Geert Wilders mag dan voor een deel der bevolking de beste marktkoopman lijken; over het hoofd wordt gezien dat hij het giftigste fruit in de marktkraam van de hele politieke markt in de aanbieding heeft.
Alhoewel vastgesteld kan worden dat het verschijnsel “zwevende kiezer” een vlucht neemt, is zulks niet meer dan een bijverschijnsel van de onderliggende redenen.
Identiteit is (tenminste) een reden welke ten grondslag ligt aan ontheemdheid en alle maatschappelijke gevolgen vandien. Sta mij toe dit standpunt toe te lichten:
- Na de machtswisseling in voormalig Nederlands Indie zijn een zeer groot aantal Nederlands gezinde Indonesiers (denk aan de KNIL) naar Nederland gekomen. Deze groep en haar nazaten waren en zijn nog steeds een zeer hechte gemeenschap (identiteitsbehoud). De ontvangst alhier door de Nederlandse overheid en bevolking was zacht uitgedrukt op het vijandige af (identiteitsbehoud). Gebrek aan onderlinge cohesie leidde uiteindelijk tot de treinkaping in Deil.
- Midden jaren zestig van de vorige eeuw werd door “Nederland” en masse omwille van economische redenen “gastarbeiders” binnen gehaald. In eerste instantie van voornamelijk Turkse afkomst, later afkomstig van meerdere mediteraine landen. Deze laatstgenoemde groepen hielden (en houden nog steeds ten dele) vast aan hun eigen gemeenschap (identiteitsbehoud). Nederland gedoogde deze gemeenschappen zolang ze voldeden aan slechts een beoogd doel: goedkope arbeidskracht. Van daadwerkelijke acceptatie was geen sprake. Hetgeen onder meer tot uiting kwam uit de omstandigheid dat er niet meer dan het beoogde economische motief als adagium in het vaandel stond; het aanbieden/vragen van bijvoorbeeld enige vorm van “inburgering” zoals taalkennis werd niet van belang geacht (identiteitsbehoud). Dat achteraf geconstateerd moet worden dat ook hier het gebrek aan de wens tot cohesie op termijn tot zeer ongewenste gevolgen heeft geleid, met extreme uitwassen moge evident zijn. “Tweede-generaties” houden deels op hun beurt en op minder passieve wijze vast aan hun…identiteit. Bij een relatief klein deel daarvan op sociaal-maatschappelijk onaanvaardbare wijze. Logischerwijze worden dit relatief geringe maar maatschappelijk zeer ingrijpend onaanvaardbaar gedrag niet geaccepteerd door de autochtone bevolking.
Zonodig kan ik het aantal voorbeelden aanzienlijk uitbreiden. De rode draad is echter evident:
Identiteiten zijn sociaal-maatschappelijk ijkpunten. Komen deze onder (grote) druk te staan zonder sociale cohesie, dan komt er zand in het raderwerk van de samenleving. De uitingsvorm is logischerwijze angst; de individuele en groepsgebonden identeit wordt aangevallen of lijkt te worden aangevallen. Summa sumarum komen die laatste twee op hetzelfde neer.
De alomvattende vraag die hieruit voortvloeit is: “En nu?”
Welnu, het komt mij onzinnig voor te veronderstellen dat een oplossing van een en ander waarvan de oorzaak en dermate langdurige achtergrond heeft middels enige simpele maatregelen op korte termijn valt te realiseren. Dat zo spoedig mogelijk gestreeft dient te worden naar tenminste een vreedzame coexistentie is evident. Daar heeft de overheid een rol in, maar meer nog u, ik, mijn en uw buurman – kortom de samenleving zelf. Dat laatste lijkt bij de Nederlandse bevolking (autochtoon alsook allochtoon) een ongehoorde gedachte; “daar dient de overheid/politiek toch voor zorg te dragen!??”
Van dat laatst geschetste beeld moeten wij met zijn allen af. Dat is geen keuze; dat is een noodzakelijkheid. Natuurlijk dient de politiek/overheid daar ook haar rol in te spelen: stevige strafmaat voor excessen zonder aanziens des persoons om op korte termijn sociale rust te scheppen. Maar bovenal zicht op de brede context en lange(re) termijn. Zulks kan door de Haagse ivoren toren en de focus op naar binnen gerichte onderlinge machtspolitiek los te laten als zelfbevredigend ultieme doel en de ommezwaai te maken naar het scheppen en uitdragen van vertrouwen. Ergo: accepteren en uitdragen dat:
- er niets mis is met “eigen identiteit” – integendeel.
- dat identeiten uitstekend kunnen samengaan (sociale cohesie).
- dat uitwassen van welke identiteit dan ook zwaar gestraft wordt.
- dat er op basis van het bovenstaande geen reden hoeft te zijn voor angst.
- dat er voor alle identiteiten een voldoende basicale economische waarborg is.
In deze context tracht de PVV te floreren door juist datgene te doen waar de gehele Nederlandse bevolking zeer slecht mee af is: het creeeren van angst, het tornen aan identiteiten, het ontkennen dat sociale cohesie op welke wijze dan ook mogelijk is, geen enkele basicale economische waarborg aanbieden, en de illusie wekken dat het verwijderen/tot een minimum beperken van 1 identiteit de oplossing voor alle problemen is – een gotspe van de eerste orde.
Paul Wilders