Hollandsche Politiek

just another political blog

Monthly Archives: November 2011

Denemarken moet Nederland achterna

In het Groenboek voor het Europese migratiebeleid van Eurocommissaris Cecilia Malmström is het migratiebeleid voor de komende jaren vastgelegd. De Europese Unie kan zich uitstekend vinden in de inhoud hiervan. Behalve Denemarken. Dit land heeft een zogenaamde “opt-out” bedongen. 

 

Na de recente Deense verkiezingen zijn de politieke bordjes daar stevig verhangen. In die mate dat deze opt-out niet meer past bij de huidige politieke machtsverhoudingen in Denemarken.

 

Het zou de Deense overheid dan ook meer dan sieren als ze dit relikwie van de voorgaande regering zo snel mogelijk aan de wilgen te hangen. Opt-outafspraken zijn immers in de grond van de zaak gewoonweg kunstmatige barsten binnen de Europese Unie die gebaat is met zoveel mogelijk uniformiteit.

 

Daarnaast gaat van opt-outafspraken een ongewenste precedentwerking uit; heb je er een, dan staat de deur open voor meerdere leden van de Europese Unie om eveens een dergelijke afspraak te bedingen met betrekking tot welk issue dan ook.

 

Een dergelijke ontwikkeling dient dan ook ik de kiem gesmoord te worden; De EU zou daar alleen maar hechter en uniformer van worden.

 

Om deze en om morele en ethische redenen zou Denemarken er goed aan doen op zo kort mogelijke termijn af te zien van genoemde bedongen opt-out.

 

Denemarken moet Nederland achterna en niet vice versa. De Europese Unie is gestoeld op uniformiteit. Opt-outafspraken verzwakken haar positie. Een positie die toch al zwaar onder vuur ligt op monetaire en overige gebieden.

PVV speelt spelletjes met kabinet

PVV-leider Wilders is er niet op uit het kabinet op het spel te zetten, zo verklaarde hij vandaag aan nu.nl.

 

Wel wil hij ”het onderste uit de kan halen” om het geld bestemd voor ontwikkelingshulp als eerste aan te spreken als extra bezuinigingen nodig zijn. Dat klinkt leuk en aardig. In feite speelt de PVV niet meer dan spelletjes met het kabinet.

 

 

De goede lezer weet dat hier in feite gezegd wordt: “de PVV wilt nu het kabinet niet op het spel zetten”.

 

 

Wilders kiest zijn moment wanneer het hem uitkomt. Is het niet vandaag, dan morgen. Het kabinet doet er goed aan dit voortdurend voor ogen te houden.

 

 

De PVV speelt gewoon spelletjes met het kabinet, niet meer en niet minder.

Verhagen trekt te grote broek aan

Maxime Verhagen eist van de PVV haar dogma’s te laten varen. Daarmee trekt het CDA en het kabinet een veel te grote broek aan. Het CDA is niet in de positie eisen te stellen. Zeker nu niet.

 

In een interview met nu.nl eist  Verhagen van het CDA dat de PVV haar “dogma’s dient te laten varen”. Dit in het kader van een verwachte bezuinigingsronde voorjaar 2012 van circa 5 miljard euro en de recente mededeling van de PVV dat hiervoor de 4 miljard aan ontwikkelingshulp dient te worden aangewend. Dat laatste standpunt lijkt voor het CDA een onmogelijke eis.

 

Hiermee trekt Verhagen een veel te grote broek aan. Mede gezien de desastreuze neerwaartse tendens in de peilingen uitmondend in een schamele tien CDA-zetels enige dagen geleden heeft het CDA niets te eisen. Dat geldt eveneens voor het zittende kabinet.

 

De PVV zit althans momenteel in een onaantastbare zetel: hoog en stabiel in de peilingen, een Europadossier dat steeds meer aanhang krijgt. Plus een Kunduz-dossier dat begin 2012 weer uit de kast komt. Waar D66, GroenLinks en de ChristenUnie steun dienen te geven aan nog een bezuinigingsronde. Van de PVV zal deze steun niet komen.

 

Feitelijk komt het er op neer dat het CDA uiteindelijk haar knopen zal moeten tellen: slikken of stikken. De tijd van eisen stellen is voorbij. De opties die resteren zijn simpel: de ontwikkelingshulp opofferen of het kabinet laten vallen.

