te gaan. Nederland kan daar alleen maar beter bij varen.
De PvdA is de weg en daarmee een groot deel van haar electoraat kwijt geraakt. Gebrek aan visie, competente leiding en bijbehorend stemgedrag in het parlement blijven hun tol eisen. De diverse peilingen zijn wat dat betreft al geruime tijd een niet mis te verstaan teken aan de wand. Feitelijk is de PvdA verworden tot een tweede gedoogpartner van het huidige kabinet naast de PVV. Dus worden de kanonnen gericht op de PVV.
“PVV-leider Geert Wilders pleegt verraad aan zijn kiezers en heeft hun ziel verkocht aan de hoogste bieder, alleen maar om zelf met de regeringspartijen VVD en CDA aan tafel te kunnen zitten. Dat zei PvdA-partijvoorzitter Lilianne Ploumen zaterdag op een ledenraad van de PvdA in Amsterdam.
Ploumen koppelde haar kritiek op Wilders aan de kabinetsplannen. Volgens haar gaat de huur voor de PVV-kiezer omhoog, wordt de zorg duurder, net als de kinderopvang, en gaat er geen cent naar onderwijs.”
Zo sprak Lilianne Ploumen voor eigen parochie vandaag. De koppeling tussen Wilders en de kabinetsplannen mag dan een grote kern van waarheid bevatten, feit is en blijft dat Ploumen angstvallig een blik in de eigen PvdA-spiegel vermijdt. Terwijl die spiegel schreeuwt om aandacht. Cohen en Ploumen zouden er goed aan doen zich verre te houden van termen als “kiezersverraad”. Immers, de mogelijkheden om dit gedoogkabinet aan een voortijdig einde te helpen heeft de PvdA moedwillig voorbij laten gaan. Sterker nog: de PvdA houdt het kabinet willens en wetens in het zadel.
Ploumen doet verwoede pogingen de ziel van haar kiezer op te zoeken en terug te winnen. Het treurige is, dat diezelfde kiezer geen uitgesproken ziel meer terug kan vinden in de PvdA.
Zodra de PvdA zich bewust wordt van het verlies van identiteit, visie en leiding gloort er wellicht nieuwe hoop aan de horizon. Dat zou niet alleen voor de PvdA maar ook voor de hele Nederlandse politiek een uitstekende zaak zijn. Hoe eerder, hoe beter.
Minister Hans Hillen verklaarde vandaag dat de politietrainingsmissie in de Afghaanse provincie Kunduz vooral een militaire missie is. In politiek Den Haag werd de missie tot dusver nadrukkelijk als civiel betiteld. Aangezien GroenLinks haar steun louter en alleen aan een civiele missie had verleend kan GroenLinks niet anders dan zo spoedig mogelijk kleur bekennen. Een tussenweg is er niet.
Hillen drukte zich in niet mis te verstane woorden uit:
“Ik heb voortdurend gezegd: we moeten oppassen dat we onze mooie Nederlandse gevoelens niet projecteren op de harde werkelijkheid in een oorlogsgebied. De Kamer kan wel zeggen: het is een civiele missie, maar het is vooral militair.”
Fractievoorzitter Jolande Sap van GroenLinks lijkt verwoede maar tevergeefse pogingen te doen de meubelen te redden. De meubelen zijn immers al vanaf den beginne gesneuveld. Sap wenst dat premier Rutte Hillen tot de orde roept. “Dit is de zoveelste blunder van de minister van Defensie. Als de minister het verschil niet kent tussen inzet van militairen voor civiele doelen of voor militaire doelen, dan vind ik dat zijn geloofwaardigheid in het geding is” zo sprak een verbijsterde Jolande Sap.
Al zou Mark Rutte op enigerlei wijze aan haar verzoek tegemoet wensen te komen, dan is en blijft dat niet meer dan een gotspe. Al tijdenlang kwamen en komen er niet mis te verstane geluiden uit Kunduz zelf die duidelijk maken dat de Afghanen de uitstromers van de missie voor militaire doeleinden in zullen zetten.
