Hollandsche Politiek

just another political blog

Monthly Archives: April 2010

PVV, de agenda van Islamofobie en Nationalisme

De PVV heeft bij monde van Geert Wilders vandaag haar verkiezingsprogramma gepresenteerd onder de pakkende titel “‘De agenda voor hoop en optimisme”. Bij nadere beschouwing dekt slogan “De agenda voor Islamofobie en Nationalisme” de lading aanzienlijk beter.

De Hollandsche vlag van de PVV dekt bij nadere beschouwing bepaald niet de lading: hoop en optimisme is ver te zoeken. Integendeel: angst, islamafobie en verregaand nationalisme kenmerken het overigens niet door het CPB doorberekende programma. In vogelvlucht enkele in het oog springende door de PVV aangeboden oplossingen:

1. Etnische registratie van iedereen. Inclusief vermelding “Antilliaan”.
“Iedereen” impliceert vanzelfsprekend veel meer dan “Antilliaan”. Het opdelen van de Nederlandse bevolking naar etnische afkomst heeft simpelweg geen enkele toegevoegde waarde op welke wijze dan ook. Conclusie: het betreft hier niet meer of minder dan pure stigmatisering. Een abjecte maatregel welke niet alleen de maatschappelijke coherentie ondergraaft, doch tevens connotaties oproept.

2. Heropvoedingskampen
In onder meer de Verenigde Staten zijn met deze maatregel ervaringen opgedaan. Uit onderzoeken is gebleken dat de resultaten te verwaarlozen zijn. Afgezien van dit gegeven horen dit soort pseudo-oplossingen niet thuis in een samenleving als de onze. Het Nederlandse strafrecht is en dient de basis te zijn voor welke vorm van strafmaten dan ook. Conclusie: een pseudo-oplossing zonder enige rechtsgrond en mogelijk resultaat. Gebakken lucht zo u wilt.

3. De Islam is vooral een politieke ideologie en kan dus op geen enkele manier aanspraak maken op de voorrechten van een godsdienst.
Oude wijn in oude PVV-zakken. De Nederlandse grondwet is overduidelijk wat dit uitgekauwde onderwerp betreft. Ook de PVV kan daar niet omheen. Conclusie: wellicht aardig als borrelpraat in de kroeg ingeval van langdurige stilte. Ver van de realiteit.

4. Verbied de boerka en de Koran, belast hoofddoekjes.
Klaarblijkelijk is de “kopvoddentaks” nog niet begraven, de Koran nog steeds veroordeeld tot boekverbranding. Conclusie: De Islamofobe teneur krijgt voor zover nog nodig steeds duidelijker vorm.

5. Registratie van dubbele nationaliteiten.
Meer van hetzelfde. Zie mijn commentaar onder 1. hierboven.

6. Geen mensen met een dubbele nationaliteit in regering, parlement, Provinciale Staten, gemeenteraden en bepaalde overheidsfuncties.
Een discriminatoir voorstel van de eerste orde waarmee een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking buiten de samenleving wordt gesteld. Punt 1. en punt 5. bovenvernoemd krijgen hiermee daadwerkelijk praktische inhoud. Conclusie: een voorstel Nederland onwaardig. Plaatsvervangende schaamte is hier meer dan gepast. De PVV fungeert eens temeer als splijtzwam en werpt cohesie en wederzijds respect verre van zich.

7. Stoppen re-integratie, het werkt niet en kost miljarden.
Een maatregel welke niet meer of minder kan beogen groepen direct en op termijn te isoleren van de Nederlandse samenleving. Hetgeen vanuit PVV-optiek niet anders dan kan leiden tot een grotere groep mensen welke het predikaat “ongewenst” opgeplakt zullen krijgen. Conclusie: verwerpelijke en sociaal-schadelijke maatregel.

8. Geen uitkering voor boerkadraagsters of mensen die slecht Nederlands spreken.
Het net sluit zich meer en meer. Wederom het sociaal isoleren en maatschappelijk straffen op grond van…klederdracht???