 

Ook van PVV-zijde zullen beide opties tegen het licht worden gehouden. De partij zal het CDA en daarmee het kabinet in een knelle wurggreep blijven houden en op het moment dat het haar schikt een definitieve keuze bepalen.

 

Resumerend: de PVV heeft vrijwel alle troeven in handen. De vraag is wanneer zij deze uitspeelt. Ook een hand vol troeven kan verkeerd worden uitgespeeld.


Update:

Extra bezuinigingen zijn mogelijk pas op z’n vroegst nodig in 2013 of 2014. ‘In 2012 zitten we nog redelijk veilig, daarna wordt het moeilijker als de economische situatie zo zorgwekkend blijft.’

Dat maakte minister Jan Kees de Jager (Financiën) vandaag duidelijk bij BNR Nieuwsradio.

 

En daarmee is Maxime Verhagen voorlopig! even uit de wind gezet, lijkt het.

Dion Graus wil Polizei dabei

Dion Graus heeft er schoon genoeg van. De duvel en zijn ouwe moer mogen te pas maar voornamelijk te onpas schrijven en publiceren wat ze maar willen. Het is mooi geweest met die persvrijheid. Presse Polizei dabei!

 

Heb je het voor elkaar gekregen dat drie verkeersbrigadiers, vier gepensioneerde dorpsbromsnorren met platte sabel en een aantal gepromoveerde parkeerwachten samen als Animal Cops Brigade alle poezen in nood uit Nederlandse bomen halen, is het weer niet goed.

 

In een Kamerdebat over de inspectie van de veesector kreeg Marcia Nieuwenhuis, publiciste voor De Pers, de de Grause wind stevig van voren. Ze had de euvele moed gehad ergens begin oktober 2011 terecht te publiceren dat de zogenoemde ‘animalcops’ alleen zullen worden ingezet bij mishandeling van huisdieren in plaats van dieren in de agrarische sector, waarvoor zij bedoeld waren.

 

Dat kwam hard aan bij Dion. Ondanks het gegeven dat het artikel van Nieuwenhuis grondig was gefundeerd middels de WOB, brieste Graus dat er aan de hufterigheid en schofterigheid paal en perk gesteld diende te worden: Perspolitie!

 

Herr Graus mochte ja Presse Polizei dabei! Op de keper beschouwd kan een normaal mens er eigenlijk alleen maar om schateren. Mocht Graus al niet de clown van de Tweede Kamer zijn, dan is hij nu toch een heel eind op weg. De goede man kan imiddels niet meer serieus genomen worden. Dus laten we dat dan ook vooral niet doen.

 

Grappige samenloop: de PVV staat nu juist een verruiming van de meningsvrijheid voor en eist op dit moment in het Europese Parlement dat de Europese Commissie een documentaire vrijgeeft.

 

Graus doet er beter aan zichzelf de mond te snoeren. Dat gaat hem in commissies al behoorlijk goed af is onlangs gebleken. Gerechtvaardigde zelfcensuur is verre te prefereren boven idioterie als Presse Polizei.

 

Ondertussen loopt de Spaanse Yield op naar 7%. Da’s ernstigere en gevaarlijkere koek. Er zal wel weer geschreeuwd worden dat de ECB weer eens moet handelen. “Window dressing” heet dat in goed Spaans.

Opsplitsing euro zone onderzocht

Duitsland en Frankrijk bespreken opsplitsing van de euro zone. Zo meldt Reuters vandaag.

 

In grote lijnen is de bedoeling van deze besprekingen om het euro-blok grondig te herstructureren: sterke economisch geintegreerde landen delen en voeren de euro. De overigen vallen gewoonweg af.

 

Alhoewel het tot op heden tot verkennende besprekingen en overleg blijft is de discussie zelf al een teken aan de wand.

 

Leest u het volledige (Engelstalige) artikel bij Reuters.

IMF ontmaskerd als politieke speelbal

Wanneer een instituut als het IMF al niet meer vertrouwd kan worden is het triest gesteld op internationaal monetair gebied. En dat blijkt inmiddels het geval.

