Het zoveelste top-overleg heeft vooralsnog niets opgeleverd. Oude wijn in oude zakken. Dat heeft niet gewerkt en niets wijst er op dat het nu wel zal werken.

 

De oude wijn heet vanaf nu “een intergouvernementeel verdrag”. Met de aantekening dat het Verenigd Koninkrijk niet mee doet. Om die reden wordt het Europese Verdrag niet gewijzigd. Daarmee is het automatisch straffen van landen als de begrotingsregels worden overtreden van de baan. De Europese Commissie zou die straffen moeten uitvoeren, maar juist daarvoor zou het Europese Verdrag moeten worden aangepast.

 

In het intergouvernementele verdrag beloven alle landen plechtig zich echt aan de begrotingsafspraken te houden. Overtredingen daarvan worden niet meer door de Commissie bestraft. In plaats daarvan zullen landen, wanneer een ander land de nieuwe regels overtreedt naar het Europese Hof moeten stappen. Ofwel, als Italië de regels aan z’n laars lapt kan Nederland de gang naar het hof maken; komt Duitsland een groter begrotingstekort beter uit, dan kan Portugal dat aanvechten.

 

Kortom: zelfs stringente overeenkomsten om toekomstige schuldencrises te voorkomen blijkt een onmogelijkheid. Nog afgezien van de vraag of deze door Duitsland en Nederland gewenste straffen zoden aan de dijk gezet zouden hebben. Straf is immers altijd mosterd na de maaltijd; het kwaad is al geschied. Straf impliceert eveneens een monetaire sanctie voor een land in monetaire moeilijkheden. Waarmee dat land nog eens extra de financiele modder in wordt gedrukt.

 

Daarnaast wordt op geen enkele wijze de kern van de huidige schuldencrisis aangepakt. Het probleem wordt door de ECB, het IMF en de EU simpelweg vooruit geschoven. Juist daarmee wordt op termijn het vertrouwen niet terug gewonnen, maar ondermijnd.

 

Er staat de EU, maar ook Rusland en de VS, een zeer zware recessie te wachten. Een zeer trieste constatering die de hopeloze verdeeldheid van de EU en de politiek nogmaals onderstreept.