9. Stop islamisering in de zorg, stop voortrekken allochtonen en illegalen.
Islam, allochtonen en illegalen worden gemakshalve op een grote “PVV-hoop” gegooid. Wat vervolgens deze kretologie exact inhoud blijft onduidelijk en op geen enkele wijze onderbouwd. Conclusie: anticiperen op onderbuikgevoelens.

10. Strijd tegen Islam moet het kernpunt van ons buitenlands politiek beleid worden.
Tunnelvisie ten top. Nederlandse buitenlandse politiek heeft een scala van andere, zwaarwegendere kernpunten welke prioriteit hebben boven deze op pure angst gebaseerde stellingname.

Bovenstaand een willekeurige greep uit het PVV-programma. De lijst kan zonder moeite worden aangevuld. Mocht u het programma eens door willen lezen, dan kunt u hier terecht.

Wat biedt het PVV-programma daarnaast? 10.000 extra politie-agenten en extra zorg. Plus een marginaal belastingvoordeel in schijf II. Inderdaad: met dit totaalpakket biedt de PVV de kiezer alle oplossingen aan om sociaal en economisch het tij te doen keren, nietwaar? Helaas. De constatering is op zijn plaats dat zulks verre van het geval is.

Tenslotte. Geert Wilders benadrukte in zijn presentatie vele keren niet vies te zijn van een “gedoogrol” ingeval de PVV geen onderdeel zal vormen van de komende regereringscoalitie. Dit sluit wonderwel aan bij mijn eerdere publicatie dat de PVV niet wil regeren. Het lijkt er meer en meer op, dat die optie de enige is welke de PVV uiteindelijk nog rest.

Paul Wilders

De PVV wilt niet regeren

Anders dan door velen wordt verondersteld is het nooit de bedoeling geweest van de PVV om daadwerkelijk te gaan regeren. Althans niet na de eerstvolgende Tweede Kamer-verkiezingen. De daadwerkelijke strategie is niet meer of minder dan de “boa constrictor-variant”. Een minderheidskabinet met gedoogsteun van de PVV.

Wilders zelf lichtte al een tipje van deze sluier op in het interview van 13 januari 2010 in de Elsevier. Daarin gaf hij omonwonden aan gedoogsteun te willen verlenen aan een minderheidskabinet bestaande uit CDA en VVD. Vanzelfsprekend met de toevoeging dat de PVV zelf graag mee zou willen regeren. Dat laatste slechts omwille van een zo groot mogelijk electoraal gewin. Waarmee de wurgkracht van de PVV alleen maar zou toenemen. Nu duidelijk is dat de PVV onverkort vasthoudt aan haar laatste kroonjuweel – handhaving van de huidige AOW-leeftijd heeft zij zichzelf doelbewust buiten de orde geplaatst. Wat Wilders voor de buhne ook moge beweren.

Mijn overtuiging dat het de PVV nooit te doen is geweest om te participeren in een regeringscoalitie publiceerde ik al op 28 februari 2010. In de tussentijd worden de contouren van het politieke landschap steeds duidelijker. De daadwerkelijke agenda van de PVV tekent zich eveneens scherper en scherper af. Zetten we de meest relevante constateringen eens op een rijtje.

Op de eerste plaats lijken de kaarten in grote lijnen wel geschud. Een viertal partijen schurken wat electoraal succes betreft tegen elkaar aan; De Partij van de Arbeid, het CDA, de VVD en de PVV.

Op de tweede plaats: Welke partij de grootste wordt alsmede eventuele onderlinge verschuivingen er nog plaats gaan vinden doet er vanuit PVV-optiek niet bijzonder veel toe. De scherp aangezette contrasten tussen bijvoorbeeld PvdA en VVD, het oud zeer tussen CDA en PvdA, de electorale terugtocht van D66; veel zoniet alles wijst er op de mogelijkheid dat een meerderheids-regeringscoalitie zoniet onmogelijk, dan toch een bijzonder moeilijke zaak zal worden. Natuurlijk worden de diverse soepen niet zo heet gegeten als thans opgediend. De hakken zijn daarentegen ditmaal ongekend stevig in het zand gezet. Met als gevolg dat wisselgeld beperkt en duur is.