 

Economen binnen het IMF wisten al ruim twee jaar geleden dat Griekenland praktisch failliet was, maar onder druk van Griekse functionarissen kwamen hun waarschuwingen niet in een officieel IMF-rapport te staan. Lees de New York Times van 5 november 2011 er op na.

 

Bob Traa, een van de schrijvers van het rapport, schreef kort daarna een nieuwe die vernietigend was voor Griekenland. “Als Griekenland een bedrijf zou zijn, was het failliet”, schreef hij. Ook waarschuwde hij dat de Griekse problemen rampzalige gevolgen zouden kunnen hebben voor de rest van Europa.

 

Ondanks Grieks protest werd dit laatste rapport wel integraal in de openbaarheid gebracht. De toenmalige ECB-president Trichet nam in al zijn wijsheid het rapport niet serieus.

 

Hiermee is het IMF ontmaskerd als niet meer of minder dan een speelbal van de politiek. Als Griekenland het IMF kan manipuleren, kan in principe ieder land een en hetzelfde. Daarmee heeft de betrouwbaarheid van het IMF meer dan een stevige knauw gekregen.

 

Terecht wantrouwen verspreidt zich als een olievlek. De vraag rijst welke instantie vandaag de dag nog welk als betrouwbaar kan worden aangemerkt. Een ontwikkeling die nationaal, Europees en mondiaal grote schade aan kan richten.

 

 

Uitstel executie voor Griekenland

Nu Papandreou een vertrouwensstemming in het parlement heeft overleefd is de kou bepaald nog niet uit de lucht. Voorlopig is er slechts uitstel van executie gewonnen. Wellicht dat een gecontroleerd deficit uiteindelijk tot de mogelijkheden gaat behoren. Dat is winst, maar een faillissement van Griekenland blijft onvermijdelijk.

 

Vervroegde verkiezingen zijn niet aan de orde; de enige weg om uit de problemen te komen, is dat er een regering van nationale eenheid komt, zei de Griekse premier. Zaterdag gaat hij in overleg met de Griekse president over mogelijke coalities.

 

Helaas raakt ook dit de kern van de zaak niet zoals ik al eerder schreef. Uiteindelijk “valt een kei niet te villen” zoals een Belgische econoom het onlangs treffend omschreef. Griekenland is uiteindelijk niet te redden.

 

Dat Moody’s de kredietwaardigheid van Cyprus inmiddels verlaagd heeft tot vrijwel de junk-status was te verwachten gezien de nauwe verbondenheid met Griekenland. Ook Cyprus zal terug moeten vallen op het Europese noodfonds.

 

Italie is en blijft met haar onmetelijke staatsschuld het grootste gevaar voor de Europese Unie en de euro. Onder curatele van het IMF. Dat lijkt mooi en aardig, maar uiteindelijk ligt de beslissingsbevoegdheid bij de Italiaanse regering en volksvertegenwoordiging zelf. De impact van het IMF mag dan ook niet overschat worden.

 

De Nederlandse Bank (DNB) stelde al dat ophoging van het noodfonds tot 1000 miljard euro, onvoldoende is om besmetting van grote economieën te voorkomen. Om de financieringslast van Italië en Spanje van de komende twee jaar volledig te kunnen dragen is er tenminste 1500 miljard euro nodig. Let wel: voor een periode van slechts twee jaar!

Uitstel van executie voor Griekenland en de strop hangt klaar voor Italie. Het voorkomen van “besmetting van grote economieën” lijkt meer en meer een eufemisme te worden.

Griekse kabinet steunt referendum

Het Griekse kabinet steunt de plannen van premier George Papandreou om een referendum te houden over steun vanuit de EU en een reddingspakket voor de euro. Dat zei een regeringswoordvoerder na afloop van lang crisisberaad. Dat moet zo snel mogelijk worden gehouden nadat de voorwaarden duidelijk zijn van de reddingsplannen.

De financieele wereld staat uiteraard op zijn kop. Het IMF zal zich twee- nee, driemaal bedenken een volgende tranche van 8 miljard euro te betalen. Nu zestig procent van de Grieken volgens peilingen een hardgrondig “nee” zullen zeggen tegen steun vanuit de EU en een reddingspakket voor de euro is een ongecontroleerd faillisement van Griekenland vrijwel onafwendbaar.