Groenlinks kan niet anders dan definitief kleur bekennen. Vasthouden aan het eerder ingenomen standpunt en dus de voltallige Tweede Kamersteun voor deze missie intrekken, hetgeen tenminste van ruggegraat zou getuigen – of na enig politiek gespartel mee blijven lopen in het gareel. Hetgeen door haar electoraat bepaald niet in dank zal worden afgenomen.
“Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald” is een welbekend Nederlands spreekwoord dat Jolande Sap in deze kwestie het beste voor ogen kan houden. Daarmee is de geloofwaardigheid van GroenLinks gewaarborgd in deze kwestie en haar electoraat niet in de steek gelaten.
Francisco van Jole heeft in zijn hoedanigheid als eindverantwoordelijke voor Joop.nl toestemming verleend voor plaatsing van een cartoon van de hand van Adriaan Soeterbroek. Niets op tegen. Zij het dat het hier een moordcartoon op Geert Wilders betreft. De terechte vraag rijst of hiermee niet alleen een morele grens verre wordt overschreden maar tevens een juridische grens. Op de eerste vraag kan slechts met een volmondig “ja” worden beantwoord. Wat de juridische vraag betreft kan ik kort zijn: een juridische procedure dient uitkomst te bieden. Wat mij betreft met een veroordeling van zowel de VARA, van Jole en Soeterbroek als resultaat.
Zoals bekend ben ik een fervent tegenstander van de standpunten van de PVV en dus ook de standpunten van Geert Wilders. Daar is in de loop der jaren niets aan veranderd.
Feit blijft, dat er morele en juridische grenzen zijn aan de uitingswijze van een standpunt. Of deze nu over gedachtengoed of personen gaan. Het publiceren van een cartoon waarin welke persoon dan ook wordt vermoord, hoe “ludiek” (sic) ook bedoeld, is simpelweg moreel verwerpelijk, beneden welke beschavingsvorm dan ook en wellicht gevaarlijk voor de persoon in kwestie. Juristen en rechterlijke macht mogen wat mij betreft oordeel vellen over het wettelijk aspekt van deze abjecte publicatie.
In algemene zin rijst inmiddels de vraag waar Joop.nl onder leiding van Francisco van Jole mee bezig is. Vanzelfsprekend is er geen enkel bezwaar om een opinieplatform te bestieren met een uitgesproken kleur en voorkeur. Uitstekend zelfs. Verwacht mag worden dat er wel grenzen in acht worden genomen. Een journalistiek uitgangspunt dat onderschreven wordt door elke zichzelf respecterende journalist, periodiek en eveneens elke uitzendgemachtigde.
Helaas kan niet anders dan worden vastgesteld dat Joop.nl al geruime tijd in een neerwaartse spiraal terecht gekomen is wat het merendeel van de inhoud van de aldaar gepubliceerde artikelen betreft. Reden voldoende voor ondergetekende om ruime tijd geleden te bedanken als columnist aldaar. Aan deze neerwaartse spiraal blijkt vooralsnog geen einde te komen. Integendeel. Een bijzonder spijtige zaak. Mijns inziens zou de VARA als eindverantwoordelijke er goed aan doen het bestaansrecht van Joop.nl stevig tegen het licht te houden. Waarbij ook de positie van Francisco van Jole op kritische wijze wordt bezien. Wellicht dat de uitkomst van een dergelijke evaluatie resulteert in een online periodiek dat de toets der kritiek wel kan doorstaan. Dat kan zowel Joop.nl als haar publiek ten goede komen.
update: Vara-coryfeeen Claudia de Breij en Giel Beelen hebben zich inmiddels nadrukkelijk gedistantieerd van de moordcartoon en op persoonlijke titel excuses aangeboden. Chapeau! Fatsoen blijkt niet geheel en al verdwenen. Wie volgt?
Het “miljoenendebat” blijkt niet meer of minder dan een poppenkast. Zoveel kan nu al worden geconcludeerd. Veel gepraat en weinig, sterker nog: geen wol. De hakken stonden en staan stevig in de grond voor alle betrokken partijen. Plaagstootjes hier, repliekje daar. Kortom, de karavaan trekt vrolijk verder.