Ten derde: de PVV kan het zich niet veroorloven om voor de zoveelste keer water bij haar al zo sterk verdunde wijn te doen. De geloofwaardigheid is bij een aanzienlijk deel van de potentieele PVV-aanhang al aan aanzienlijke erosie onderhevig. Het AOW-standpunt kan derhalve gewoonweg niet geofferd worden.

De conclusie van het bovenstaande is voor de goede verstaander duidelijk. De PVV wenste en wenst niet te regeren. Althans: niet op actief-participerende wijze. De kaarten zijn daarentegen gezet op het Deense model die ik duidelijkheidshalve omschrijf als de “boa constrictor variant”. Het passief-participerende mee-regeren.

Wellicht zult u na het lezen van het bovenstaande uw hoofd schudden, in de overtuiging dat deze PVV-strategie weliswaar een aardige theoretische beschouwing is maar niet meer dan dat. De praktijk zal in uw optiek er zonder enige twijfel anders uit gaan zien. CDA, VVD en toch zeker PvdA zullen zich toch nooit en te nimmer in de houdgreep laten nemen van de PVV?

Vanzelfsprekend zit geen enkel mogelijk minderheidskabinet te wachten op een wurg-scenario als geschetst. Daar staat tegenover dat de kans op het vormen van een meerderheidscoalitie een bijzonder langdurige, uitermatie moeizame en ultimo wellicht onmogelijke opgave kan blijken. Mocht dat laatste het geval zijn, dan blijven er weinig opties over.

En zo zou het zomaar kunnen, dat de PVV die coalitiedeelname niet op de agenda heeft staan uiteindelijk toch regeert. Op het eerste zicht een contradictio in terminis. Bij nadere beschouwing een blauwdruk welke niet achteloos terzijde mag en kan worden geschoven.

Paul Wilders

De PVV rekent ons voortijdig rijk

De immigratie van niet-westerse allochtonen naar Nederland kost de samenleving tussen de zes en tien miljard euro. Dat blijkt volgens PVV-leider Geert Wilders uit voorlopige resultaten van een onderzoek van het economisch onderzoeksbureau Nyfer.

Een migrant kost de belastingbetaler per saldo enkele tonnen, zegt Wilders. De PVV, die Nyfer om het onderzoek had gevraagd, ziet hierin een bevestiging van de wens on massa-immigratie een halt toe te roepen en spreekt en passant over een bedrag van zes miljard tot tien miljard.

Er dienen bij Wilders’ slogan echter een veelheid van voorbehouden te worden gemaakt.

Ten eerste stelt in het de jaren negentig door oud-LPF minister Eduard Bomhof opgerichte Nyfer terecht dat het hier een grove schatting van Wilders zelf betreft:

“Nyfer vindt het vervelend dat de gegevens naar buiten zijn gekomen. Het instituut zegt nog volop bezig te zijn met het onderzoek en gaat ervan uit dat Wilders zelf een grove schatting heeft gemaakt.”

Onzorgvuldige spreken voor de beurt derhalve. Op grove eigen schattingen kan niemand bouwen.

Ten tweede: onbeantwoorde maar zeer relevante vragen worden niet aan de orde gesteld: hoe verhouden zich de vooronderstelde cijfers zich met “wel-westerse” immigranten? Over welke tijdspanne wordt hier gesproken in jaren gemeten? Wat is de exacte vraagstelling van de PVV aan Nyfer geweest?

Slechts volledige openbaarmaking van zowel exacte vraagstelling door de PVV alsmede het definitieve rapport kunnen op beide vragen daadwerkelijk uitsluitsel geven.

Ten derde: Het asiel en immigratiebeleid wordt overgedragen aan de Europese Unie. Het is derhalve zeer de vraag of beslissingen genomen op lokaal Nederlands niveau daadwerkelijk van invloed zullen zijn. Zij het niet nu, dan toch binnen afzienbare termijn. Nuttig en noodzakelijk leesvoer treft u onder meer hier: asiel en migratiebeleid alsmede vrij verkeer van personen, asielbeleid, immigratie.