De kans op het gevreesde domino-effect wordt daarmee bijzonder groot. Italie zal ondanks alle mooie beloftes van Berlusconi de eerste kandidaat zijn om het Griekse scenario: deficit – te volgen. Spanje, Ierland staan daarna in het rijtje dominostenen.

Op 27 oktober schreef ik al dat het eurocrisis-akkoord niets op levert en er slechts “tijd gekocht” wordt. Zoals het er nu uitziet blijft er ook van die gekochte tijd weinig tot niets over.

De vooruitzichten op korte en langere termijn zullen desastreus zijn. Niet alleen voor Griekenland, Italie, Spanje en Ierland; voor heel Europa en zelfs op mondiaal niveau. Het kapitaal dat hiermee verloren dreigt te gaan is onmetelijk van omvang. Zware recessie(s), beurskrach, fors groeiende inflatie zijn doembeelden die werkelijkheid lijken te worden. Uiteindelijk zal iedere burger zwaar getroffen worden.

U noemt mij wellicht een ras-pessimist. Welnu: volgt u de Amerikaanse en Europese beurskoerzen vandaag eens om te beginnen. Het bovenstaande is naar mijn mening een reeele visie. Ik wens ons allen sterkte in de komende reeks van jaren.

Geen verblijfsvergunning voor Mauro

Een meerderheid van de Tweede Kamer heeft vanmiddag twee moties over een verblijfsvergunning van de jonge Angolees Mauro Manuel verworpen. Met dank aan het CDA. Nederlandse medemenselijkheid is tot een absoluut dieptepunt gedaald binnen ons politiek bestel.

Een motie om Mauro in Nederland te laten blijven in afwachting van een studievisum werd niet in stemming gebracht maar komt waarschijnlijk volgende week aan de orde. Hoogstwaarschijnlijk is er voor deze motie wel een Kamermeerderheid omdat regeringspartij CDA ook voor is. Da’s allemaal voor de buhne.

 

De CDA-slappe-knietjes-leden Ad Koppejan en Kathleen Ferrier stemden in lijn met hun fractie tegen de moties. Koppejan liet weten blij te zijn dat binnen zijn partij steun is voor de motie over het studievisum. “Hier staat een gelukkige christendemocraat.” Juist. Als Koppejan en Ferrier staan voor de “christendemocratie”, dan dient de definitie daarvan snel herschreven te worden. Met christelijkheid heeft het inmiddels niets meer te maken.

 

Mauro zelf liet weten het besluit in de Tweede Kamer ‘heel erg jammer’ te vinden. Hij zei dat in een korte reactie, waarna hij snel het Tweede Kamergebouw verliet.

 

En nog steeds vraagt de Haagse politieke kliek zich af hoe het in vredesnaam mogelijk is dat er totale vervreemding tussen kiezer en politiek Den Haag bestaat. Welnu dames en heren: het politieke spel en belang telt voor u zwaarder dan het belang van de burger. Dat mag slachtoffers kosten. Zoals in dit geval Mauro.

Stop the Persecution of Ashraf Abu Rahmah

Nederland is terecht gefocussed op Mauro. De wereld is echter groter; ook mensen als Ashraf Abu Rahmah verdient aandacht, steun en hulp.

 

Ashraf Abu Rahmah, a Palestinian grassroots activist from the village of Bil’in was arrested a few days ago during a demonstration in his village. His detention was extended indefinitely by a military judge last Thursday, despite clear evidence that his acts were entirely peaceful.

 

See here for more background on his case.

 

Niet alleen Mauro verdient alle aandacht, steun en hulp die echt nodig is. De menselijke maat is uiteindelijk waar wij allemaal op drijven. Mensen staan niet in dienst van wetgeving. In tegendeel: wetgeving staat in dienst van de mens. Zodra dit uitgangspunt met voeten wordt getreden is er iets grondig mis. Of het nu om Mauro gaat of in dit geval om iemand waar u nooit van gehoord heeft.

 

Het gaat hier niet om politieke voorkeur; het gaat om mensen. klick dat laatste link aan hierboven. Daarna is het aan u. Mijn email is in ieder geval verzonden.