In het Groenboek voor het Europese migratiebeleid van Eurocommissaris Cecilia Malmström is het migratiebeleid voor de komende jaren vastgelegd. De Europese Unie kan zich uitstekend vinden in de inhoud hiervan. Behalve Denemarken. Dit land heeft een zogenaamde “opt-out” bedongen. 

 

Na de recente Deense verkiezingen zijn de politieke bordjes daar stevig verhangen. In die mate dat deze opt-out niet meer past bij de huidige politieke machtsverhoudingen in Denemarken.

 

Het zou de Deense overheid dan ook meer dan sieren als ze dit relikwie van de voorgaande regering zo snel mogelijk aan de wilgen te hangen. Opt-outafspraken zijn immers in de grond van de zaak gewoonweg kunstmatige barsten binnen de Europese Unie die gebaat is met zoveel mogelijk uniformiteit.

 

Daarnaast gaat van opt-outafspraken een ongewenste precedentwerking uit; heb je er een, dan staat de deur open voor meerdere leden van de Europese Unie om eveens een dergelijke afspraak te bedingen met betrekking tot welk issue dan ook.

 

Een dergelijke ontwikkeling dient dan ook ik de kiem gesmoord te worden; De EU zou daar alleen maar hechter en uniformer van worden.

 

Om deze en om morele en ethische redenen zou Denemarken er goed aan doen op zo kort mogelijke termijn af te zien van genoemde bedongen opt-out.

 

Denemarken moet Nederland achterna en niet vice versa. De Europese Unie is gestoeld op uniformiteit. Opt-outafspraken verzwakken haar positie. Een positie die toch al zwaar onder vuur ligt op monetaire en overige gebieden.