Er resteert derhalve slechts een enkele conclusie op dit moment: de PVV rekent ons voortijdig rijk. De strategie van Geert Wilders om het verkiezingsprogramma van de PVV gedoseerd in de openbaarheid te brengen heeft zich tot op heden tegen hem gekeerd.

Het voortijdig naar buiten treden met een rapport gebaseerd op grove schattingen in combinatie met de op stapel staande wetgeving door de Europese Unie welke Nederlandse besluitvorming teniet kan doen is niet alleen demagogisch, ontoereikend onderbouwd en voorbijgaand aan komende Europese wetgeving. Het tekent eens temeer de klaarblijkelijke wanhoop binnen de PVV.
Geconfronteerd met de rake klappen die zich electoraal aftekenen voelt zij zich gedwongen te snel en te onzorgvuldig een poging te doen om een halt toe te roepen aan de neerwaartse spiraal. Dat mag dan op het eerste zicht goed over kunnen komen; op termijn kan ook nu weer een en ander als een boemerang werken.

Paul Wilders

De PVV is here to stay

De PVV is here tot stay. Deze constatering kan het hart van de PVV-aanhangers mogelijk doen juichen en gefronste wenkbrauwen veroorzaken bij rabiate PVV-haters. Geen van beide reacties doet ook maar een enkele jota af van het onweerlegbare gegeven dat de PVV bestaat en niets er op wijst dat dit in de nabije toekomst zal veranderen.

Het gaat niet goed met de PVV. Althans: als de structureel lijkende terugval in de veelheid van peilingen bewaarheid gaan worden. De rekening wordt uitendelijk pas echt opgemaakt zodra de komende Tweede Kamer-verkiezingen achter de rug zijn. Wat deze uitkomst ook moge zijn, zoveel staat wel vast: de club van Geert Wilders zal een niet te onderschatten vertegenwoording in de Tweede Kamer realiseren. Pardoes een zetel of vier erbij is een winst die dicht tegen de vijftig procent bedraagt. Waarmee ze zich tenminste schaart tussen de middelgrote partijen in de Kamer. Genoemde vier zetels zijn natuurlijk puur arbitrair. Een zetel of tien+ behoort ook tot de mogelijkheden.

Voor de goede orde: of de PVV al dan niet gaat participeren in het volgende kabinet is nu eens geen onderwerp van gesprek. Wat dan wel? Kort maar krachtig: het bestaansrecht van de PVV.

Rabiate tegenstanders zien in hun dromen de PVV dat deze club na de verkiezingen van de politieke landkaart gevaagd zal zijn. Of op zijn minst is gereduceerd tot een partij in de schimmige marge van het politieke toneel. Laat mij deze groep op ruwe wijze wakker maken: hun droom zal niet uitkomen. Leer er mee te leven.

In het leven van alledag zijn er diverse platformen te vinden welke een en hetzelfde beeld tonen met hun eigen specifieke publiek. Op de digitale snelweg zijn daar bijvoorbeeld geenstijl.nl. De aangewezen verzamelplaats voor uit-de-korte-broek-gegroeide Donald Duck-lezers waar zo ongeveer een derde aangeeft op de PVV te gaan stemmen. Begrijpt u mij goed; ik heb in het geheel geen problemen met noch het aloude weekblad Donald Duck, haar lezerspubliek, noch de gekozen hangplek. Anderen voelen zich op hun beurt meer thuis op bijvoorbeeld nu.nl waarvan de makers al eens mededeelden “Zeeman nieuws” aan te bieden. Ook hier geldt: niets tegen Zeeman. Ook ik koop er zo nu en dan snelslijtende sokken. Willekeurige voorbeelden, niet meer en niet minder.

Wat valt er te leren uit het bestaan van bovenvermelde platformen en ontelbare anderen, digitaal of niet, meer of minder “uitgesproken” in grotendeels dezelfde mening over de PVV?