Leuk en aardig dat PvdA, SP, GroenLinks en de PvdD de PVV als onderdeel van het aloude politieke spel uitdagen. Helaas is die uitdaging gebaseerd op eigen electoraal gewin en niet meer dan dat. De PVV heeft haar standpunt immers luid en duidelijk kenbaar gemaakt en zal niet van dat standpunt afwijken.
De bal ligt niet bij de PVV; integendeel. Het is aan de oppositie om kleur te bekennen. Met de PvdA als vaandeldrager. Zoveel is duidelijk: wensen de PvdA cum suis het kabinet te laten vallen of zich schikken als de absolute gedoogpartners van datzelfde kabinet? De angst het laten vallen impliceert dat daarmee de steunoperatie in gevaar wordt gebracht is niet meer dan theoretisch.
De uitkomst lijkt voorspelbaar. Met een scheef oog naar de peilingen kiest de PvdA eieren voor haar geld. En zij niet alleen. Dat maakt dit “miljoenendebat” tot een farce en pure tijd- en geldverspilling.
Per saldo zal het huidige gedoogkabinet er tenminste een gedoger bijkrijgen als dit scenario werkelijkheid wordt. En wie twijfelt daar aan?
Ooit had de term “oppositie” inhoud. Naar het zich laat aanzien lijkt het thans tot een hol vat te zijn verworden. Een slechte zaak voor de politiek en haar geloofwaardigheid.
Participeer je in een minderheidskabinet met gedoogsteun, blijkt per saldo dat je de enige partij bent welke gereduceerd wordt tot een marge-partij. Een conclusie waar het CDA niet meer omheen kan. Sterker: de vooruitzichten op verbetering zijn verder weg dan ooit. Daar waar de VVD en de PVV zich schijnbaar moeiteloos handhaven in de electorale gunst, ziet het CDA haar electoraat afkalven. En afkalven. En nogmaals afkalven.
Op 10 april 2010 voorspelde ik al dat de PVV nimmer de intentie had om anders dan als gedoogpartner haar medewerking te verlenen aan een minderheidsregering; de “wurgslang-variant”. Nu, welgeteld vijftien maanden later, is duidelijk dat de wurgslang zich met name uitgeleefd heeft op het CDA. De partij die willens en wetens de slang om haar eigen nek heeft gedrapeerd.
De overweging dat regeringsdeelname een betere optie zou zijn dan een plek in de oppositiebankjes is een miskleun van de eerste orde gebleken. Wat resteert is een partij in verwarring, zonder eigen daadkracht, gebrek aan visie en leiding. Verworden van een van de grote partijen tot een partij in de marge.
Quo vadis, CDA? Blijft u als een konijn zitten in de felle schijnwerpers van de VVD en de PVV zolang als de huidige regeerperiode duurt? Apathisch hagelschot op hagelschot incasserend in de wetenschap dat uw oorspronkelijk electoraat daarmee verder en verder uit het zicht verdwijnt? Met de kans dat er enkele kikkers uit uw kruiwagen springen?
Of kiest u voor beweging, de weg naar mogelijk electoraal herstel. distantieert u zich, in plaats van pogingen om mee te huilen met de wolven in het bos waar u zich mee heeft ingelaten. U weet als geen ander dat deze wolven uw geluid niet huilen. Bovendien huilen zij beter en overtuigender dan u. Hetgeen uw doelgroep maar al te duidelijk doorziet.
Tijd voor een eigen visie, herwonnen daadkracht. Uw doelgroep zou zich tenminste voor een deel weer in u herkennen. Wellicht niet van vandaag op morgen. Feit blijft, dat met de huidige boa om uw nek er zeker geen weg naar herstel lonkt. Integendeel.
Dus nogmaals: Quo vadis? De keuze is aan u. In de wetenschap dat de thans ingeslagen weg dood loopt. Krachtig leiderschap en moed zijn in deze een eerste vereiste. Angst de slechtste raadgever.