Niet meer of minder dan de PVV bestaansrecht heeft. De oorzaak van dit bestaansrecht kan op verschillende manieren geduid worden. Ikzelf gaf daar al een aanzet toe. Anderen op hun beurt hebben eenzelfde poging gewaagd. Zo varieert het scala van “identiteitsverlies” tot “boosheid” en bijvoorbeeld “eeuwigdurend structureel ongenoegen”. Of een mixture van (mogelijke) oorzaken.

De aangevoerde redenen kunnen hout snijden of niet. Feit blijft dat het zich laat aanzien dat er in de Nederlandse samenleving oorzaken bestaan. Daar kan en mag eenvoudigweg niet aan voorbij worden gegaan, laat staan gebagateliseerd worden. Kortweg: de PVV-adept dient serieus genomen te worden en niet op voorhand te worden gebrandmerkt als zijnde: dom, zonder inzicht, fascistisch – de rij is net zo lang als u deze zelf wenst te maken. Naar mijn mening zijn er ongetwijfeld personen en groepen die daadwerkelijk aan den lijve last ondervinden aan asociaal buiten alle perken gaand gedrag van bijvoorbeeld allochtone raddraaiers. Die eersten dienen niet gefrusteerd te worden door ze weg te zetten. Integendeel. Zelfs de eeuwige groep die in welk tijdsbeeld dan ook de een structureel ongenoegen voelt en uitdraagt dient serieus genomen te worden.

Er is per saldo geen enkel bezwaar tegen het feit dat ontevreden burgers hun stem verheffen. De samenleving en de politiek dient deze signalen op te pakken en een samenhangend coherent antwoord te formuleren in woord en bovenal in daad. U en ik dragen daar verantwoordelijkheid voor. De politiek op alle niveau’s draagt daar verantwoordelijkheid voor.

Juist hier begint het te wrikken. U hoort mij niet zeggen dat we terug moeten naar de benepen jaren waarin sociale controle als een sociaal harnas beperkingen oplegde. Wel durf ik te stellen dat het ontstane totaal onverschillige “laissez faire” dat sluipenderwijs de overhand heeft genomen een tenminste zo hoge prijs heeft gevraagd en nog steeds vraagt. Ergo: elkaar aanspreken en sociaal corrigeren op volstrekt ontoelaatbaar gedrag dient de normaal aanvaardbare norm te worden. Dat is aan u en mij: de samenleving.

De politiek op haar beurt heeft de verantwoordelijkheid om tenminste de samenleving de practische mogelijkheden te bieden om zichzelf sociaal te corrigeren. Daar heeft ze een scala aan mogelijkheden voor die gebed kunnen worden in wetgeving en de daadwerkelijke uitvoering daarvan. Daarnaast mag en moet de overheid en de politiek ten alle tijde voeling hebben en houden met datgene wat ze vertegenwoordigen: de Nederlandse bevolking. Op haar beurt heeft ze hier de bal laten vallen. Juist in tijden van sociale en economische onrust komt een dergelijk falen genadeloos aan het daglicht. Of dit manco inherent is aan de wellicht achterhaalde politieke structuur of niet: dit falen openbaart zich momenteel op schrijnende wijze.

Zie hierboven de componenten die de voorwaarden scheppen tot de opkomst en groei van de PVV. Alsmede de reden waarom de PVV here is to stay. Als Wilders cum suis zich beperkt hadden tot de sociaal uiterst zinvolle functie van het aan de kaak stellen van genoemde componenten inclusief de haar eigen rethoriek zou er in beginsel weinig aan- of op te merken geweest zijn op de PVV.

Het evident kwalijke en uiterst teleurstellende is de door de PVV gemiste kans om daadwerkelijk een positieve rol te spelen op de buhne van de Nederlandse politiek. Door aan genoemde twee componenten een uiterst giftige derde component toe te voegen in de vorm van Islamafobie uitmondend in het middeleeuws tot de brandstapel veroordelen van de Islamitische Nederlandse bevolking wordt willens en wetens een hoog-explosief mengsel gebrouwen. Waarmee het constructief aanpakken van de eerstgenoemde twee componenten volledig teniet wordt gedaan en er slechts olie gegooid wordt op een vuur. De brandweerman wordt – met de blusspuit in de hand – een pyromaan.

Levert dit de brandweerman voordeel op? Zonder enige twijfel. Gefrustreerd door het uitblijven van daadwerkelijke antwoorden van de “zittende politiek” en een samenleving die “laissez faire” in het vaandel heeft staan wordt de olie die de brandgast spuit aangezien voor water. En de brandgast als de enige tussen collega’s die daadwerkelijk blust.

Dat in de praktijk het vuur aanwakkert en kans niet ondenkbeeldig is dat ook have en goed van de applaudiserende omstanders in vlammen op gaat, wordt door zo’n vijftien tot twintig procent van de Nederlandse kiezer niet als optie ervaren. Alhoewel de PVV de gemeenschap op deze wijze het tegendeel van een dienst bewijst, wordt er garen mee gesponnen.

Zoals gezegd: de PVV is here to stay.

Paul Wilders

PVV begraaft ook boerkaverbod

Het wetsvoorstel van de Partij voor de Vrijheid (PVV) voor een boerkaverbod lijkt een stille dood gestorven. Het voorstel, dat medio 2007 bij de Tweede Kamer is ingediend, wacht al twee jaar op verdere behandeling. Oorzaak: de PVV heeft schriftelijke vragen van andere fracties nog steeds niet beantwoord.

Of de PVV de behandeling nog wil doorzetten, is onduidelijk. De indieners Geert Wilders en Sietse Fritsma hebben de afgelopen dagen niet gereageerd op herhaaldelijke verzoeken van het Parool om opheldering.

PvdA-kamerlid Staf Depla, die het wetsvoorstel destijds namens de PvdA behandelde, vindt het vreemd dat de PVV er niets meer mee heeft gedaan. ”Als Kamerlid moet je niet alleen praten, je moet ook wat dóen.”

D66-leider Alexander Pechtold is niet verrast: ”Ik heb de sterke indruk dat het Wilders niet om de principes gaat, maar puur om het choqueren en polariseren.”

Na de offering van het hoofddoekjesverbod kan niet anders geconcludeerd worden dat nog een kroonjuweel door de PVV een geruisloze begrafenis ten deel valt. Daar waar het hoofddoekjesverbod nog als een hardhandig breekijzer fungeerde bij de lokale gemeenteraadsverkiezingen in Den Haag en Almere is roept deze stille teraardebestelling als schril contrast vragen op.

Waarom wordt geruisloos afstand gedaan van een kroonjuweel? Standvastigheid kan de PVV inmiddels niet meer worden toegedicht, zoveel lijkt wel zeker. Op deze wijze komt de bodem van de PVV-schatkist langzaam maar zeker in het zicht. Waarmee tevens een gebrek aan mogelijk politiek wisselgeld een feit wordt. Eigenaardig, daar iedere politieke partij als regel tenminste een aantal “uitruil-opties” in de mouw houdt met het oog op mogelijke coalitiegesprekken. Hoe dan ook, principieel kan een en ander niet genoemd worden.

Eens temeer lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat het de PVV uiteindelijk niet gaat om daadwerkelijke regeringsdeelname. Althans niet vanaf 2010. Zoals al in een zeer vroeg stadium gesteld, is het beoogde scenario om bij de eerstvolgende Tweede Kamerverkiezingen met veel tromgeroffel (“ze moeten ons niet”) doelbewust de oppositie op te zoeken meer en meer reeel. Een dergelijke keuze is bepaald niet zonder gevaren voor de PVV.

Speculeren op een groeiende electorale aanhang vanuit de oppositiebankjes om daar op termijn de vruchten van te plukken gaat samen met het gevaar dat de de potentieele PVV-kiezer zich op termijn teleurgesteld heeft afgewend. Kortom: balanceren op een verdacht slap en dun koord. De geschiedenis wijst uit dat zelfs de meest geoefende acrobaat de balans kan verliezen. Een vangnet is dan geen overbodige luxe. De vraag is, of het vangnet van de PVV in zo’n geval sterk genoeg zal blijken.

Paul Wilders

Geert Wilders laat het doek vallen

Met de PVV valt best nog te praten over het hoofddoekjesverbod voor gemeentelijke en gesubsidieerde instellingen. ”Het is voor ons een belangrijk punt, maar geen breekpunt”, stelde partijleider Geert Wilders vrijdag.

Tijdens de moeizame collegeonderhandelingen in Den Haag en Almere is volgens hem het beeld ontstaan dat de PVV niet wil regeren en dat de partij haar bestuurlijke verantwoordelijkheid ontloopt door koste wat het kost vast te houden aan het hoofddoekjesverbod. ”Ik wil heel graag dat dat beeld verdwijnt, want het is echt niet waar. We willen besturen, landelijk maar ook in Almere. Ik heb maar één breekpunt genoemd: de AOW.”

Met zijn uitspraak over het hoofddoekjesverbod wil Wilders vooral aan de partijen in Almere een politiek signaal geven dat de PVV op dat punt wil bewegen, als de partij er maar andere belangrijke punten voor terugkrijgt. ”Ik denk dat dat geen onredelijk verzoek is.” Andere partijen moeten de PVV dan tegemoetkomen op zaken als veiligheid, zoals de aanpak van criminaliteit en in het bijzonder Marokkaanse probleemjongeren, en het tegengaan van de islamisering. De PVV in Almere pleit onder meer voor de inzet van stadscommando’s.

”Mijn boodschap is dat we in Almere bestuursverantwoordelijkheid willen dragen. Uiteindelijk zal en kan ons hoofddoekjesstandpunt geen breekpunt zijn”, zegt Wilders, die erop wijst dat hij ook nooit heeft gezegd dat dit een breekpunt zou zijn.

Lees het hele artikel hier.

Het moge duidelijke zijn dat de onlangs alhier vernoemde cruciale inschattingsfout en de gevolgen daarvan luid en duidelijk over zijn gekomen bij de PVV. Dermate duidelijk, dat een ouderwetse u-bocht noodzakelijk wordt geacht om erger te voorkomen. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald – een oude Nederlandse uitdrukking die hier van toepassing lijkt.

“lijkt” is wellicht het toepasselijke woord hier. Het is immers zeer de vraag of de draai waarmee de in eerste instantie met hand en tand vastgehouden stellingname welke nu min of meer zonder slag of stoot bij het grof vuil wordt gezet door de (potentieele) PVV-aanhang op prijs wordt gesteld. Het ligt tenminste voor de hand dat een aanzienlijk deel van deze aanhang deze vorm van paniekvoetbal zien voor wat ze waard is en daarenboven terecht ernstig gaan twijfelen aan de standvastigheid welke ze tot op heden aan de PVV toe hebben gedicht. Men hoeft bepaald geen Einstein te zijn om dwars door de uitspraken van Wilders als hierboven aangehaald heen te kijken en tot de enig mogelijke slotsom te komen dat hier op neerkomt op gewoon ouderwets politiek gedraai. Een eye opener waar niet aan voorbij kan worden gegaan, of men het nu wil of niet.

Paniekvoetbal heeft nooit tot resultaat geleid. Het ligt dan ook niet in de rede om te verwachten dat we hier te maken zullen hebben met de uitzondering op de regel. Sterker nog: dit gedraai kan zeer wel contraproductief uitpakken voor de PVV. Welk “ijzeren standpunt” volgt op het slachtblok mag met recht worden afgevraagd. Op korte termijn kan wellicht een (klein) deel van de vertrokken aanhang worden terug gehaald op het oude PPV-nest. Daar staat tegenover de aanzienlijk aannemelijkere verwachting dat een nog groter deel van de thans nog getrouwen de spreekwoordelijke pijp aan Maarten geven. Kiezers – van welke stroming dan ook – wensen zekerheid en geen willekeur. En met recht.

Het zou mij persoonlijk niet verbazen als dit het tegendeel blijkt van “doekjes voor het bloeden” voor Wilders cum suis. Strategische fout nummer twee ligt meer voor de hand…

Paul Wilders